چهارپاره «ملتقای بحرين» درباره امام علی(ع) سروده شد
گروه ادب: حجتالاسلام سيدعبدالله حسينی، روحانی و شاعر قرآنی كشورمان، چهارپاره «ملتقای بحرين» را كه درباره امام علی(ع) سروده است، برای انتشار در اختيار ايكنا قرار داد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، حجتالاسلام و المسلمين سيدعبدالله حسينی، روحانی شاعر، چهارپاره «ملتقای بحرين» را درباره امام علی(ع) سروده و برای انتشار در اختيار خبرگزاری ايكنا قرار داده است كه در ادامه اين سروده را میخوانيم.
«يا عـلی ای حقـیـقـت عریـان
نـام پـاكـت بـهانـه بــاران
اولين حرف عشق و عقل تويی
عين عـلم و عـدالت و عرفان
****
نقطـه زیـر بای بـــسمالله(1)
با تـو آغـاز میشود قرآن
الـف راسـت قامــتالله(2)
با هزاران ادلّه و برهان
****
تو چه كم داری از خداوندی
میدهی جسم مرده را گر جان
تو خدا نيستی ولی ماندست
عقل در كارهای تو حيران
****
تو خـدا نـيسـتـی ولی پيداست
در جمالت تجلّـی جانان
تو خدا نيستی ولی بـگذار
مشكل خلق را كنم آسان
****
هر چه هستی نمیتوانت خواند
نه خدا نه فرشته نه انسان
قاب قوسين مانده تا واجب
هر چه خواهی فراتر از امكان
****
گفت فرزند صادقت جعفر
كه برو صد درود از يزدان
نَـزِّلُـوانَـا عَنِ الـرُّبُــو بِـیّـــه
هر چه خواهی بگوی بعد از آن
****
با تو اتمام يافت نعمتها
با تو تكميل میشود اديان
حق و باطل، اگر تويی فاروق
عدل و قسط است، اگر تويی فرقان
****
مثل پروردگار خويش رحيم
مثل پروردگار خود رحمان
چون خداوند پاك و بیمانند
مثل او بیشروع و بیپايان
****
يا علی عادت تو بود كرم
از سجايای حضرتت احسان
دهر يك آن از تو غافل ماند
لـرزه افــتاد عـرش را اركـان
****
وقفه افتاد در مسير زمين
ناگهان باز ايستاد زمان
تا ابد دهر میخورد افسوس
تا ابد دهر میدهد تاوان
****
كی علی دگر ببار آرد
كی كند كار خويش را جبران
خطبه شقشقيهات جانسوز
دل آتش گرفتهات بر كان
****
ای مدار ستارگان خورشيد
دور چشمان توست سرگردان
آسمان از تو يافت اوج وعلو
آفتاب از تو میبرد فرمان
****
عرصه عالی عروجت عرش
جبرئيلت ملازم و دربان
تو هـمـان ملـتـقای بحـریـنـی
كز تو برخواست لوء لوء و مرجان
****
يك تن از عاشقان تو بوذر
يكی از دوستان تو سلمان
شاعر آسمان سبز غزل
آنكه میگفت با هزار زبان
****
هر كجا فيض تو رسيد بهار
قطب محروم از تو يخبندان
خاك باليد با تو پنج بهار
پر ز عدل تو پنج تابستان
****
عشق در پيشگاه تو مجنون
عقل در مكتب تو ابجد خوان
پشت هرگز نكرده بر دشمن
بر نتابيده روی از ميدان
****
زخم بر داشت پشتت ای مولا
بس كه بر دوش بردهای انبان
میروی سمت سرنوشت صبور
نوحه گر در مسير تو مرغان
****
گر به اضداد تُـعـرَفُ الاَشـیـاء
مـیشـناسـم ترا من از آنان
ساحت قدسیات بری از شرك
هم ز كفر و فسوق و العصيان
****
دوستانت مقربين خدا
دور از شيعيان تو شـیـطـان
در شب قدر من خمار توام
كاش سـاغـر دهـيدم از غـفـران
****
با شـمـا میـتـوان به عـرش رسـیـد
وبِكـم یُـسلَـك ِالی الّرِضوان
من زخم غدير سر مستم
بستهام عهد عشق با مستان
****
تو زعرش خدا عظيمتری
وه چه دنيا فروخـتـت ارزان»
وی در توضيحات پايانی اين اشعار آورده است كه علی(ع) فرمود: «تمام كتب سماوی در قرآن و تمام قرآن در سوره حمد و سوره حمد در بسمالله و تمام بسمالله در «بای» آن خلاصه شده است و من نقطه زير بای بسمالله هستم؛ (انا نقطــة تحت الباء)».
وی همچنين افزوده است: در علمالحروف برای آنكه بينات حرفی را استخراج كنند، اسم كامل آن حرف را مینويسند و آن گاه خود حرف را از اسم آن حذف میكنند. بعد از حذف خود حرف آنچه از اسم آن حرف بر جای میماند بينات آن حرف است. مثلاً در حرف (ا) اسم آن الف است كه از سه حرف (ا ل ف) تشكيل شده است. حال اگر ما خود حرف را كه (ا) باشد از اسم آن (ا ل ف) برداريم، آنچه بر جای میماند (ل ف) است كه ارزش عددی آن بر اساس حساب ابجد مساوی است با عدد 110 كه مساوی است با نام مبارك علی(ع)؛ بنابراين از باطن و بينات حرف «الف» نام علی استخراج میشود.
