نقد سياستهای هنری وزارت ارشاد دردولت دهم / 18
ادعای مسئولان فعلی سينمايی در حمايت از آثار ارزشی در حد شعار باقی ماند
گروه هنر: كارگردان فيلم «نار و نی» با اشاره به اينكه در دوره فعلی سازمان سينمايی از فيلمهای ارزشی نيز حمايت نشد، خاطرنشان كرد: مديريت سينما در دوره فعلی دائما شعار حمايت از كارهای ارزشی را سر میداد، اما در عمل چيز ديگری مشاهده كرديم.
سعيد ابراهيمیفر، كارگردان سينما و تلويزيون در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) عملكرد چهار ساله معاونت سينمايی در دولت دهم را اين گونه ارزيابی كرد: درباره اين موضوع میتوان دوگونه نظر داد؛ ابتدا اينكه برخیها معتقدند كارهای خوبی در معاونت سينمايی انجام شده، چراكه در اين دوره پركار بودهاند. دوم دستهای كه ارزيابی منفی از اين موضوع دارند، چون در اين مدت فرصت كار كردن پيدا نكردهاند. هر دو اين نظرها غيرمنصفانه است، اما اگر نظر كلی من را به عنوان يك فيلمساز بخواهيد فارغ از كار كردنم بايد بگويم عملكرد مثبتی برای معاونت سينمايی در دوره فعلی نمیتوانم متصور شوم. دليلم نيز بيلان كاری است كه در اين مدت چهار سال در سينما انجام شده است.
وی افزود: برای نظر خود نيز دليل دارم؛ ابتدا اينكه در اين مدت كيفيت اكثر كارها به شدت افت كرده است، زيرا هم فيلمسازان به لحاظ كاری افت كردهاند هم اينكه مميزیها جلوی رشد آثاری ارزشمند را گرفت، البته اين موانع در دورههای قبل نيز وجود داشت، اما هيچ گاه به شدت اين دوره نبود. مطلب ديگر اينكه در اين دوره فيلمسازانی به جرگه فيلمسازی اضافه شدند كه به هيچ وجه از سابقه و كارنامه مشخصی بهره نبرده بودند؛ مسئلهای كه نشان از بیتوجهی مديران سينمای به فيلمسازان خوشفكر كشور بوده دارد.
وی اضافه كرد: گفته فوق نبايد بدين معنا برداشت شود كه من با فيلمسازی فيلماولیها مشكل دارم، بلكه حرف من اين است بايد اين مسئله به شكل قانومند و هدفگذاریشده انجام شود. برای نمونه اگر قرار است 80 فيلم در يك سال توليد شود بايد يك سوم آن را فيلماولیها كار كنند مابقی را فيلمسازانی كه سالهاست در پی كار كردن هستند. اين راهكار هم به لحاظ اقتصادی برای سينما سودآور است، بدين دليل كه اگر قرار است فيلمسازان فيلماولی فيلم بسازند، ولی هيچگاه اين آثار فرصت نمايش پيدا نكنند يا اينكه تعداد كمی آثار را ببيند اين سينماست كه متضرر میشود.
كارگردان فيلم سينمايی «نار و نی» اضافه كرد: در اين ميان ذكر اين نكته ضروريست كه در اين دوره ياركشی بسياری بين مسئولان سينمايی و برخی از صنوف انجام شد. نمود بارز اين مسئله را در خانه سينما میبينيم كه با توجيهات بیمورد، خانهای را بستند كه حداقل كارش تامين نياز اوليه اهالی سينما بود. در اين ميان حتی زندگی بسياری از اهالی سينما كه تامين مالی نداشتند با مشكل مواجه شد، به نحویكه حتی نمیتوانستند برای بيمه درمانی خود اقدام كنند.
اين فيلمساز در پاسخ به اين سؤال كه آيا تشكيل شورای عالی سينما و سازمان سينمايی را نمیتوان قدمی مثبت در كارنامه اين دوره معاونت سينمايی محسوب كرد؟ گفت: زمانی قادريم از تشكيل اين بخشها به عنوان يك امتياز نام ببريم كه كاركرد عينی داشته باشد، اما زمانی كه تنها نامی عوض شده، ولی نتيجهای حاصل نشده چگونه میتوان آن را امتيازی برای عملكرد معاونت سينمايی محسوب كرد.
وی با بيان اينكه پايين آمدن انگيزه فيلمسازی به لحاظ روانی به سينما ضربه زده است، گفت: در اين چهار ساله به ويژه در سال گذشته وضعيت توليد در سينمای به اندازهای بد بود كه بسياری از فيلمسازان سرخورده و خانهنشين شدند، حتی بسياری از پروژهها كه پيش توليد رسيده بود از توليد باز ماند. اينها تمام آسيبهايی است كه شادابی را از سينمای ما میگيرد.
