معرفی بقعه امامزاده اصيلالدين عبدالله علوی(ع) شيراز
گروه اجتماعی: بقعه امامزاده اصيلالدين عبدالله علوی(ع) منتسب به نوادگان حضرت علی(ع) در خيابان احمدی شيراز واقع شده است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه فارس، بقعه امامزاده اصيلالدين عبدالله علوی(ع) در خيابان احمدی پشت مسجد جامع در كوچه لشكری شيراز واقع شده است.
ساختمان اين بقعه در ده سال اخير با روكار سنگ ساخته شده و در كتيبه روی ساختمان نوشته است: «امير اصيلالدين عبدالله علوی».
ميرزا حسن فسائی در مورد اين بقعه مینويسد: بقعه اصيلالدين عبدالله علوی، اتاق كوچك و رواق مختصری كه تمام عمارتش به اندازه حجره باقی مانده در محله لب آب در جانب صبوی باغچه مدرسه منصوريه است و در كتاب مزارات شيراز وفات او را در سال 685 هجری قمری نوشتهاند.
امير سيد اصيلالدين عبداللهبن علیبن ابیالمحاسنبن سعدبن مهدی، العوی، پيشوای فاضل و باورع بود كه حديث جمع كرده و میشنيد و روايت میكرد.
پسرش امير ناصرالدين يحيیبن عبدالله علوی نيز عالم فاضل و جامع علوم معقول و منقول بود و مدتی در شيراز قضاوت میكرد و در قضاوت رعايت عدالت و رأفت كرده و درهای ظلم و آفت را بر مردم بست و در سنه هفتصد هجری قمری وفات يافت و در كنار پدرش به خاك سپرده شد.
جنيد شيرازی و همچنين در مجمل فصيح خوافی، اصيلالدين عبدالله علوی را، محمدی و از نسل محمد حنيفه ابن اميرالمؤمنين علی(ع) دانستهاند ولی سلسله نسب او را بيش از آنچه ذكر شد، نياوردهاند.
به عقيده نگارنده كتاب «التذكره فی انساب المطهره» امير اصيلالدين عبدالله علوی، عباسی علوی بوده كه نسب وی با سيزده واسطه به حضرت اباالفضلالعباسبن اميرالمؤمنين علیبن ابیطالب(ع) به اين ترتيب منتهی میشود: اصيلالدين عبدالله علوی ابن علیبن ابوالمحاسنبن سعد ابن مهدیبن حمزهبن محمدبن علیبن محمدبن علیبن ابیالقاسم محمد(به يمن) ابن حمزةلاكبر ابن حسنبن عبيداللهبن ابیالفضل العباسبن اميرالمؤمنين علیبن ابیطالب(ع).
ساختمان اين بقعه در ده سال اخير با روكار سنگ ساخته شده و در كتيبه روی ساختمان نوشته است: «امير اصيلالدين عبدالله علوی».
ميرزا حسن فسائی در مورد اين بقعه مینويسد: بقعه اصيلالدين عبدالله علوی، اتاق كوچك و رواق مختصری كه تمام عمارتش به اندازه حجره باقی مانده در محله لب آب در جانب صبوی باغچه مدرسه منصوريه است و در كتاب مزارات شيراز وفات او را در سال 685 هجری قمری نوشتهاند.
امير سيد اصيلالدين عبداللهبن علیبن ابیالمحاسنبن سعدبن مهدی، العوی، پيشوای فاضل و باورع بود كه حديث جمع كرده و میشنيد و روايت میكرد.
پسرش امير ناصرالدين يحيیبن عبدالله علوی نيز عالم فاضل و جامع علوم معقول و منقول بود و مدتی در شيراز قضاوت میكرد و در قضاوت رعايت عدالت و رأفت كرده و درهای ظلم و آفت را بر مردم بست و در سنه هفتصد هجری قمری وفات يافت و در كنار پدرش به خاك سپرده شد.
جنيد شيرازی و همچنين در مجمل فصيح خوافی، اصيلالدين عبدالله علوی را، محمدی و از نسل محمد حنيفه ابن اميرالمؤمنين علی(ع) دانستهاند ولی سلسله نسب او را بيش از آنچه ذكر شد، نياوردهاند.
به عقيده نگارنده كتاب «التذكره فی انساب المطهره» امير اصيلالدين عبدالله علوی، عباسی علوی بوده كه نسب وی با سيزده واسطه به حضرت اباالفضلالعباسبن اميرالمؤمنين علیبن ابیطالب(ع) به اين ترتيب منتهی میشود: اصيلالدين عبدالله علوی ابن علیبن ابوالمحاسنبن سعد ابن مهدیبن حمزهبن محمدبن علیبن محمدبن علیبن ابیالقاسم محمد(به يمن) ابن حمزةلاكبر ابن حسنبن عبيداللهبن ابیالفضل العباسبن اميرالمؤمنين علیبن ابیطالب(ع).
