معنويت و نورانيت امام خمينی(ره) در ماه مبارك رمضان
گروه سياسی: بعد از ماه رمضان كه انسان ايشان (امام خمينی (ره)) را مىديد، در يك ديدار و ملاقاتى كه با مردم حرف مىزدند، آدم به طور محسوس مىفهميد كه ايشان در اين يك ماه، نورانیتر شدهاند آدم، اين را حس مىكرد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) به نقل از پايگاه اطلاعرسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيتالله العظمی خامنهای، رهبر معظم انقلاب در ديدار تعدادی از دانشجويان تشكّلهای اسلامی در مراسم افطاری شب بيستوسوم ماه رمضان سال 76 بياناتی در مورد معنويت و نورانيت امام خمينی در ماه مبارك رمضان داشتهاند كه متن آن به شرح ذيل است:
«اين حالاتى كه شما در كسانى مثل امام رضواناللَّهعليه در سنين بين هشتاد و نود سالگى مىبينيد، ادامه حالات جوانى ايشان است. چون امام، تقريباً 79 ساله بودند كه به ايران آمدند و جمهورى اسلامى شروع شد؛ يعنى امام از نزديك هشتاد سالگى اين مسئوليتهاى سنگين را شروع كردهاند! وقتى كه همه انسانها در اين سنين، بازنشسته مىشوند و اهل افتادن در يك گوشه و در بستر و بىرغبتى و بىنشاطى نسبت به همه كارها؛ امام در آن سن، بزرگترين كارهاى عالم را شروع كردند. اداره يك كشور، بلكه ايجاد يك نظام و قدم به قدم پيش بردن اين نظام! اين از جهت مشاغل و مسئوليتهاى مهم.
امام رضواناللَّهعليه، از جهت معنوى هم همينطور بودند. بنده اين را مكّرر گفتهام. معمولاً امام در ماه رمضان، ديدار نداشتند. البته ما گاهى بين ماه رمضان مىرفتيم و با ايشان ملاقات مىكرديم - افطارى، يا به دليل ديگرى پهلوى ايشان بوديم؛ يك بار يا دو بار - اما غالباً مردم ايشان را نمىديدند؛ ما هم كمتر از معمول مىديدم. بعد از ماه رمضان كه انسان ايشان را مىديد، در يك ديدار و ملاقاتى كه با مردم حرف مىزدند، آدم به طور محسوس مىفهميد كه ايشان در اين يك ماه، نورانیتر شدهاند آدم، اين را حس مىكرد. پيرمرد هشتاد و چند ساله - نزديك نود ساله - اين يك ماهه حركت مىكرد و پيش مىرفت! هميشه در حال حركت بودند؛ امّا ماه رمضان، بيشتر و جدّیتر! چون ميدان، ميدان مناسبترى است. (در ديدار تعدادی از دانشجويان تشكّلهای اسلامی در مراسم افطاری شب بيستوسوم ماه رمضان 1376/11/01)
«اين حالاتى كه شما در كسانى مثل امام رضواناللَّهعليه در سنين بين هشتاد و نود سالگى مىبينيد، ادامه حالات جوانى ايشان است. چون امام، تقريباً 79 ساله بودند كه به ايران آمدند و جمهورى اسلامى شروع شد؛ يعنى امام از نزديك هشتاد سالگى اين مسئوليتهاى سنگين را شروع كردهاند! وقتى كه همه انسانها در اين سنين، بازنشسته مىشوند و اهل افتادن در يك گوشه و در بستر و بىرغبتى و بىنشاطى نسبت به همه كارها؛ امام در آن سن، بزرگترين كارهاى عالم را شروع كردند. اداره يك كشور، بلكه ايجاد يك نظام و قدم به قدم پيش بردن اين نظام! اين از جهت مشاغل و مسئوليتهاى مهم.
امام رضواناللَّهعليه، از جهت معنوى هم همينطور بودند. بنده اين را مكّرر گفتهام. معمولاً امام در ماه رمضان، ديدار نداشتند. البته ما گاهى بين ماه رمضان مىرفتيم و با ايشان ملاقات مىكرديم - افطارى، يا به دليل ديگرى پهلوى ايشان بوديم؛ يك بار يا دو بار - اما غالباً مردم ايشان را نمىديدند؛ ما هم كمتر از معمول مىديدم. بعد از ماه رمضان كه انسان ايشان را مىديد، در يك ديدار و ملاقاتى كه با مردم حرف مىزدند، آدم به طور محسوس مىفهميد كه ايشان در اين يك ماه، نورانیتر شدهاند آدم، اين را حس مىكرد. پيرمرد هشتاد و چند ساله - نزديك نود ساله - اين يك ماهه حركت مىكرد و پيش مىرفت! هميشه در حال حركت بودند؛ امّا ماه رمضان، بيشتر و جدّیتر! چون ميدان، ميدان مناسبترى است. (در ديدار تعدادی از دانشجويان تشكّلهای اسلامی در مراسم افطاری شب بيستوسوم ماه رمضان 1376/11/01)
