عبادالرحمن چه كسانی هستند؟
گروه سياسی: عبادالرحمن در روز و در برخورد با مردمان چنانند و در شب آنگاه كه با خدای خود خلوت میكنند، دائماً به سجده میافتند و قيام میكنند و شب زندهدار هستند. عبادالرحمن اهل رياضت و خودسازی هستند و در طريق سير و سلوك خويش، در برابر بندگان خدا متواضعانه برخورد میكنند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) به نقل از پايگاه اطلاعرسانی جماران، اين يادداشت به قلم حجتالاسلاموالمسلمين حسن پويا، معاون پژوهش موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی (ره) واحد قم نوشته شده است كه متن آن به شرح زير است:
عباد الرحمن... وَالَّذِينَ یَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِیَامًا (فرقان، آيه 64)
عباد الرحمن ... و كسانی هستند كه شبانه برای پروردگارشان به سجده میافتند و قيام میكنند.
بندگان خالص خدای رحمان، در همه جوانب زندگی مراقب رفتار خويش میباشند، در ارتباط با خلق خدا تواضع و فروتنی دارند و از تكبر و غرور دوری میكنند و با جاهلان و بیخردان، با بزرگمنشی برخورد میكنند.
اينان در رابطه با خالق جهان نيز فروتنانه و عابدانه به سجده میافتند و پيشانی عبادت بر زمين میسايند و شبانگاه كه همگان بر بستر نرم و آرامش خفتهاند، به پا میخيزند و به عبادت مشغول میشوند.
سومين صفتی كه در اين آيات كريمه برای عبادالرحمن برمیشمارد، عبادت خالص در دل شب، برای خداست. اينان لذّت خواب را بر خود حرام میكنند و به لذّتی بالاتر و برتر برمیخيزند و آن عبادت خدا در تنهايی شب است.
اهميت عبادت شبانه آنچنان عظيم و تأثير گذار است كه قرآن به پيامبر(ص) خطاب میكند: )ومن الليل فتهجّد به نافلة لك عسی أن يبعثك ربّك مقاماً محموداً( (اسراء، آيه 79)؛ ای رسول ما و پاسی از شب را برخيز و نماز بخوان، اميد است پروردگارت تو را به مقامی پسنديده و در خور ستايش برساند.
عباد رحمان در روز و در برخورد با مردمان چنانند و در شب آنگاه كه با خدای خود خلوت میكنند، دائماً به سجده میافتند و قيام میكنند و شب زندهدار هستند. عبادالرحمن اهل رياضت و خودسازی هستند و در طريق سير و سلوك خويش، در برابر بندگان خدا متواضعانه برخورد میكنند و در برابر خداوند رحمان، سر سجود بر زمين مینهند. اينان برای ساختن خويش از خطاب جاهلان و سرزنش آنان، با كرامت میگذرند و تنها با سلامی از كنار آنان رد میشوند، ولكن در دل شب بر میخيزند و به درگاه الهی به استغفار و توبه میپردازند و از مناجات با خداوند متعال لذت میبرند.
چنانكه درباره ايمان آورندگان خالص نيز، قرآن كريم میفرمايد: تتجافی جنوبهم عن المضاجع يدعون ربّهم خوفاً وطمعا و ممّا رزقناهم ينفقون( (سجده، آيه 16)؛ اينان از بسترهايشان برمیخيزند و پهلو تهی میكنند و پروردگار خود را با بيم و اميد میخوانند و از آنچه به آنان روزی دادهايم انفاق میكنند.
در اين آيه شريفه نيز به حالت مؤمنان و بندگان خالص خدای رحمان اشاره میكند و به روشنی نشان میدهد كه آنان گرچه در دل شب و تنهايی برمیخيزند و به عبادت خالصانه میپردازند ولكن از خلق خدا نيز غافل نيستند و انفاقكنندگان واقعی نيز میباشند. رفتار پيامبر(ص) و رفتار پيامبرانه ائمه(ع) و حالات شبانه آنان در ارتباط با خدا و خلق خدا و رسيدگی به محرومان و بيچارگان و سر زدن آنان به خرابهها و دلجويی از خلق بيچاره، نشان از سيرة مستمر آنان دارد كه مصداقان واقعی عباد الرحمن و ترجمان آيات الهی میباشند.
