معرفی و تبيين شيوههای تربيتی دينی در «روشهای تربيتی در قرآن»
گروه انديشه: جلد اول «روشهای تربيتی در قرآن» نوشته محمدرضا قائمینيا كه به همت پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانی (سمت) منتشر شده، به معرفی و تبيين چهار روش تذكر و يادآوری، موعظه و نصيحت، عبرتدهی و امر و نهی پرداخته است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، جلد اول كتاب «روشهای تربيتی در قرآن» يكی از تازههای نشر پژوهشگاه حوزه و دانشگاه است كه به قلم محمدرضا قائمینيا به نگارش درآمده است و چهار روش تذكر و يادآوری، موعظه و نصيحت، عبرتدهی و امر و نهی را به عنوان روشهای تربيت در يك خاستگاه دينی، از منظر قرآن مورد بررسی قرار داده است.
بنا بر اين گزارش، اين كتاب با همكاری سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانی (سمت) و با حمايت مالی معاونت آموزشی وزارت علوم، تحقيقات و فناوری، به عنوان متنی درسی برای آشنايی دانشجويان رشته علوم تربيتی و به ويژه رشته «تاريخ و فلسفه تربيت» در مقطع كارشناسی ارشد تهيه و منتشر شده است.
در واقع يكی از مباحث مهم، جذاب و كاربردی در آموزههای تربيتی قرآن، بحث روشها و شيوههای برخورد و تعامل قرآن و پيامبران الهی با مخاطبان است؛ روشها و رفتارهايی كه قرآن، در مقام هدايت و تربيت انسانها، آن را به خداوند نسبت میدهد، يا پيامبران الهی را به عنوان مربيان بشر، به بهرهگيری از آنها دعوت میكند، يا از چگونگی تعامل پيامبران با مخاطبان خود گزارش میدهد. از همين رو الگوبرداری و بهرهگيری از روشهای تربيتی پيامبران الهی در قرآن، بهترين راه موفقيت در تربيت و هدايت انسانها به سوی كمال و سعادت است.
از سوی ديگر در حوزه تعليم و تربيت، اتخاذ روش صحيح و نتيجهبخش، امری مهم و ضروری است؛ چرا كه لغزش و اشتباه در انتخاب روش و به كارگيری آن میتواند به گمراهی و نابودی متربی منتهی شود. بنابراين بايد در پی شناخت و به كارگيری بهترين و كارآمدترين روشهای تربيتی باشيم و چه بهتر كه در اين خصوص به سراغ قرآن رفته و اين مهم را در پرتو آيات نورانی آن جستجو كنيم.
بر اساس اين گزارش، نويسنده در فصل اول كتاب با عنوان «مفاهيم و كليات»، به دانستههايی در مورد مفهوم و ضرورت روش تربيتی و چگونگی استنباط آن از قرآن اشاره كرده و دليل انتخاب چارچوب خاص كتاب را بيان كرده است. در فصلهای بعدی نيز هر يك از روشهای «تذكر و يادآوری»، «موعظه و نصيحت»، «عبرتدهی» و «امر و نهی» در يك فصل مجزا بررسی شده و سعی مولف بر آن بوده است كه همه در يك قالب روشی و در چهار محور مفهومشناسی، اركان و شرايط آنها، شيوهها و آسيبشناسی تبيين شوند.
نويسنده در اين خصوص مینويسد كه دليل اين كه اين چهار مورد در كنار هم آمدهاند، كاركرد مشترك يعنی جنبه هوشيارسازی و انگيزشی بودن آنهاست و ارتباط اين چهار روش با هم به گونهای است كه يك طيف روشی را در راستای تحقق يك هدف تشكيل میدهند. در اين طيف، ابتدا با روش تذكر و يادآوری غفلتزدايی میشود و آن گاه با موعظه و نصيحت نوعی خشيت و رقت قلب ايجاد و با روش عبرتدهی بر اين امر تأكيد میشود. در نهايت نيز با امر و نهی، متربی برای تغيير رفتار با نوعی الزام و تحميل مواجه میشود.
