
رفعت میرطهماسب، مدرس حوزه علمیه نرجس(س) شهرستان زاهدان در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از سیستان و بلوچستان، گفت: امام موسی(ع) در سال 128 هجری در اطراف مدینه متولد شدند و پس از شهادت امام جعفر صادق(ع) به مقام امامت و ولایت رسیدند.
وی اظهار کرد: هنگام رحلت امام صادق(ع)، خلیفه منصور دوانیقی برای تثبیت حکومت خود، انسانهای بیشماری را مورد شکنجه و آزار قرار میداد از جمله ابوحنیفه را به جرم فتوا دادن در حمایت از ابراهیم (رهبر قیام ضدعباسی در عراق) شلاق زده و به زندان افکند و امام کاظم(ع) در چنین دورانی به امامت رسیدند.
حسن خلق و کظم غیظ، بارزترین صفات امام موسی کاظم(ع) بود
مدرس حوزه علمیه نرجس(س) زاهدان در ادامه افزود: موسیبن جعفر(ع) نه تنها از نظر علمی تمام دانشمندان و رجال علمی آن روز را تحتالشعاع قرار داده بودند، بلکه از لحاظ فضایل اخلاقی و صفات برجسته انسانی نیز زبانزد خاص و عام بوده بهطوری که همه در برابر شخصیت اخلاقی ایشان سر تسلیم فرود میآوردند.
وی بیان کرد: حسن خلق و کظم غیظ، بارزترین صفات امام موسی(ع) بود. «ابن حجر هیثمی» از دانشمندان مشهور جهان تسنن، مینویسد: موسی کاظم(ع) وارث علوم و دانشهای پدر و دارای فضل و کمال ایشان بود؛ وی در پرتو گذشت و عفوی که در برابر افراد نادان از خود نشان میدادند به « کاظم» لقب یافتند و در زمان ایشان، هیچکس در معارف الهی و دانش و بخشش به پای او نرسید.
میرطهماسب ابراز کرد: در زمان حکومت منصور و هارون، قیامهای مسلحانه پی در پی علویان و بنیهاشم با شکست روبرو شد و با شهادت رهبران و حامیان این نهضتها، عملاً ثابت شد که در آن شرایط، هرگونه اقدام مسلحانه محکوم به شکست است، بنابراین امام کاظم(ع) روش مبارزه را تغییر دادند و به سازندگی افراد، بیداری افکار و رسوا ساختن ماهیت پلید حکومت پرداختند.
وی افزود: امام(ع) همکاری با هارون را ممنوع و حرام اعلام کردند و مراجعه به فقیهان درباری را تحریم کردند، همچنین در مناسبتهای مختلف بهصورت غیرمستقیم، حکومت هارون را نامشروع معرفی میکردند.
وجود مبارک امام کاظم(ع) تبلور آرمانهای مسلمانان بود
این مدرس حوزه علمیه بیان کرد: وجود مبارک امام کاظم(ع) تبلور آرمانهای مسلمانان و نقطه امید روشنی برای مردم مستضعف بود، بنابراین برای حکومت ظلم، خطرآفرین بود؛ لذا خلیفه عباسی امام(ع) را به زندان فرستاد تا مردم دسترسی به ایشان نداشته باشند.
میرطهماسب در پایان افزود: شخصیت نورانی و معنوی امام کاظم(ع) به گونهای بود که حتی زندانبانها نیز شیفته شخصیت والای ایشان میشدند و از اجرای دستور قتلی که از سوی خلیفه صادر شده بود سر باز میزدند، تا اینکه در نهایت، سندی ابن شاهک، دژخیم و سرسپرده دربار عباسی که رئیس نیروهای امنیتی بغداد بود، امام(ع) را در داخل زندان مسموم کرده و به شهادت رساند.