عشق و بخشش وجه ممیزه یک انسان مؤمن باشد
گروه اجتماعی: یک استاد فلسفه گفت: عشق باید همیشه وجه ممیزه یک انسان مؤمن باشد چراکه وجه ممیزه انسان مؤمن تنفر و خشم نیست؛ بلکه عشق و بخشش است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از البرز، رسول رسولیپور، عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی در سومین نشست از سلسله نشستهای «افکار و احوال ما» که امروز، 7 اردیبهشت در دانشگاه خوارزمی برگزار شد، گفت: جامعه ما، انسانها را به داشتن افکار خوب تشویق میکند و اینکه تا چه حدی تفکر در جامعه ما ارزشمند است باید بحث و بررسی شود ولی متأسفانه در مورد احوال انسانها کمتر صحبت شده است و شخصی ما را تشویق نمیکند که از زندگی لذتی ببریم و یا تجربههای ناب در زندگی کسب کنیم و چیزهایی را که باید بدانیم، آشنا شویم، بشنویم و یا بگوییم.
وی با اشاره به آیه 24 سوره انفال که میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ؛اى کسانىکه ایمان آوردهاید چون خدا و پیامبر شما را به چیزى فراخواندند که به شما حیات مىبخشد آنان را اجابت کنید و بدانید که خدا میان آدمى و دلش حایل مىگردد و هم در نزد او محشور خواهید شد» به اهمیت داشتن حیات نو و توجه به احوالات در زندگی تأکید کرد و افزود: این آیه بیانگر این است که خدا و پیامبر(ص)، ما را به حیات و زندگی دعوت میکنند نه به تکلیف، نماز و روزه و نه آن نگرش سنتی، که ما را بدهکار کنند و یکسری تکالیفی برای ما بیاورند تا زندگی سخت و پیچیده شود.
رسولیپور ادامه داد: خداوند در این آیه، انسان را به حیات و نو شدن زندگی دعوت میکند یعنی خدا میان آدم و قلبش قرار میگیرد و این یک حقیقت مسلم است که انسان بهسوی خدا محشور میشود.
این استاد دانشگاه در بخش دیگری از سخنان خود اظهار کرد: به اعتقاد من هدیهای که انسان دریافت میکند نباید آن را در جایی نگه دارد؛ زیرا هدیهای که متوقف شود هدیه بودن آن از بین میرود و هدیه باید جاری باشد، همانطور که صدقه جاری است، بخشش و عشق شما نیز باید جاری باشد و اگر شخصی بگوید که عاشق پدرش است، این گزارهای ساده و منطقی است و وقتی تکذیب میشود که دوستی و بخشش منتشر نشود؛ چراکه امکان ندارد شخصی فقط به یک چیز متصل شود؛ حتی به خدا.
وی بیان کرد: حتی انبیاء نمیتوانند بگویند که ما فقط عاشق خدا هستیم و با دیگر موجودات کاری نداریم؛ زیرا عشق به خدا باید در عشق به خلق خدا، عشق به دوستداران خدا، به طبیعت خدا و حتی دشمنان خدا ظهور پیدا کند و منتشر شود و عشق باید همیشه وجه ممیزه یک انسان مؤمن باشد چراکه وجه ممیزه انسان مؤمن تنفر و خشم نیست؛ بلکه عشق و بخشش است.
رسولیپور گفت: اگر هدیه را محبوس کنید، هدیه را از هدیه بودن ساقط کردهاید و هدیه باید جاری باشد هدیه بخشش و عفو نیز اینگونه است و بدون بخشش و عفو نمیتوان به کسی فهماند که شخص بخشنده و عَفُوّی هستید و خدا غفور و عَفُوّ است، بخشش او زمان و مکان ندارد و منتسب به یک گروه نیست.
وی در ادامه با اشاره به آیه «الَّذِینَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ»(سوره المعارج،آیه 23)، اظهار کرد: ذکر یعنی جریان، ما باید خدا را ذکر کنیم؛ یعنی به همراه خدا جاری شویم و انسانهای مؤمن، دائم در صلات هستند نه در پنج وقت؛ همیشه در دعا و در جریان و با خدا هستند؛ چون «أَنَّ اللَّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ» پس خدا نزد ماست و از رگ گردن به ما نزدیکتر است و هر کجا باشیم خدا با ماست.
این استاد فلسفه اظهار کرد: درس عملی این نشست این است که هر کاری را با یقین به اینکه خدا همراه ماست انجام دهیم، در لحظه انجام کار، مکثی کنیم و بهخاطر بیاوریم که خدا همیشه و همه جا حاضر است.
وی با قرائت آیه 200 سوره بقره که میفرماید: «فَاذْکُرُواْ اللّهَ کَذِکْرِکُمْ آبَاءکُمْ»، افزود: این آیه تصریح دارد که خدا را حداقل به اندازه پدرتان ذکر کنید؛ یعنی همانطور که در حضور پدر از انجام بعضی کارها ممانعت دارید، در پیشگاه خدا نیز ذکر کنید اما متأسفانه در پیشگاه خدا مشغولیم و اصلاً خدایی را نمیبینیم که بخواهیم توجه کنیم.
رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه خوارزمی در پایان سخنان خود با قرائت آیه 191 سوره آلعمران افزود: ذکر یعنی جریان و تعبیر «الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللّهَ قِیَامًا وَ قُعُودًا وَ عَلَىَ جُنُوبِهِمْ» در شب و روز جریان داشتن خودمان است وما باید دائما نو شویم و دین در همه حال به انسان حیات میدهد؛ «إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ». اگر دین، ما را گرفته کند، تلخ و عبوسمان کند، دین نیست؛ آنگونه که نمازی که از سر اجبار و اکراه خوانده شود نماز نیست و میتواند یک نماز فقهی و شرعی باشد؛ اما نماز معنوی نیست و چیزی از آن حاصل نمیشود.
