ورود مكاتب جديد به شعر آئينی نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر است
گروه ادب: يك شاعر آئينی كشور ضمن بيان اينكه شعر آئينی در كشور پيشرفت قابل ملاحظهای داشته است از خطراتی كه اين حوزه را تهديد میكنند نام برد و مهمترين آفت شعر آئينی در روزگار كنونی را افراط در دادن القاب به ائمه(ع) دانست.
محمدعلی مجاهدیپروانه، شاعر آئينی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، به موضوع شعر پس از انقلاب اسلامی پرداخت و عنوان كرد: حوزه شعر بعد از انقلاب به ويژه شعرآئينی، به مراتب وسيعتر ازحوزه شعر قبلاز انقلاب است.
وی اظهار كرد: قبلاز انقلاب شعر آئينی را بههيچ وجه به عنوان شعر محسوب نمیكردند و در اكثر انجمنهای شعری آن دوران شايد سال تا سال هم شعری با محتوای آئينی خوانده نمیشد.
اين ادامه داد: شعر آئينی بعد از انقلاب، روند تكاملی خود را طی میكند، به گونهای كه هر چه در حوزه شعر آئينی دخول میكنيم، افقهای وسيعتری ازاين حوزه پديدار میشود. بايد نگاه تك بعدی را از شعر آئينی گرفت، خصوصاً در حادثه كربلا كه نياز به تيزبينی بيشتر شاعر دارد تا لايههای نهفته اين حادثه عظيم را با شعر به تصوير بكشد. شعر بايد هميشه جاری و ساری باشد و مخاطب را با خود همراه كند؛ بهويژه در شعر آئينی كه در برگيرنده معارف اسلامی و دينی است، اين شاخصه اهميت فراوانی دارد.
مجاهدی پروانه ضمن بيان مكاتب جديد در حوزه شعر معاصر خاطرنشان كرد: ورود مكاتب جديد به شعر آئينی كار غلطی نيست، اما اين كار نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر از شعر كهن است، چرا كه تا وقتی ارزشهای شعر كهن با ذهن شاعر مأنوس نباشد، شاعر نمیتواند از مكتب جديد شعری در جهت بيان و القای مفاهيم ارزشی در شعر استفاده كند.
اين شاعر آئينی تصريح كرد: كسی كه بدون پشتوانه شعر كهن وارد مكتب جديد شعری میشود، گاهاً اشعاری میسرايد كه مانند عروسك داخل ويترين میباشد كه از دور زيبا و از نزديك بیجان است. برای جان بخشيدن به شعر آئينی به جز داشتن پشتوانه شعر كهن، بايد از آموزههای اسلامی برگرفته از منابع متقن شيعی نيز كمك گرفت.
وی با بيان خطرات پيش روی شعر آئينی ادامه داد: چند خطر عمده شعر آئينی را تهديد میكند، مهمترين اين خطرات افراط در اين حوزه از شعر است كه باعث میشود شاعر مقام ربوبيت را به اوليای الهی از جمله حضرات معصومين(ع) نسبت دهد كه اين كار خود خوراك آمادهای است برای وهابيت و فرقههای دروغين كه شيعه را دچار خطر میكند، بعضاً هم مشاهده میشود با تساهل و تسامح مسئولين ذيربط اين گونه اشعار در جامعه نشر و ترويج میشود و اين جای تأسف دارد.
اين شاعر افزود: شاعر حوزه آئينی بايد به گونهای در جهت قربالهی سلوك كند كه اشعارش از سرچشمه الهی بجوشد تا بتواند به خوبی مفاهيم الهی را به مخاطب القا كرده و در جهت اعتلای شعر آئينی قدم بردارد.
وی اظهار كرد: قبلاز انقلاب شعر آئينی را بههيچ وجه به عنوان شعر محسوب نمیكردند و در اكثر انجمنهای شعری آن دوران شايد سال تا سال هم شعری با محتوای آئينی خوانده نمیشد.
اين ادامه داد: شعر آئينی بعد از انقلاب، روند تكاملی خود را طی میكند، به گونهای كه هر چه در حوزه شعر آئينی دخول میكنيم، افقهای وسيعتری ازاين حوزه پديدار میشود. بايد نگاه تك بعدی را از شعر آئينی گرفت، خصوصاً در حادثه كربلا كه نياز به تيزبينی بيشتر شاعر دارد تا لايههای نهفته اين حادثه عظيم را با شعر به تصوير بكشد. شعر بايد هميشه جاری و ساری باشد و مخاطب را با خود همراه كند؛ بهويژه در شعر آئينی كه در برگيرنده معارف اسلامی و دينی است، اين شاخصه اهميت فراوانی دارد.
مجاهدی پروانه ضمن بيان مكاتب جديد در حوزه شعر معاصر خاطرنشان كرد: ورود مكاتب جديد به شعر آئينی كار غلطی نيست، اما اين كار نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر از شعر كهن است، چرا كه تا وقتی ارزشهای شعر كهن با ذهن شاعر مأنوس نباشد، شاعر نمیتواند از مكتب جديد شعری در جهت بيان و القای مفاهيم ارزشی در شعر استفاده كند.
اين شاعر آئينی تصريح كرد: كسی كه بدون پشتوانه شعر كهن وارد مكتب جديد شعری میشود، گاهاً اشعاری میسرايد كه مانند عروسك داخل ويترين میباشد كه از دور زيبا و از نزديك بیجان است. برای جان بخشيدن به شعر آئينی به جز داشتن پشتوانه شعر كهن، بايد از آموزههای اسلامی برگرفته از منابع متقن شيعی نيز كمك گرفت.
وی با بيان خطرات پيش روی شعر آئينی ادامه داد: چند خطر عمده شعر آئينی را تهديد میكند، مهمترين اين خطرات افراط در اين حوزه از شعر است كه باعث میشود شاعر مقام ربوبيت را به اوليای الهی از جمله حضرات معصومين(ع) نسبت دهد كه اين كار خود خوراك آمادهای است برای وهابيت و فرقههای دروغين كه شيعه را دچار خطر میكند، بعضاً هم مشاهده میشود با تساهل و تسامح مسئولين ذيربط اين گونه اشعار در جامعه نشر و ترويج میشود و اين جای تأسف دارد.
اين شاعر افزود: شاعر حوزه آئينی بايد به گونهای در جهت قربالهی سلوك كند كه اشعارش از سرچشمه الهی بجوشد تا بتواند به خوبی مفاهيم الهی را به مخاطب القا كرده و در جهت اعتلای شعر آئينی قدم بردارد.
