عبدالله اسفندياری، تهيهكننده سينما در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا)، درباره عملكرد سينمای ايران در سه دهه گذشته اظهار كرد: به عقيده من كارنامه سينمای ايران در سی سال گذشته نسبت به آنچه كه در ديگر بخشهای هنر و فرهنگ میگذرد بسيار موفق بوده است، البته مسلما اين موفقيت به شكل ايدهال خود نيست، ولی چه به لحاظ تكنيكی و چه به لحاظ مفهومی رشد كيفی را میتوان به خوبی در هنر هفتم مشاهده كرد.
وی افزود: ارتقای كيفی سينمای ايران را زمانی میتوان به درستی تفسير كرد كه بدانيم در سينمای امروز جهان ديگر كمتر نشانی از مفهوم و معنا پيدا میكنيم و تنها چيزی كه شاهد آن هستيم جلوههای ويژهای است كه آثار را بيشتر به يك شعبدهبازی تبديل كرده، پس طبيعی است كه در چنين وضعيتی فيلمهای ايرانی كه تنها به واسطه لطافت و اخلاقياتشان در جشنوارههای مختلف سينمايی شركت میكنند، با استقبال مواجه شوند.
مسئول حوزه معناگرای بنياد سينمايی فارابی در پاسخ به اين سؤال كه چرا با وجود پيشرفتهايی كه در خصوص سينمای ايران میشود، ما هر روزه شاهد تعطيل شدن سينمای جديدی در سطح كشور هستيم؟ تصريح كرد: بحث سينماداری به مسائل اقتصادی مربوط است، بخشی كه برخلاف ساختار يك فيلم، ما در آن موفق نيستيم. دلايل بارزی كه هم میتوان از آن به عنوان عاملی برای عدم رونق سينماداری نام برد، چند نكته است.
وی متذكر شد: يك نكته بيش از هر چيز مرا درباره مظلوميت سينمای ايران آزار میدهد اين است كه تلويزيون كشورمان حاضر میشود مبلغی بيشتر را صرف ساخت تلهفيلمهای بیكيفيت كند، اما فيلمهای تلويزيونی را نخرد. اين عملكرد برای من جای هيچ توجيهی ندارد؛ معضلی كه به مديران سيما هم مربوط نمیشود، بلكه يك عادت غلط است كه در تلويزيون جا افتاده است.
اسفندياری در پايان سخنان خود در پاسخ به اين سؤال كه مضامين دينی چه جايگاهی در توليدات سينمای ايران دارد، خاطرنشان كرد: در خصوص اين موضوع همين اندازه بايد گفت در جهان امروز كه سينمای جهان غرق در مسائل غيراخلاقی شده، فيلمهای ايرانی با تكيه بر اخلاقيات و دستورات دينی است كه توانسته تماشاگر جذب كند. اين مسئله را از فيلمهای كيارستمی تا فيلم اصغر فرهادی «جدايی نادر از سيمين» میتوان مشاهده كرد. در كلامی ديگر فيلم مذهبی تنها اثری نيست كه در آن شعار مذهبی گفته شود، بلكه آن كاری را میتوان ارزشی و دينی ناميد كه انسان را به سوی اخلاقيات سوق دهد.