عاشورا، فرهنگی در گذر زمان است/ بی‌تفاوتی؛ مرز میان «با حسین(ع)» یا «علیه حسین(ع)»

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از فارس، عاشورا صدای دهلی بود که از 50 سال قبل آن نواخته شده بود؛ عاشورا یک حادثه نیست بلکه یک فرهنگ است که در گذر زمان به‌‌وجود آمده است؛ بنابراین باید به جمله «کل یوم عاشورا و کل أرض کربلا» بهتر توجه شود، هر روز کربلا و عاشورا و هر سرزمین کربلاست.
کربلا یک ظرفیت بزرگی برای شیعه است تا شیعه همواره خودش را با کربلا محک بزند که اگر در کربلا بودم، چه کار می‌کردم و چه عکس‌العملی انجام می‌دادم.
12 هزار نامه برای امام حسین(ع) نوشته شد و این نامه‌ها یعنی ما اهل کوفه نیستیم حسین(ع) تنها بماند اما از این همه نامه تعداد اندکی به کربلا آمدند تا یاری امام حسین(ع) را کنند که بخش زیادی از اینها جزو توابین شدند و بخش قابل توجهی جزو ساکت‌ها شدند و نتوانستند به جا و به موقع تصمیم بگیرند.
اینکه مشاهده کردند به شدت علیه امام زمانشان کار می‌کنند، اما ساکت ماندند و خود را به بی‌تفاوتی زدند و این کم مسئله‌ای نیست؛ عاشورا به ما یاد داد «یا با حسین(ع)» یا «علیه حسین(ع)» اینگونه نیست که بخشی بتوانند خاکستری بمانند.
قشر خاکستری که یاری امام حسین(ع) را انتخاب نکردند، در پایان به آن قشری که علیه امام حسی(ع)ن هستند خواهند پیوست و این است که می‌گوییم «یا با حسین(ع)» و یا «علیه حسین(ع)»؛ بنابراین عاشورا به ما می‌آموزد که بی‌تفاوتی عاقبت‌بخیری را به‌دنبال ندارد.
بی‌تفاوتی در حقیقت یعنی بی‌حقیقتی و بی‌غیرتی نسبت به دین که آثار هولناک عظیمی در سرنوشت یک جامعه یا یک فرد را در پی دارد. آنچه که حائز است اینکه ما باید خود را محک بزنیم بیینیم اگر جایی حقی از کسی تضییع می‌شود و آن از ترس حرفی نمی‌زند آیا این مسئله عاقبت به خیری را به‌دنبال دارد؟ بنابراین عاشورا به ما یاد داد که بی‌تفاوتی مردود است باید یا در لشکر حسین(ع) بود یا در لشکر دشمن حسین(ع).
بی‌تفاوت‌ها هم به دشمنان ملحق خواهند شد و این یک خطر بسیار بزرگ  است؛ اینکه امام فرمود من برای اقامه امر به معروف و نهی از منکر قیام می‌کنم یعنی در مکتب حسین(ع) بی‌تفاوتی مرده است و هر کس می‌خواهد در مکتب حسین(ع) زندگی کند باید نسبت به جامعه دغدغه داشته باشد و باید اهل امر به معروف و نهی از منکر باشد «به من چه»، «به تو چه» و «سری که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندد» در مکتب حسین(ع) هیچ جایگاهی ندارد.
اگر در کربلا بودم آیا جزو افراد دغدغه‌مندی بودم که برای دینم از جانم هم می‌گذشتم یا اینکه می‌گویم «به من چه» و خودم را به خطر نمی‌اندازم.

یادداشت از حجت‌الاسلام امین رصاف، رئیس نهاد نمایندگی ولی فقیه در فارس