روزی كه بايد از ديدگاه شهيد زقاقی گريست

هر يك از شهدا وصيت‌نامه‌ای دارند كه در آن، نكاتی را مورد تأكيد قرار داده‌اند. در اين ميان شهيد سعيد زقاقی نيز در وصيت‌نامه‌اش به نكاتی تأكيد كرده است كه گويی آينده جامعه را در جلوی چشمان ما ترسيم می‌كند.
«مادرم زمانی كه خبر شهادتم را شنيدی گريه نكن...
زمان تشييع و تدفينم گريه نكن ...
زمان خواندن وصيت‌نامه‌ام گريه نكن...
فقط زمانی گريه كن كه مردام ما غيرت را فراموش می‌كنند و زنان ما عفت را...
وقتی جامعه ما را بی‌غيرتی و بی‌حجابی گرفت، مادرم گريه كن كه اسلام در خطر است...»
در اين وصيت‌نامه، شهيد زقاقی مادرش را از شيون و گريه و زاری بر خودش منع كرده است و فراموش شدن غيرت مردان و عفت زنان را بر جاری شدن خون خويش مقدم شمرده.
اين شهيد با زبان گويا اين موضوع را مطرح كرده كه عفت و حجاب زنان از خون شهيدان بالاتر است و اگر روزی اين گنجينه به دست باد سپرده شد، بايد گريست؛ زيرا كه شهدا خون را نثار اين ملت و كشور كردند تا از آنچه به عنوان گنجينه به شمار می‌رفته و می‌رود، پاسداری كنند.
شهدا رفتند تا از اسلام پاسداری كنند و ما بتوانيم در آرامش و امنيت، دين خود را حفظ كنيم. امنيت روحی و جسمی داشته باشيم و همان گونه كه امروز با خيالی آسوده از خانه بيرون می‌آئيم، بر دين و اعتقاد خود بمانيم و آن را از دستبرد دشمنان كشور و دين‌مان مصون بداريم و همچون كشورهايی كه زير سلطه استعمار هستند و حتی در خانه‌های خود امنيت ندارند، نباشيم.
ولی صد افسوس كه حربه‌های جنگ نرم، اين گنجينه را هدف قرار داده‌اند و بسياری از افراد جامعه ما از وصايايی كه ما را از رسيدن به اين روز بر حذر می‌دارند، فارغ هستند.
اين روز است كه بايد برای خون شهدا و اسلام ناب محمدی(ص) گريست.