شاعر آئينیسرا «تسبيحگويان» را سرود
گروه ادب: عبدالمجيد فرائی، شاعر آئينیسرا شعر «تسبيحگويان» را به مناسبت فرا رسيدن ماه مبارك رجبالمرجب سرود.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، عبدالمجيد فرائی، شاعر آئينیسرا دو شعر با عنوانهای «تسبيحگويان» و «داعی و ماه رجب» را به مناسبت ماه مبارك رجب سرود و آن را برای انتشار در اختيار خبرگزاری ايكنا قرار داد كه به شرح زير میخوانيم.
«تسبيحگويان»
«خوشا آنانكه، شب بيدار هستند
ز شيطان، در عمل بيزار هستند
خوشا آنانكه، ذكر يار گويند
خدا را در رجب، در دل بجويند
خوشا آنانكه، با (داعی) بسازند
خوشا آنانكه، در سوز و گدازند
خوشا آنانكه، در شبهای اين ماه
كنند آمال بدفرجام، كوتاه
خوشا حقباوران، تسبيحگويان
اطاعتپيشگانِ كویِ يزدان
خوشا آنانكه، خواهان خدايند
در رحمت، به روی خود گشايند
خوشا آنانكه، با دلدار باشند
انيس و همنشين يار باشند
خوشا آنانكه، در ماه خدايی
كنند از كار دل، عقدهگشايی
خوشا آنانكه، فرمانش شنيدند
حجاب ما و من، يكجا دريدند
خوشا آنانكه، با دلبر نشستند
در آن يك لحظه، بار خويش بستند»
«داعی و ماه رجب»
«در ماه رجب داعی، در داد ندا، برخيز
گر عاشقِ معشوقی، بر دامن او آويز
میخوانَدت آن زيبا، لبيك نمیگويی؟
از بس كه گرانخوابی، ای آدمك ناچيز
بگشوده در رحمت، واكرده در احسان
او با تو شده همره، از او، تو كنی پرهيز؟
او رشتهای افكنده، بر گير به بالا رو
او باده عرفانت، همواره كند لبريز
رو بر طرفش گردان، دردت بكند درمان
بخشنده بخششگر، با خنده شورانگيز
او در دل تاريكی، هر شب به تو انديشد
هی گوش تو میخواند، از خواب گران برخيز
در غفلت و در شهوت، از خويش شدی غافل
ترسم كه فرومانی، در لحظه رستاخيز»
«تسبيحگويان»
«خوشا آنانكه، شب بيدار هستند
ز شيطان، در عمل بيزار هستند
خوشا آنانكه، ذكر يار گويند
خدا را در رجب، در دل بجويند
خوشا آنانكه، با (داعی) بسازند
خوشا آنانكه، در سوز و گدازند
خوشا آنانكه، در شبهای اين ماه
كنند آمال بدفرجام، كوتاه
خوشا حقباوران، تسبيحگويان
اطاعتپيشگانِ كویِ يزدان
خوشا آنانكه، خواهان خدايند
در رحمت، به روی خود گشايند
خوشا آنانكه، با دلدار باشند
انيس و همنشين يار باشند
خوشا آنانكه، در ماه خدايی
كنند از كار دل، عقدهگشايی
خوشا آنانكه، فرمانش شنيدند
حجاب ما و من، يكجا دريدند
خوشا آنانكه، با دلبر نشستند
در آن يك لحظه، بار خويش بستند»
«داعی و ماه رجب»
«در ماه رجب داعی، در داد ندا، برخيز
گر عاشقِ معشوقی، بر دامن او آويز
میخوانَدت آن زيبا، لبيك نمیگويی؟
از بس كه گرانخوابی، ای آدمك ناچيز
بگشوده در رحمت، واكرده در احسان
او با تو شده همره، از او، تو كنی پرهيز؟
او رشتهای افكنده، بر گير به بالا رو
او باده عرفانت، همواره كند لبريز
رو بر طرفش گردان، دردت بكند درمان
بخشنده بخششگر، با خنده شورانگيز
او در دل تاريكی، هر شب به تو انديشد
هی گوش تو میخواند، از خواب گران برخيز
در غفلت و در شهوت، از خويش شدی غافل
ترسم كه فرومانی، در لحظه رستاخيز»
