شرح دعای روز بيست و يكم ماه رمضان در بيان آيتالله مجتهدی تهرانی
گروه انديشه: اگر میخواهی بدانی خدا از تو راضی هست يا نه؛ به خودت نگاه كن، ببين تو از خدا راضی هستی يا گوشه دلت میگويی چرا فلانی دارد و من ندارم؟! اينكه گله میكنی كه خدا چرا به من نداده و فلان كس داده، نشاندهنده اين است كه از خدا راضی نيستی و خدا هم از تو رضايت ندارد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، آيتالله مجتهدی تهرانی، استاد برجسته اخلاق، همهروزه در روزهای ماه مبارك رمضان در بين نماز ظهر و عصر در مدرسه علميه خود به شرح دعای مختصر آن روز میپرداختند كه شرح دعای روز بيستم ويكم ماه مبارك رمضان در بيان ايشان به قرار ذيل است:
«اللهمّ اجْعَلْ لی فيهِ الى مَرْضاتِكَ دليلاً، ولا تَجْعَل للشّيطان فيهِ علی سَبيلاً، واجْعَلِ الجَنّةِ لی منْزِلاً ومَقيلاً يا قاضی حَوائِجَ الطّالِبين؛ خدايا در اين روز برايم راهنمایى به سوى خوشنودىهايت قرار بده و شيطان را بر من راهى قرار مده و بهشت را برايم منزل و آسایـشگاه قرار بده، اى برآورنده حاجتهاى جويندگان».
«اللهمّ اجْعَلْ لی فيهِ الى مَرْضاتِكَ دليلا»: خدايا كاری كن، راهی برايم پيدا شود تا تو از من راضی شوی! بايد توفيقاتی از ما سر بزند تا دليل و راهنمايی باشد، برای اينكه خدا از ما راضی باشد.
حديث داريم كه اگر میخواهيد بدانيد خدا از تو راضی هست يا نه؛ به خودت نگاه كن، ببين تو از خدا راضی هستی يا گوشه دلت میگويی چرا فلانی دارد و من ندارم؟! اينكه گله میكنی كه خدا چرا به من نداده و فلان كس داده، نشاندهنده اين است كه از خدا راضی نيستی و خدا هم از تو رضايت ندارد.
شما مثل بيمار هستيد و خدا مثل دكتر است. ساعت 10 صبح دكتر به اتاق بيمارستان میآيد و دستور غذا را به مسئول آشپزخانه میدهد. در يك اتاق گاهی 8 بيمار میخوابند و دكتر میگويد به اين بيمار چلوكباب دهيد و به آن آقا غذا ندهيد و به آن بيمار ديگر هم سوپ دهيد. حالا آن بيماری كه دكتر از غذا منعش كرده با دكتر نزاع نمیكند، چون میداند عمل جراحی خواهد شد و نبايد غذا بخورد. نگاه تمام بيمارها به دكتر يكسان است و ما هم پيش خدا بايد اينجور باشيم.
همانطور كه دكتر صلاح مريض را هر چه باشد، میداند، خدای تبارك و تعالی هم هر چه صلاح ما باشد را میدهد. به يكی كمتر و به يكی بيشتر میدهد و ما نبايد اعتراضی كنيم..
اگر اين روحيه را پيدا كرديم كه هر چه خدا به ما دهد به همان راضی باشيم، خدا هم از ما راضی میشود؛ اما اگر در دلمان شكايت داشته باشيم كه خدا به ما كم داده، به اين معنی است كه خدا هم از ما راضی نيست.
بايد ريشه حسادت را بزنيم تا غيبت نكنيم. ما نوعاً گرفتار حسد و اخلاق رذيله هستيم و دچار غيبتيم، حالا در ايام رمضان نيت كنيم كه اعضا و جوارحمان نيز روزه باشند تا اسير غيبت و ديگر گناهان نشويم.
حديث داريم كه هر وقت روزه میگيريد كاری كنيد تا گوشتان هم روزه باشد. غيبت و آواز حرام گوش ندهيد، زبانتان غيبت نكند و زنان پوست صورت و موی خود را به نامحرم نشان ندهند. ولی متأسفانه ما روزه عام میگيريم و آخر ماه همان آدم اول ماه هستيم.
حديث داريم كسانی كه جاهلند و روزه حقيقی نمیگيرند و عبادت خالص انجام نمیدهند مثل حيوان آسيابان هستند. يعنی از صبح تا شب راه میروند؛ اما پيش نمیروند و غروب همان جايی هستند كه صبح بودند.
«وَلا تَجْعَل للشّيطان فيهِ علی سَبيلاً»: در اين بخش میخوانيم كه خدايا كاری كن تا شيطان در ماه رمضان و ايام بعد از آن بر من راه پيدا نكند! حال چه كار كنيم تا شيطان بر ما راه پيدا نكند؟ حديث داريم كه شيطان با 3 طايفه كاری ندارد. آنهايی كه ياد خدا میكنند، آنهايی كه هنگام سحر بلند میشوند و استغفار میكنند و آنهايی كه از ترس خدا هنگام سحر گريه و نابه میكنند.
«واجْعَلِ الجَنّةِ لی منْزِلاً ومَقيلاً»: خدايا بهشت را منزل من قرار بده! منزل بازگشت و آسايشگاه ما را بهشت قرار بده! كسانی كه شيعه علی (ع) و اهل بيت هستند، انشاءالله جهنم نمیروند.