وی در بخش پايانی اين گفتوگو با اشاره به اينكه در اين دوره از فيلمهای ارزشی نيز حمايت نشد، خاطرنشان كرد: مديريت سينما در دوره فعلی دائما شعار حمايت از كارهای ارزشی را سر میداد، اما در عمل چيز ديگری مشاهده شد، البته ممكن است انها از تعدادی كار دفاع مقدسی برای عملكرد خود نام برند، اما آيا صرف ساخت فيلمهايی بیكيفيت كه به هيچ وجه در گيشه موفق نبودند، دليلی بر موفقيت فيلمهای ارزشی در اين دوره است؟
وی افزود: برای نظر خود نيز دليل دارم؛ ابتدا اينكه در اين مدت كيفيت اكثر كارها به شدت افت كرده است، زيرا هم فيلمسازان به لحاظ كاری افت كردهاند هم اينكه مميزیها جلوی رشد آثاری ارزشمند را گرفت، البته اين موانع در دورههای قبل نيز وجود داشت، اما هيچ گاه به شدت اين دوره نبود. مطلب ديگر اينكه در اين دوره فيلمسازانی به جرگه فيلمسازی اضافه شدند كه به هيچ وجه از سابقه و كارنامه مشخصی بهره نبرده بودند؛ مسئلهای كه نشان از بیتوجهی مديران سينمای به فيلمسازان خوشفكر كشور بوده دارد.
وی اضافه كرد: گفته فوق نبايد بدين معنا برداشت شود كه من با فيلمسازی فيلماولیها مشكل دارم، بلكه حرف من اين است بايد اين مسئله به شكل قانومند و هدفگذاریشده انجام شود. برای نمونه اگر قرار است 80 فيلم در يك سال توليد شود بايد يك سوم آن را فيلماولیها كار كنند مابقی را فيلمسازانی كه سالهاست در پی كار كردن هستند. اين راهكار هم به لحاظ اقتصادی برای سينما سودآور است، بدين دليل كه اگر قرار است فيلمسازان فيلماولی فيلم بسازند، ولی هيچگاه اين آثار فرصت نمايش پيدا نكنند يا اينكه تعداد كمی آثار را ببيند اين سينماست كه متضرر میشود.
كارگردان فيلم سينمايی «نار و نی» اضافه كرد: در اين ميان ذكر اين نكته ضروريست كه در اين دوره ياركشی بسياری بين مسئولان سينمايی و برخی از صنوف انجام شد. نمود بارز اين مسئله را در خانه سينما میبينيم كه با توجيهات بیمورد، خانهای را بستند كه حداقل كارش تامين نياز اوليه اهالی سينما بود. در اين ميان حتی زندگی بسياری از اهالی سينما كه تامين مالی نداشتند با مشكل مواجه شد، به نحویكه حتی نمیتوانستند برای بيمه درمانی خود اقدام كنند.
اين فيلمساز در پاسخ به اين سؤال كه آيا تشكيل شورای عالی سينما و سازمان سينمايی را نمیتوان قدمی مثبت در كارنامه اين دوره معاونت سينمايی محسوب كرد؟ گفت: زمانی قادريم از تشكيل اين بخشها به عنوان يك امتياز نام ببريم كه كاركرد عينی داشته باشد، اما زمانی كه تنها نامی عوض شده، ولی نتيجهای حاصل نشده چگونه میتوان آن را امتيازی برای عملكرد معاونت سينمايی محسوب كرد.
وی با بيان اينكه پايين آمدن انگيزه فيلمسازی به لحاظ روانی به سينما ضربه زده است، گفت: در اين چهار ساله به ويژه در سال گذشته وضعيت توليد در سينمای به اندازهای بد بود كه بسياری از فيلمسازان سرخورده و خانهنشين شدند، حتی بسياری از پروژهها كه پيش توليد رسيده بود از توليد باز ماند. اينها تمام آسيبهايی است كه شادابی را از سينمای ما میگيرد.
وی در بخش پايانی اين گفتوگو با اشاره به اينكه در اين دوره از فيلمهای ارزشی نيز حمايت نشد، خاطرنشان كرد: مديريت سينما در دوره فعلی دائما شعار حمايت از كارهای ارزشی را سر میداد، اما در عمل چيز ديگری مشاهده شد، البته ممكن است انها از تعدادی كار دفاع مقدسی برای عملكرد خود نام برند، اما آيا صرف ساخت فيلمهايی بیكيفيت كه به هيچ وجه در گيشه موفق نبودند، دليلی بر موفقيت فيلمهای ارزشی در اين دوره است؟