«يا عـلی ای حقـیـقـت عریـان
نـام پـاكـت بـهانـه بــاران
اولين حرف عشق و عقل تويی
عين عـلم و عـدالت و عرفان
****
نقطـه زیـر بای بـــسمالله(1)
با تـو آغـاز میشود قرآن
الـف راسـت قامــتالله(2)
با هزاران ادلّه و برهان
****
تو چه كم داری از خداوندی
میدهی جسم مرده را گر جان
تو خدا نيستی ولی ماندست
عقل در كارهای تو حيران
****
تو خـدا نـيسـتـی ولی پيداست
در جمالت تجلّـی جانان
تو خدا نيستی ولی بـگذار
مشكل خلق را كنم آسان
****
هر چه هستی نمیتوانت خواند
نه خدا نه فرشته نه انسان
قاب قوسين مانده تا واجب
هر چه خواهی فراتر از امكان
****
گفت فرزند صادقت جعفر
كه برو صد درود از يزدان
نَـزِّلُـوانَـا عَنِ الـرُّبُــو بِـیّـــه
هر چه خواهی بگوی بعد از آن
****
با تو اتمام يافت نعمتها
با تو تكميل میشود اديان
حق و باطل، اگر تويی فاروق
عدل و قسط است، اگر تويی فرقان
****
مثل پروردگار خويش رحيم
مثل پروردگار خود رحمان
چون خداوند پاك و بیمانند
مثل او بیشروع و بیپايان
****
يا علی عادت تو بود كرم
از سجايای حضرتت احسان
دهر يك آن از تو غافل ماند
لـرزه افــتاد عـرش را اركـان
****
وقفه افتاد در مسير زمين
ناگهان باز ايستاد زمان
تا ابد دهر میخورد افسوس
تا ابد دهر میدهد تاوان
****
كی علی دگر ببار آرد
كی كند كار خويش را جبران
خطبه شقشقيهات جانسوز
دل آتش گرفتهات بر كان
****
ای مدار ستارگان خورشيد
دور چشمان توست سرگردان
آسمان از تو يافت اوج وعلو
آفتاب از تو میبرد فرمان
****
عرصه عالی عروجت عرش
جبرئيلت ملازم و دربان
تو هـمـان ملـتـقای بحـریـنـی
كز تو برخواست لوء لوء و مرجان
****
يك تن از عاشقان تو بوذر
يكی از دوستان تو سلمان
شاعر آسمان سبز غزل
آنكه میگفت با هزار زبان
****
هر كجا فيض تو رسيد بهار
قطب محروم از تو يخبندان
خاك باليد با تو پنج بهار
پر ز عدل تو پنج تابستان
****
عشق در پيشگاه تو مجنون
عقل در مكتب تو ابجد خوان
پشت هرگز نكرده بر دشمن
بر نتابيده روی از ميدان
****
زخم بر داشت پشتت ای مولا
بس كه بر دوش بردهای انبان
میروی سمت سرنوشت صبور
نوحه گر در مسير تو مرغان
****
گر به اضداد تُـعـرَفُ الاَشـیـاء
مـیشـناسـم ترا من از آنان
ساحت قدسیات بری از شرك
هم ز كفر و فسوق و العصيان
****
دوستانت مقربين خدا
دور از شيعيان تو شـیـطـان
در شب قدر من خمار توام
كاش سـاغـر دهـيدم از غـفـران
****
با شـمـا میـتـوان به عـرش رسـیـد
وبِكـم یُـسلَـك ِالی الّرِضوان
من زخم غدير سر مستم
بستهام عهد عشق با مستان
****
تو زعرش خدا عظيمتری
وه چه دنيا فروخـتـت ارزان»
وی در توضيحات پايانی اين اشعار آورده است كه علی(ع) فرمود: «تمام كتب سماوی در قرآن و تمام قرآن در سوره حمد و سوره حمد در بسمالله و تمام بسمالله در «بای» آن خلاصه شده است و من نقطه زير بای بسمالله هستم؛ (انا نقطــة تحت الباء)».
وی همچنين افزوده است: در علمالحروف برای آنكه بينات حرفی را استخراج كنند، اسم كامل آن حرف را مینويسند و آن گاه خود حرف را از اسم آن حذف میكنند. بعد از حذف خود حرف آنچه از اسم آن حرف بر جای میماند بينات آن حرف است. مثلاً در حرف (ا) اسم آن الف است كه از سه حرف (ا ل ف) تشكيل شده است. حال اگر ما خود حرف را كه (ا) باشد از اسم آن (ا ل ف) برداريم، آنچه بر جای میماند (ل ف) است كه ارزش عددی آن بر اساس حساب ابجد مساوی است با عدد 110 كه مساوی است با نام مبارك علی(ع)؛ بنابراين از باطن و بينات حرف «الف» نام علی استخراج میشود.