آياتی كه درباره شفاعت آمده برای كسانی است كه با ايمان از دنيا میروند. آيات قرآن كه در آن شفاعت نيست برای كافران و مردودیهاست. ما تجديد میشويم و يكی دو نمره كم میآوريم؛ اما چون شيعه هستيم، شفاعت اهل بيت (ع) شامل حال ما میشود.
«اللهمّ اجْعَلْ لی فيهِ الى مَرْضاتِكَ دليلاً، ولا تَجْعَل للشّيطان فيهِ علی سَبيلاً، واجْعَلِ الجَنّةِ لی منْزِلاً ومَقيلاً يا قاضی حَوائِجَ الطّالِبين؛ خدايا در اين روز برايم راهنمایى به سوى خوشنودىهايت قرار بده و شيطان را بر من راهى قرار مده و بهشت را برايم منزل و آسایـشگاه قرار بده، اى برآورنده حاجتهاى جويندگان».
«اللهمّ اجْعَلْ لی فيهِ الى مَرْضاتِكَ دليلا»: خدايا كاری كن، راهی برايم پيدا شود تا تو از من راضی شوی! بايد توفيقاتی از ما سر بزند تا دليل و راهنمايی باشد، برای اينكه خدا از ما راضی باشد.
حديث داريم كه اگر میخواهيد بدانيد خدا از تو راضی هست يا نه؛ به خودت نگاه كن، ببين تو از خدا راضی هستی يا گوشه دلت میگويی چرا فلانی دارد و من ندارم؟! اينكه گله میكنی كه خدا چرا به من نداده و فلان كس داده، نشاندهنده اين است كه از خدا راضی نيستی و خدا هم از تو رضايت ندارد.
شما مثل بيمار هستيد و خدا مثل دكتر است. ساعت 10 صبح دكتر به اتاق بيمارستان میآيد و دستور غذا را به مسئول آشپزخانه میدهد. در يك اتاق گاهی 8 بيمار میخوابند و دكتر میگويد به اين بيمار چلوكباب دهيد و به آن آقا غذا ندهيد و به آن بيمار ديگر هم سوپ دهيد. حالا آن بيماری كه دكتر از غذا منعش كرده با دكتر نزاع نمیكند، چون میداند عمل جراحی خواهد شد و نبايد غذا بخورد. نگاه تمام بيمارها به دكتر يكسان است و ما هم پيش خدا بايد اينجور باشيم.
همانطور كه دكتر صلاح مريض را هر چه باشد، میداند، خدای تبارك و تعالی هم هر چه صلاح ما باشد را میدهد. به يكی كمتر و به يكی بيشتر میدهد و ما نبايد اعتراضی كنيم..
اگر اين روحيه را پيدا كرديم كه هر چه خدا به ما دهد به همان راضی باشيم، خدا هم از ما راضی میشود؛ اما اگر در دلمان شكايت داشته باشيم كه خدا به ما كم داده، به اين معنی است كه خدا هم از ما راضی نيست.
بايد ريشه حسادت را بزنيم تا غيبت نكنيم. ما نوعاً گرفتار حسد و اخلاق رذيله هستيم و دچار غيبتيم، حالا در ايام رمضان نيت كنيم كه اعضا و جوارحمان نيز روزه باشند تا اسير غيبت و ديگر گناهان نشويم.
حديث داريم كه هر وقت روزه میگيريد كاری كنيد تا گوشتان هم روزه باشد. غيبت و آواز حرام گوش ندهيد، زبانتان غيبت نكند و زنان پوست صورت و موی خود را به نامحرم نشان ندهند. ولی متأسفانه ما روزه عام میگيريم و آخر ماه همان آدم اول ماه هستيم.
حديث داريم كسانی كه جاهلند و روزه حقيقی نمیگيرند و عبادت خالص انجام نمیدهند مثل حيوان آسيابان هستند. يعنی از صبح تا شب راه میروند؛ اما پيش نمیروند و غروب همان جايی هستند كه صبح بودند.
«وَلا تَجْعَل للشّيطان فيهِ علی سَبيلاً»: در اين بخش میخوانيم كه خدايا كاری كن تا شيطان در ماه رمضان و ايام بعد از آن بر من راه پيدا نكند! حال چه كار كنيم تا شيطان بر ما راه پيدا نكند؟ حديث داريم كه شيطان با 3 طايفه كاری ندارد. آنهايی كه ياد خدا میكنند، آنهايی كه هنگام سحر بلند میشوند و استغفار میكنند و آنهايی كه از ترس خدا هنگام سحر گريه و نابه میكنند.
«واجْعَلِ الجَنّةِ لی منْزِلاً ومَقيلاً»: خدايا بهشت را منزل من قرار بده! منزل بازگشت و آسايشگاه ما را بهشت قرار بده! كسانی كه شيعه علی (ع) و اهل بيت هستند، انشاءالله جهنم نمیروند.
آياتی كه درباره شفاعت آمده برای كسانی است كه با ايمان از دنيا میروند. آيات قرآن كه در آن شفاعت نيست برای كافران و مردودیهاست. ما تجديد میشويم و يكی دو نمره كم میآوريم؛ اما چون شيعه هستيم، شفاعت اهل بيت (ع) شامل حال ما میشود.
