شماره 184 نشريه تخصصی كتاب سوره مهر منتشر شد
گروه ادب: نشريه تخصصی كتاب انتشارات سوره مهر برای خردادماه در شماره صد و هشتاد و چهارم منتشر شد. در اين شماره به مباحثی از جمله، حماسه اقتصادی در نشر، دولت جمهوری اسلامی چرا؟، آيا فرهنگ همان هنر است؟، سريال «دا» فرصتی است كه يكبار دست میدهدو ... پرداخته شده است.
به گزارش خبرگزاری بينالملی قرآن(ايكنا)، نشريه تخصصی كتاب انتشارات سوره مهر برای خرداد ماه در شماره صد و هشتاد و چهارم منتشر شد. در اين شماره به مباحثی از جمله، حماسه اقتصادی در نشر، دولت جمهوری اسلامی چرا؟، آيا فرهنگ همان هنر است؟، سريال «دا» فرصتی است كه يكبار دست میدهد و ... پرداخته شده است.
در گزارشی كه در صفحه چهارم اين نشريه با عنوان «مشكلات مالی اين همه كتابخوان» به نقل از حجتالاسلام والمسلمين رسول جعفريان آمده است: «بسياری از آثاری كه در جهان اسلام به چاپ میرسند وارد ايران نمیشوند. اين در حالی است كه اين آثار به دليل وجود انديشههای دينی و اسلامی میتواند زمينهساز ارتقای فرهنگ اسلامی در كشورهای مختلف جهان اسلام باشد.
بحث بعدی مصرف كتاب است. مصرف كتاب فاجعه است. ما بايد به خانوادهها آموزش دهيم با كتاب قهر نكنند. كتابهای زرد را بايد از كتابهای مفيد جدا كنيم و رسانهها بايد ملزم شوند كتابهای مفيد را به مردم معرفی كنند. بايد به بخش ترويج بيش از گذشته توجه كنيم و اين غلط گويی بايد فراموش شود كه كتاب گران است.»
در بخش ديگری از اين نشريه با يادداشتی از محمد حمزهزاده با عنوان «سؤال پيش روی دولت آينده؛ آيا فرهنگ همان هنر است؟» مواجه میشويم كه نويسنده در آن تلاش كرده تا با استفاده از روش مقايسه به بيان تفاوتهای اين دو مفهوم و ضرورتهای كاری دولت بعد در اين حوزه بپردازد.
در اين يادداشت میخوانيم: «امروز شاهد هستيم كه در ادبيات قريب به اتفاق مسئولان و كارشناسان، كلمه فرهنگ كاملا با هنر مترادف به كار گرفته میشود. حتی در توصيف مشاغل، يك معلم، استاد دانشگاه، سخنران، مبلغ و طلبه را فرهنگی مینامند و اهل هنر را هم ايضاً.
در حالی كه هرچند ممكن است اين دو كلمه همپوشانیهای مفهومی و كاركردی داشته باشند، در ذات خود تفاوتهای مهم دارند. فرهنگ عام است و هنر خاص. فرهنگ عبارت از يك فضای عمومی است و هنر عبارت از يك فضای كاملا خصوصیِ كنترل شده و محصور. ...
پس نمیتوان و نبايد به راحتی دو كلمه «فرهنگ» و «هنر» را به جای هم و مترادف هم به كار برد. بر مبنای اين گزاره، ديگر نمیتوان وزارتخانهای داشت كه بيش از هشتاد درصد وظايفش مربوط به هنر و هنرمندان است، اما در عنوانش جای هنر خالی است.
نمیتوان چشمانداز بيست سالهای نوشت كه حتی يك بار در آن نام هنر نيامده است و نمیتوان برای كشور بودجهای نوشت و در جایجای آن فرهنگ را هم برای دانشگاه به كار برد، هم برای مسجد، هم برای رسانه، هم برای مدرسه و هم برای مثلا سينما و تئاتر و موسيقی.»
در گزارشی كه در صفحه چهارم اين نشريه با عنوان «مشكلات مالی اين همه كتابخوان» به نقل از حجتالاسلام والمسلمين رسول جعفريان آمده است: «بسياری از آثاری كه در جهان اسلام به چاپ میرسند وارد ايران نمیشوند. اين در حالی است كه اين آثار به دليل وجود انديشههای دينی و اسلامی میتواند زمينهساز ارتقای فرهنگ اسلامی در كشورهای مختلف جهان اسلام باشد.
بحث بعدی مصرف كتاب است. مصرف كتاب فاجعه است. ما بايد به خانوادهها آموزش دهيم با كتاب قهر نكنند. كتابهای زرد را بايد از كتابهای مفيد جدا كنيم و رسانهها بايد ملزم شوند كتابهای مفيد را به مردم معرفی كنند. بايد به بخش ترويج بيش از گذشته توجه كنيم و اين غلط گويی بايد فراموش شود كه كتاب گران است.»
در بخش ديگری از اين نشريه با يادداشتی از محمد حمزهزاده با عنوان «سؤال پيش روی دولت آينده؛ آيا فرهنگ همان هنر است؟» مواجه میشويم كه نويسنده در آن تلاش كرده تا با استفاده از روش مقايسه به بيان تفاوتهای اين دو مفهوم و ضرورتهای كاری دولت بعد در اين حوزه بپردازد.
در اين يادداشت میخوانيم: «امروز شاهد هستيم كه در ادبيات قريب به اتفاق مسئولان و كارشناسان، كلمه فرهنگ كاملا با هنر مترادف به كار گرفته میشود. حتی در توصيف مشاغل، يك معلم، استاد دانشگاه، سخنران، مبلغ و طلبه را فرهنگی مینامند و اهل هنر را هم ايضاً.
در حالی كه هرچند ممكن است اين دو كلمه همپوشانیهای مفهومی و كاركردی داشته باشند، در ذات خود تفاوتهای مهم دارند. فرهنگ عام است و هنر خاص. فرهنگ عبارت از يك فضای عمومی است و هنر عبارت از يك فضای كاملا خصوصیِ كنترل شده و محصور. ...
پس نمیتوان و نبايد به راحتی دو كلمه «فرهنگ» و «هنر» را به جای هم و مترادف هم به كار برد. بر مبنای اين گزاره، ديگر نمیتوان وزارتخانهای داشت كه بيش از هشتاد درصد وظايفش مربوط به هنر و هنرمندان است، اما در عنوانش جای هنر خالی است.
نمیتوان چشمانداز بيست سالهای نوشت كه حتی يك بار در آن نام هنر نيامده است و نمیتوان برای كشور بودجهای نوشت و در جایجای آن فرهنگ را هم برای دانشگاه به كار برد، هم برای مسجد، هم برای رسانه، هم برای مدرسه و هم برای مثلا سينما و تئاتر و موسيقی.»
