محرم نزديك است؛ ماجرای بوی سيب حرم امام حسين (ع) چيست؟
ابن شهر آشوب (از علمای و محدثين بزرگ شيعه) نقل كرده است: ام سلمه گويد: پيامبر (ص) نزد من بود. جبرئيل نازل شد. آن دو با هم گفتگو می كردند كه حسن بن علی (ع) در زد.
رفتم تا در را باز كنم. ديدم حسين (ع) هم با اوست. هر دو وارد شدند. چون چشمشان به جدّشان پيامبر خدا افتاد، جبرئيل در نظرشان مانند دحيه كلبی (فردی خوش سيما از اهالی مدينه كه از ياران رسول خدا(ص) بود) آمد. دور او می چرخيدند. جبرئيل (ع) گفت: يا رسول الله! دو كودك را نمی بينی كه چه می كنند؟ فرمود: تو را همچون دحيه كلبی ديده اند. او زياد سراغ اين دو می آيد و هرگاه می آيد هديه ای برايشان می آورد.
جبرئيل شروع كرد به اشاره كردن با دستش، مثل كسی كه چيزی را می گيرد ناگهان در درستش يك سيب و به و انار بود. آنها را به امام حسن (ع) داد، همان گونه با دستش اشاره كرد و به حسين (ع) هم داد. هر دو خوشحال و خندان شدند و نزد جدّشان شتافتند.
پيامبر (ص) سيب و انار و به را گرفت و بوييد، سپس آنها را همان طور به هر يك آن دو داد و فرمود: با آنچه داريد نزد مادرتان برويد و اگر ابتدا پيش پدرتان برويد، بهتر است. آن دو طبق دستور پيامبر خدا رفتند و چيزی از آنها را نخوردند، تا پيامبر نزدشان برود، سيب و ميوه های ديگر به همان حال بود. فرمود: يا علی! چرا از ميوه نخوردی و به همسر و فرزندانت ندادی و ماجرا را فرمود. پس پيامبر و علی و فاطمه و حسن و حسين (ع) از آن خوردند و به ام سلمه هم دادند. انار و به و سيب به همان حال باقی بود و هر چه از آن خورده می شد باز به حالت اول برمی گشت، تا اينكه رسول خدا (ع) از دنيا رفت.
امام حسين (ع) می فرمايد : در دوران حضرت فاطمه (س) هم تغيير و كاهشی در آنها پيش نيامد. چون فاطمه (س) به شهادت رسيد، انار را از دست داديم و سيب و به در دوران پدرم باقی بود. چون اميرالمؤمنين (ع) شهيد شد، بِه هم ناپديد شد و سيب به همان حالت نزد امام حسن (ع) باقی بود؛ تا آنكه مسموم و شهيد شد. سيب باقی بود تا وقتی كه در محاصره و بی آبی قرار گرفتم. هر گاه تشنه می شدم، آن را كه می بوييدم، شدت عطشم فرو می نشست. چون تشنگی ام افزون شد، بر آن دندان زدم و ديگر يقين به مرگ داشتم.
امام سجاد (ع) می فرمايد: اين سخنان را پدرم ساعتی پيش از شهادت به من گفت. چون به شهادت رسيد، بوی آن سيب از قتلگاهش می آمد. در پی آن سيب بودند و اثری از آن ديده نشد، ولی بوی سيب، پس از حسين (ع) هم باقی ماند؛ قبر او را زيارت كردم، ديدم بوی آن سيب از قبر او به مشام می رسد. پس هر كس از شيعيان ما كه زائران قبر او باشند بخواهند آن بو را استشمام كنند، هنگام سحر دنبال آن روند. اگر مخلص باشند، آن را خواهند يافت.
منبع: منتهی الامال، شيخ عباس قمی، ج ۱
جبرئيل شروع كرد به اشاره كردن با دستش، مثل كسی كه چيزی را می گيرد ناگهان در درستش يك سيب و به و انار بود. آنها را به امام حسن (ع) داد، همان گونه با دستش اشاره كرد و به حسين (ع) هم داد. هر دو خوشحال و خندان شدند و نزد جدّشان شتافتند.
پيامبر (ص) سيب و انار و به را گرفت و بوييد، سپس آنها را همان طور به هر يك آن دو داد و فرمود: با آنچه داريد نزد مادرتان برويد و اگر ابتدا پيش پدرتان برويد، بهتر است. آن دو طبق دستور پيامبر خدا رفتند و چيزی از آنها را نخوردند، تا پيامبر نزدشان برود، سيب و ميوه های ديگر به همان حال بود. فرمود: يا علی! چرا از ميوه نخوردی و به همسر و فرزندانت ندادی و ماجرا را فرمود. پس پيامبر و علی و فاطمه و حسن و حسين (ع) از آن خوردند و به ام سلمه هم دادند. انار و به و سيب به همان حال باقی بود و هر چه از آن خورده می شد باز به حالت اول برمی گشت، تا اينكه رسول خدا (ع) از دنيا رفت.
امام حسين (ع) می فرمايد : در دوران حضرت فاطمه (س) هم تغيير و كاهشی در آنها پيش نيامد. چون فاطمه (س) به شهادت رسيد، انار را از دست داديم و سيب و به در دوران پدرم باقی بود. چون اميرالمؤمنين (ع) شهيد شد، بِه هم ناپديد شد و سيب به همان حالت نزد امام حسن (ع) باقی بود؛ تا آنكه مسموم و شهيد شد. سيب باقی بود تا وقتی كه در محاصره و بی آبی قرار گرفتم. هر گاه تشنه می شدم، آن را كه می بوييدم، شدت عطشم فرو می نشست. چون تشنگی ام افزون شد، بر آن دندان زدم و ديگر يقين به مرگ داشتم.
امام سجاد (ع) می فرمايد: اين سخنان را پدرم ساعتی پيش از شهادت به من گفت. چون به شهادت رسيد، بوی آن سيب از قتلگاهش می آمد. در پی آن سيب بودند و اثری از آن ديده نشد، ولی بوی سيب، پس از حسين (ع) هم باقی ماند؛ قبر او را زيارت كردم، ديدم بوی آن سيب از قبر او به مشام می رسد. پس هر كس از شيعيان ما كه زائران قبر او باشند بخواهند آن بو را استشمام كنند، هنگام سحر دنبال آن روند. اگر مخلص باشند، آن را خواهند يافت.
منبع: منتهی الامال، شيخ عباس قمی، ج ۱