يادآور میشود، جلد اول كتاب «روشهای تربيتی در قرآن» نوشته محمدرضا قائمینيا، به همت نشر پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و با همكاری سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانی (سمت) در 226 صفحه و با قيمت 48 هزار ريال منتشر شده است.
بنا بر اين گزارش، اين كتاب با همكاری سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانی (سمت) و با حمايت مالی معاونت آموزشی وزارت علوم، تحقيقات و فناوری، به عنوان متنی درسی برای آشنايی دانشجويان رشته علوم تربيتی و به ويژه رشته «تاريخ و فلسفه تربيت» در مقطع كارشناسی ارشد تهيه و منتشر شده است.
در واقع يكی از مباحث مهم، جذاب و كاربردی در آموزههای تربيتی قرآن، بحث روشها و شيوههای برخورد و تعامل قرآن و پيامبران الهی با مخاطبان است؛ روشها و رفتارهايی كه قرآن، در مقام هدايت و تربيت انسانها، آن را به خداوند نسبت میدهد، يا پيامبران الهی را به عنوان مربيان بشر، به بهرهگيری از آنها دعوت میكند، يا از چگونگی تعامل پيامبران با مخاطبان خود گزارش میدهد. از همين رو الگوبرداری و بهرهگيری از روشهای تربيتی پيامبران الهی در قرآن، بهترين راه موفقيت در تربيت و هدايت انسانها به سوی كمال و سعادت است.
از سوی ديگر در حوزه تعليم و تربيت، اتخاذ روش صحيح و نتيجهبخش، امری مهم و ضروری است؛ چرا كه لغزش و اشتباه در انتخاب روش و به كارگيری آن میتواند به گمراهی و نابودی متربی منتهی شود. بنابراين بايد در پی شناخت و به كارگيری بهترين و كارآمدترين روشهای تربيتی باشيم و چه بهتر كه در اين خصوص به سراغ قرآن رفته و اين مهم را در پرتو آيات نورانی آن جستجو كنيم.
بر اساس اين گزارش، نويسنده در فصل اول كتاب با عنوان «مفاهيم و كليات»، به دانستههايی در مورد مفهوم و ضرورت روش تربيتی و چگونگی استنباط آن از قرآن اشاره كرده و دليل انتخاب چارچوب خاص كتاب را بيان كرده است. در فصلهای بعدی نيز هر يك از روشهای «تذكر و يادآوری»، «موعظه و نصيحت»، «عبرتدهی» و «امر و نهی» در يك فصل مجزا بررسی شده و سعی مولف بر آن بوده است كه همه در يك قالب روشی و در چهار محور مفهومشناسی، اركان و شرايط آنها، شيوهها و آسيبشناسی تبيين شوند.
نويسنده در اين خصوص مینويسد كه دليل اين كه اين چهار مورد در كنار هم آمدهاند، كاركرد مشترك يعنی جنبه هوشيارسازی و انگيزشی بودن آنهاست و ارتباط اين چهار روش با هم به گونهای است كه يك طيف روشی را در راستای تحقق يك هدف تشكيل میدهند. در اين طيف، ابتدا با روش تذكر و يادآوری غفلتزدايی میشود و آن گاه با موعظه و نصيحت نوعی خشيت و رقت قلب ايجاد و با روش عبرتدهی بر اين امر تأكيد میشود. در نهايت نيز با امر و نهی، متربی برای تغيير رفتار با نوعی الزام و تحميل مواجه میشود.
يادآور میشود، جلد اول كتاب «روشهای تربيتی در قرآن» نوشته محمدرضا قائمینيا، به همت نشر پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و با همكاری سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانی (سمت) در 226 صفحه و با قيمت 48 هزار ريال منتشر شده است.
