حجتالاسلام والمسلمين محمد حاجابوالقاسم، حافظ و داور بينالمللی قرآن در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با اشاره به برگزاری همايش جامعه قرآنی، بصيرت؛ رسالتها و آسيبها، گفت: برگزاری اين همايش يك كار ويژه و خاص و تحسين برانگيز بود كه با توجه به شرايط خاص كشور، اقدامی به جا و بايسته به حساب میآمد زيرا موضوع مناسبی برای اين همايش در نظر گرفته شده بود.
وی افزود: اين همايش دارای ظرفيتهای بسيار مثبتی بود كه با توجه به حوزههای معرفتی قرآن به ويژه در عرصه بصيرتبخشی میتواند نقش مهمی در تنوير افكارعمومی به ويژه جامعه قرآنی كشور در هر دورهای داشته باشد.
اين حافظ قرآن و استاد حوزه، عنوان كرد: با توجه به موضوع ناب و همچنين پرظرفيت اين همايش، طبيعتا اگر اينگونه همايشها به شكل مستمر برگزار شود میتوان از طريق خروجیهايی كه در آينده به بار خواهد داشت، نقش تاثيرگذاری آن را در جامعه قرآنی كشور شاهد باشيم.
وی گفت: به هر ترتيب بر اين باور هستيم كه برگزاری اين گونه همايشها میتواند گرايشات بسياری از فعالان قرآنی كشور را به سمت هدف نهايی قرآن و اسلام ناب محمدی(ص) متمايلتر كند و آگاهی بيشتری به آحاد جامعه و علاقهمندان به حوزه معارف قرآنی در زمينه ظرفيتهای ناب قرآنی در عرصههای مختلف سياسی و اجتماعی و فرهنگی ارايه كند.
حاج ابوالقاسم با ذكر اين مطلب كه جای اين همايش در بين همايشهای فرهنگی كشور و به ويژه قرآنی، خالی بود، عنوان كرد: يكی از مسايلی كه اميدواريم در دورههای بعدی اين همايش مورد توجه واقع شود، اين است كه بايد نگاه به جامعه قرآنی، بازتر شود و كسانی را كه به اشكال ديگری به جامعه قرآنی مرتبط هستند نيز به اين همايش دعوت كنيم.
وی افزود: پژوهشگران قرآنی و محققان و مفسران و اساتيد حوزه كه در اين زمينه تلاشهای علمی و تبليغی داشتهاند نيز بايد در جمع جامعه قرآنی كشور حضور بيشتری يابند زيرا اين افراد نيز جزيی از جامعه قرآنی هستند كه میتوانند حضور تاثيرگذارتری داشته باشند.
حاج ابوالقاسم عنوان كرد: يكی از مسايلی كه نبايد در اين همايش از آن غافل بود، آن است كه بايد سعی شود تا بين قاريان و حافظان و مفسران قرآن، پيوند عميقتری برقرار و با اين جمع فعال و پرنشاط و قرآنی همايش باشكوهتری برگزار شود كه قطعا اين پشتوانه قوی در آينده و جهتگيریهای اعضا نيز تاثيرگذار خواهد بود.
داور بينالمللی قرآن تاكيد كرد: در طول تاريخ افراد بسياری بودهاند كه به شكل اسمی جزئی از جامعه قرآنی به حسب قرائت و حتی تفسير قرآن به شمار میرفتند ولی گرايشات نامناسب سياسی داشتند كه بعضا در مقابل ائمه معصومين(ع) نيز قرار گرفتند كه اين مسئله به دليل آن بود كه آنها به ظاهر قرآن بسنده كردند و از حقيقت آن به دور ماندند و باطن را كه بيانگر همه حقايق مستتر در قرآن بود، رها كردند.