آبيار، «چريكهای بیدنگ» را درباره بمباران شيميايی سردشت مینويسد
گروه ادب: نويسنده و فيلمساز حوزه دفاع مقدس از چاپ كتاب «چريكهای بیدنگ» در آيندهای نزديك خبر داد. اين كتاب درباره بمباران شيميايی شهر سردشت نوشته میشود.
نرگس آبيار، نويسنده دفاع مقدس در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: كتاب «چريكهای بیدنگ» به زندگی بچههای شهر سردشت میپردازد كه در سال 66 بمباران شيميايی شد.
وی تصريح كرد: تيرماه سال 91 يك مستند به تهيهكنندگی ابوذر پورمحمدی و محمدحسين قاسمی در شبكه سوم سيما كار شد كه هم اكنون قصد دارم كتاب «چريكهای بیدنگ» را در ادامه آن مستند كار كنم.
اين نويسنده ادامه داد: همچنين كتابی از بچههای سردشت كه در بمباران شيميايی آسيب ديدهاند و وقايع تلخی كه بعد از جنگ تاكنون برای آنها روی میدهد، با مضمون «نامهای به خدا» در دست چاپ است.
وی در پاسخ به اينكه تا چه اندازه تصويرگری كتاب كودك را در موفقيت كار مؤثر میداند، اظهار كرد: تصويرگری كتاب نقش بسزايی در جذب مخاطب دارد. در اين راستا نويسنده و تصويرگر بايد به طور هماهنگ و در تعاملی پی در پی، كار تصويرگری را انجام دهند.
آبيار افزود: متأسفانه بعضی از مسئولان نشر بدون هماهنگی و نظرخواهی از نويسنده كتاب، از يك تصويرگر برای آثار كودكان استفاده میكنند كه در نهايت ممكن است كار چندان مقبول نيفتد.
وی درباره تأثير قطع كتاب در ايجاد جذابيت گفت: قطع خشتی كوچك میتواند قطع كاربردی و مناسبی برای كودكان باشد. امروزه قطعهای خيلی بزرگ و خيلی كوچك را در كتابفروشیها میبينيم كه عليرغم جذابيتی كه در نگاه اول دارد، برای مطالعه مناسب نيست.
آبيار در پايان، نظر خود را درباره همراه كردن كتابهای داستان كودكان با لوح فشرده چنين بيان كرد: من با عرضه اين دو محصول در كنار هم چندان موافق نيستم. هر كدام از اين شكل از آثار بايد جايگاه خودش را داشته باشد. هر كتابی كه خريداری میشود بايد به تنهايی قابل استفاده باشد و اصولاً كتاب، خود به اندازه كافی دارای جذابيتها و كاركردهای خاص خود است.
يادآور میشود، رژيم عراق كه از پيروزی در جبهههای جنگ عليه ايران نااميد شده بود، تصور میكرد با حملات شيميايی میتواند خواستههای خود را بر ملت ايران تحميل كند؛ از اين رو در تاريخ 7 و 8 تيرماه 66، هواپيماهای بمبافكن عراقی با بمبهای شيميايی به چهار نقطه پُرازدحام و متراكم جمعيتی شهر سردشت حمله كردند و زن و كودك و خُرد و كلانِ مردم بیگناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهای كشنده و دهشتناك شيميايی قرار دادند.
بمباران شيميايی شهر مرزی سردشت، فجيعترين و وحشتناكترين تهاجم شيميايی بود كه آثار و پیآمدهای منفی زيادی به بار آورد. جمهوری اسلامی ايران، اين تهاجم را غيرانسانی اعلام كرد و شهر سردشت را نخستين شهر قربانی جنگافزارهای شيميايی در جهان بعد از بمباران هستهای هيروشيما ناميد. حمله شيميايی هواپيماهای متجاوز رژيم بعث عراق به شهر سردشت در غرب ايران، به شهادت 110 نفر و مجروح شدن پنج هزار نفر انجاميد.
