مديران سينمايی مدافع هنرمندان باشند نه همفكران سياسی خود

علی شاه‌‌حاتمی، كارگردان سينما و تلويزيون در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) با بيان اينكه انتقاد در پايان دوره كاری هر معاونت نتيجه بخش نيست، اظهار كرد: از مصاحبه‌های من طی چهار سال گذشته همه به خوبی دريافته‌اند كه من منتقد عملكرد معاونت سينمايی در دوره دهم بوده‌ام، اما اين را می‌دانم كه در پايان دوره كاری هر معاونت اگر انتقادی صورت گيرد آن انتقاد كاركردی نخواهد داشت. اين مسئله را هم نه تنها برای سينما، بلكه درباره تلويزيون هم گفته‌ام.
وی ادامه داد: مطلب ديگر درباره اينگونه‌ بحث‌های انتقادی اين است كه معمولا هر معاونت زمانی كه روی كار می‌آيد سياست‌هايی را در پيش می‌گيرد كه به عقيده‌اش، راهی صحيح است، اما اين تصور ممكن است از نگاه برخی منتقدان مقبول نباشد، به همين دليل بايد هر مديری كه سر كار می‌آيد تنها هدفش اعتلای سينما و هنر باشد، در آن زمان است كه ناخودآگاه انتقادات هم كم می‌شود، هرچند هيچ گاه انتقادات به طور كامل از بين نمی‌رود، چون ممكن نيست در يك زمان بتوان همه را راضی نگه داشت.
اين سينماگر در پاسخ به اين سؤال كه مدير سينمايی بايد چه شرايطی داشته باشد، گفت: بارها شنيده‌ايم كه هنرمندان تنها متعلق به خود نيستند بلكه به جامعه نيز تعلق دارند. مدير سينمايی هم از چنين ويژگی بهره می‌برد؛ بدين معناكه يك مدير سينمايی نبايد خود را مدافع همفكران خود در مسائل سياسی يا غيره بداند، بلكه مكلف باشد كه به نياز تمامی هنرمندان پاسخ گويد و به آنها احترام بگذارد.
وی در اين بخش از گفت‌وگو در پاسخ به اين تذكر كه ارزيابی عملكرد به خودی خود امری پسنديده است، چون راهكار پيش روی معاونت بعدی ‌گذارد، پس نبايد انتقادات از عملكرد را عملی به فايده دانست، گفت: جواب اين تذكر را اينگونه می‌دانم در برخی آثار می‌بينيم كه دائما درباره گذشته به ويژه در حوزه تاريخ معاصر فيلم ساخته می‌شود اين عمل در جای خود امری پسنديده است، اما نبايد تنها رويكرد ما باشد، چون آنچه سينما را می‌سازد نگاه به آينده است. با اين مثال می‌خواهم بگويم كه نقد از گذشته چيزی را حل نمی‌كند، چون اگر قرار بود نقدی انجام شود بايد در زمان خودش روی می‌داد.
شاه حاتمی در بخش ديگری از سخنان خود درباره تشكيل سازمان سينمايی و شورای عالی سينما چنين نظر داد: اين نام‌ها برای من قابل تعريف نيست، چون چرايی وجودی آنها برای من قابل درك نيست، بنابراين وقتی با فلسفه وجوی بخش يا سازمانی آشنايی ندارم درباره عملكرد آن هم نمی‌توانم نظری دهم.
اين سينماگر در ادامه بحث درباره بستن خانه سينما هم چنين نظر داد: هميشه اين بحث مطرح بوده كه تعطيلی خانه سينما كاری درست نبوده است، اما آنچه به نظر می‌آيد اين تعطيلی به سبب اختلاف ديدگاه دو نفر رخ داده است كه اختلاف نظر سياسی كه مربوط به كليت سينما نمی‌شد، بنابراين می‌شد كه با برگزاری چند نشست و تأمل بيشتر با هنرمندان جلوی اين تعطيلی گرفته شود تا خانه‌ای كه متعلق به تمامی اهالی سينماست همچنان باز ماند.
كارگردان فيلم «آخرين شناسايی» در پاسخ به سوالی ديگر مبنی بر اينكه سينمای دينی و دفاع مقدس حداقل به صورت كمی در اين دوره كاری معاونت سينمايی از چه ميزانی بهره برده است؟ گفت: من كل آثار چهار سال گذشته را در ذهن ندارم كه بخواهم نظری دقيق بدهم، اما اگر ميزان را جشنواره دو سال گذشته فجر در نظر بگيريم بايد بگويم كه رشد مطلوبی را شاهد نبوديم. نكته ديگر اينكه رشد سينمای ارزشی منوط به عملكرد مسئولان نيست، بلكه به هنرمندان مربوط می‌شود، پس می‌توانم بگويم كه فيلمسازان خوبی كه در اين حوزه كار می‌كردند در اين دوره معاونت از اين گونه سينمايی فاصله گرفته‌اند.