عبادتهای امام علی(ع) و سيدالسّاجدين حضرت زين العابدين(ع) و برداشتن هميان غذا در دل شب، هرگز از صفحه تاريخ محو نمیگردد و درسی بزرگ برای رهبران دينی است كه از محرومان و پابرهنهگان غافل نباشند و بدانند كه عبادت و توجه به خلق مكمل يكديگرند و با هم به زندگی انسانی ـ الهی معنی میبخشند.
عباد الرحمن... وَالَّذِينَ یَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِیَامًا (فرقان، آيه 64)
عباد الرحمن ... و كسانی هستند كه شبانه برای پروردگارشان به سجده میافتند و قيام میكنند.
بندگان خالص خدای رحمان، در همه جوانب زندگی مراقب رفتار خويش میباشند، در ارتباط با خلق خدا تواضع و فروتنی دارند و از تكبر و غرور دوری میكنند و با جاهلان و بیخردان، با بزرگمنشی برخورد میكنند.
اينان در رابطه با خالق جهان نيز فروتنانه و عابدانه به سجده میافتند و پيشانی عبادت بر زمين میسايند و شبانگاه كه همگان بر بستر نرم و آرامش خفتهاند، به پا میخيزند و به عبادت مشغول میشوند.
سومين صفتی كه در اين آيات كريمه برای عبادالرحمن برمیشمارد، عبادت خالص در دل شب، برای خداست. اينان لذّت خواب را بر خود حرام میكنند و به لذّتی بالاتر و برتر برمیخيزند و آن عبادت خدا در تنهايی شب است.
اهميت عبادت شبانه آنچنان عظيم و تأثير گذار است كه قرآن به پيامبر(ص) خطاب میكند: )ومن الليل فتهجّد به نافلة لك عسی أن يبعثك ربّك مقاماً محموداً( (اسراء، آيه 79)؛ ای رسول ما و پاسی از شب را برخيز و نماز بخوان، اميد است پروردگارت تو را به مقامی پسنديده و در خور ستايش برساند.
عباد رحمان در روز و در برخورد با مردمان چنانند و در شب آنگاه كه با خدای خود خلوت میكنند، دائماً به سجده میافتند و قيام میكنند و شب زندهدار هستند. عبادالرحمن اهل رياضت و خودسازی هستند و در طريق سير و سلوك خويش، در برابر بندگان خدا متواضعانه برخورد میكنند و در برابر خداوند رحمان، سر سجود بر زمين مینهند. اينان برای ساختن خويش از خطاب جاهلان و سرزنش آنان، با كرامت میگذرند و تنها با سلامی از كنار آنان رد میشوند، ولكن در دل شب بر میخيزند و به درگاه الهی به استغفار و توبه میپردازند و از مناجات با خداوند متعال لذت میبرند.
چنانكه درباره ايمان آورندگان خالص نيز، قرآن كريم میفرمايد: تتجافی جنوبهم عن المضاجع يدعون ربّهم خوفاً وطمعا و ممّا رزقناهم ينفقون( (سجده، آيه 16)؛ اينان از بسترهايشان برمیخيزند و پهلو تهی میكنند و پروردگار خود را با بيم و اميد میخوانند و از آنچه به آنان روزی دادهايم انفاق میكنند.
در اين آيه شريفه نيز به حالت مؤمنان و بندگان خالص خدای رحمان اشاره میكند و به روشنی نشان میدهد كه آنان گرچه در دل شب و تنهايی برمیخيزند و به عبادت خالصانه میپردازند ولكن از خلق خدا نيز غافل نيستند و انفاقكنندگان واقعی نيز میباشند. رفتار پيامبر(ص) و رفتار پيامبرانه ائمه(ع) و حالات شبانه آنان در ارتباط با خدا و خلق خدا و رسيدگی به محرومان و بيچارگان و سر زدن آنان به خرابهها و دلجويی از خلق بيچاره، نشان از سيرة مستمر آنان دارد كه مصداقان واقعی عباد الرحمن و ترجمان آيات الهی میباشند.
عبادتهای امام علی(ع) و سيدالسّاجدين حضرت زين العابدين(ع) و برداشتن هميان غذا در دل شب، هرگز از صفحه تاريخ محو نمیگردد و درسی بزرگ برای رهبران دينی است كه از محرومان و پابرهنهگان غافل نباشند و بدانند كه عبادت و توجه به خلق مكمل يكديگرند و با هم به زندگی انسانی ـ الهی معنی میبخشند.
