وقتی مشايخی و كشاورز به خواسته ساواك عمل نكردند

در دوران پيش از پيروزی انقلاب اسلامی، هر كس به نوبه خود سهمی را ايفا كرد. هنرمندان و بازيگران هم در آن دوران و در عصر حاضر، دين خود را به انقلاب و آرمان‌های امام راحل(ره) ادا كردند. جمشيد مشايخی هم از جمله بازيگرهايی است كه به سهم خود تلاش كرد تا اين انقلاب اسلامی محقق شود.
خاطره‌ای را از زبان جمشيد مشايخی در اين رابطه می‌خوانيم: «سال‌های قبل از انقلاب، من و محمدعلی كشاورز در نمايش «مرده‌های بی‌كفن و دفن» نوشته «ژان پل سارتر» با كارگردانی حميد سمندريان بازی می‌كرديم؛ بخشی از ديالوگ‌های متن حذف شده بود و مأموری از ساواك، هر شب در سالن می‌نشست تا ما از چارچوب‌های تعيين شده تخطی نكنيم.
آخرين شب اجرا، من و كشاورز به سمندريان گفتيم، بگذار اين‌بار تمام ديالوگ‌ها را بگوييم و اين كار را كاملاً روی صحنه ببريم كه او نيز موافقت كرد.
بعد از تمام شدن صحنه، مأمور ساواك پشت صحنه آمد و با عصبانيت خبر داد كه ديگر اجازه به صحنه بردن آن نمايش را نداريم. بنده خدا نمی‌دانست كه خود به خود اجراهای ما تمام شده است و ديگر نيازی به دستور او نبود.
آن شب همه تصميمی را گرفتيم و اجرا كرديم؛ يك حسن گروه تئاتر اين است كه در اوج همدلی، به معنای واقعی با هم زندگی می‌كنيم. آن دوران خيلی همدل بوديم و هوای همديگر را داشتيم، اين موضوع در كارمان نيز تأثير مثبت داشت.»