با كمال تأسف، هنوز هم تعدادی از مردم مقاوم و شريف شهرستان سردشت با آثار و پیآمدهای اين بمباران دست به گريبان هستند و در رنج و درد به سر میبرند. به رغم ارتكاب اين جنايت هولناك، مجامع جهانی هيچ اقدامی در جلوگيری از ادامه تجاوز به عمل نياوردند، حتی آن رژيم خونخوار را هم ملامت نكردند و چون گذشته بیاعتنا از كنار اين حادثه گذشتند.
وی تصريح كرد: تيرماه سال 91 يك مستند به تهيهكنندگی ابوذر پورمحمدی و محمدحسين قاسمی در شبكه سوم سيما كار شد كه هم اكنون قصد دارم كتاب «چريكهای بیدنگ» را در ادامه آن مستند كار كنم.
اين نويسنده ادامه داد: همچنين كتابی از بچههای سردشت كه در بمباران شيميايی آسيب ديدهاند و وقايع تلخی كه بعد از جنگ تاكنون برای آنها روی میدهد، با مضمون «نامهای به خدا» در دست چاپ است.
وی در پاسخ به اينكه تا چه اندازه تصويرگری كتاب كودك را در موفقيت كار مؤثر میداند، اظهار كرد: تصويرگری كتاب نقش بسزايی در جذب مخاطب دارد. در اين راستا نويسنده و تصويرگر بايد به طور هماهنگ و در تعاملی پی در پی، كار تصويرگری را انجام دهند.
آبيار افزود: متأسفانه بعضی از مسئولان نشر بدون هماهنگی و نظرخواهی از نويسنده كتاب، از يك تصويرگر برای آثار كودكان استفاده میكنند كه در نهايت ممكن است كار چندان مقبول نيفتد.
وی درباره تأثير قطع كتاب در ايجاد جذابيت گفت: قطع خشتی كوچك میتواند قطع كاربردی و مناسبی برای كودكان باشد. امروزه قطعهای خيلی بزرگ و خيلی كوچك را در كتابفروشیها میبينيم كه عليرغم جذابيتی كه در نگاه اول دارد، برای مطالعه مناسب نيست.
آبيار در پايان، نظر خود را درباره همراه كردن كتابهای داستان كودكان با لوح فشرده چنين بيان كرد: من با عرضه اين دو محصول در كنار هم چندان موافق نيستم. هر كدام از اين شكل از آثار بايد جايگاه خودش را داشته باشد. هر كتابی كه خريداری میشود بايد به تنهايی قابل استفاده باشد و اصولاً كتاب، خود به اندازه كافی دارای جذابيتها و كاركردهای خاص خود است.
يادآور میشود، رژيم عراق كه از پيروزی در جبهههای جنگ عليه ايران نااميد شده بود، تصور میكرد با حملات شيميايی میتواند خواستههای خود را بر ملت ايران تحميل كند؛ از اين رو در تاريخ 7 و 8 تيرماه 66، هواپيماهای بمبافكن عراقی با بمبهای شيميايی به چهار نقطه پُرازدحام و متراكم جمعيتی شهر سردشت حمله كردند و زن و كودك و خُرد و كلانِ مردم بیگناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهای كشنده و دهشتناك شيميايی قرار دادند.
بمباران شيميايی شهر مرزی سردشت، فجيعترين و وحشتناكترين تهاجم شيميايی بود كه آثار و پیآمدهای منفی زيادی به بار آورد. جمهوری اسلامی ايران، اين تهاجم را غيرانسانی اعلام كرد و شهر سردشت را نخستين شهر قربانی جنگافزارهای شيميايی در جهان بعد از بمباران هستهای هيروشيما ناميد. حمله شيميايی هواپيماهای متجاوز رژيم بعث عراق به شهر سردشت در غرب ايران، به شهادت 110 نفر و مجروح شدن پنج هزار نفر انجاميد.
با كمال تأسف، هنوز هم تعدادی از مردم مقاوم و شريف شهرستان سردشت با آثار و پیآمدهای اين بمباران دست به گريبان هستند و در رنج و درد به سر میبرند. به رغم ارتكاب اين جنايت هولناك، مجامع جهانی هيچ اقدامی در جلوگيری از ادامه تجاوز به عمل نياوردند، حتی آن رژيم خونخوار را هم ملامت نكردند و چون گذشته بیاعتنا از كنار اين حادثه گذشتند.
