نمايش سير ظلمات به سوی نور در نمايشگاه «نورنوشت»
گروه هنر: سهيل قرباندايیپور اظهار كرد: در نمايشگاه هنری «نورنوشت»، بيان جديدی از مذهب در هنر با نمايش سير ظلمات به سوی نور، به نمايش گذاشته میشود.
به گزارش خبرگزاری بين المللی قرآن(ايكنا)، عكاسیهای سهيل قرباندايیپور از نگارش و خوشنويسی آثار احمد آريامنش در نمايشگاه مشترك اين دو هنرمند عكاس و خوشنويس با عنوان «نورنوشت» ۱۹ مهرماه در گالری شكوه به نمايش درخواهد آمد.
احمد آريامنش هنرمند خوشنويسی و نقاشیخط، ابداع دو خط «كرشمه» و «سفير» را در كارنامه هنری خود به ثبت رسانده است؛ وی همچنين در حال طراحی لوگوی خبرگزاری بينالمللی قرآن را بر عهده دارد. آريامنش در مورد برگزاری نمايشگاه «نورنوشت» اظهار كرد: خداوند در قرآن كريم به «حرف» قسم میخورد و میفرمايد «ن و القلم و ما يسطرون». از اين جهت در خود حروف و هنگامی كه كتابت میشود معنويتی نهفته است. در خوشنويسی سعی میشود كلام در بهترين حالت و با بهترين بار معنايی ايجاد و تكرار شود و از آنجا كه هنرمند خوشنويس برای رسيدن به اين مرحله زحمت زيادی كشيده است به طبع به دنبال تحرير واژههای كليدی و تاثيرگذار میرود.
وی ادامه داد: خوشنويس در اين مقوله معمولاً به دو جهت و دو قسمت پناه میبرد و از آن استفاده میكند؛ يكی جهت ادبی و ديگری جهت مذهبی؛ يعنی از آثار شاعران و اديبان در زمينه ادبی بهره میگيرد و در حوزه مذهبی به سراغ كلامالله و سخنان معصومين میرود. خوشبختانه در آثار خوشنويسی ما به وفور، هر دو اينها مورد توجه قرار گرفته است. در خوشنويسی اگر كلام تحرير شده دارای مفهوم درجه يكی نباشد، لاجرم شوق بهترينها را نوشتن نيز در خوشنويس به وجود نمیآيد.
اين هنرمند نقاشیخط در مورد نمايش آثارش در نمايشگاه «نورنوشت» اظهار كرد: آثار اين نمايشگاه را با چشمان بسته نوشتم؛ وقتی حدود سی سال قلم بدست داشته باشی، ناخواسته حروف جای خود را در ذهن تو باز میكنند و زمانی كه قرار میشود كه با چشمان بسته قلم را و نور را با حركت در بياوری و ميدانی كه اين نور در لحظه روشن است و حركت میكند، اما آنچه ثبت میشود را نمیبينی، به دليل بايد با چشم خيالت تصور كنی كه چه انجام میدهی و آنچه را كه قرار است ديگران بعدها ببينند در ابتدا بايد خودت در ذهنت ببينی. آثاری كه در اين نمايشگاه عرضه میشود قبل از اينكه حتی در دوربين عكاسی ثبت شود من كه در حال طراحی آنها در ذهن بودم آن را ديدهام و بعد آن را اجرا كردهام.
آريامنش تاكيد كرد: ويژگی آثار اين نمايشگاه اين است كه به هيچ وجه از كامپيوتر برای ويرايش آنها استفاده نشده است. در اجرای اين آثار من به عنوان خوشنويس، خودم را در درون كادر عكاسی میديدم و شروع به نگارش میكردم؛ فراز و فرود كادر و محدوده شرق و غرب آن را در نظر میگرفتم و بعد مانند يك گرافيست در نقاط طلائی كادر، تجمع و يا پراكندگیهای لازم را ايجاد میكردم.
وی گفت: مطمئنا حركت نور پس از من هم توسط ديگر هنرمندان به اجرا در میآيد، اما دغدغه ما اين بود كه اين آثار از نظر مبانی هم دارای قوام باشد و مانند يك اثر نقاشی دارای ديزاين باشد؛ نه اينكه بگوييم چون حركت نور است و ما هنگام اجرا چيزی نمیبينيم آن را بیاساس اجرا كرده باشيم، دغدغه ما خيلی بيشتر بوده است و سعی كرديم آثار درجه يك و سطح بالا اجرا كنيم، كه فكر میكنم در اين زمينه موفق بودهايم. در اين آثار از خطوط كرشمه، سفير و شكست نستعليق استفاده شده است.
وی در پايان اظهار كرد: هنر تجسمی ما در حوزه حفظ و اشاعه فعال است و بخوبی كار میكند ولی در حوزه خلاقيت دارای ركود است و نيازمند يك فضای جديد و يك طرح نو است؛ متاسفانه هنر شرق در حوزه خلاقيت دست به عصا راه میرود.
سهيل قرباندائیپور هنرمند عكاس در ادامه در گفتوگو با خبرنگار ايكنا اظهار كرد: من به همراه استاد آريامنش جلساتی را تشكيل داديم كه هنر عكاسی را با هنر خوشنويسی تركيب كنيم تا خط را از فضای تكرار خارج كنيم. اگرچه فضای تكراری حاكم بر خوشنويسی طی چند سال اخير كمی شكسته شده است، اما از ديدگاه من نسلی كه مدرنيته را میشناسد از خوشنويسی دور شده است و اين به دليل آن است كه خط به فضای مدرنيته وارد نشده است.
وی ادامه داد: در جلساتی كه با يكديگر داشتيم تصميم گرفتيم كه خط را به درون فضای مدرنيته بكشانيم. علاقهمندی استاد آريامنش همراه با تسلط ايشان در نوشتن در ابعاد بزرگ، با توجه به اينكه ايشان در زمينه نقاشیخط بسيار فعال هستند، زمينه را برای آغاز اين حركت فراهم كرد. از آنجا كه اثر هنری از هيچ به وجود میآيد دوستی و صميميت قلبی و هماهنگی موجود بين ما طی كار موجب شد اين موارد در روح آثار نيز جاری شوند. پس از شروع به كار، به صورت باور نكردنی از يك سری مراحل كه من پيشبينی میكردم از ما انرژی مضاعف بگيرد براحتی گذر كرديم. حال و هوای موجود در حين كار موجب میشد كه كار را بسيار هماهنگ پيش ببريم و تكرار مراحل لازم نبود.
قرباندائیپور عنوان كرد: در اين آثار اصل ماجرا بر روی نور نهادينه شده است؛ نور با شكستن فضای تاريك، تضادی ميان سياهی و روشنی ايجاد میكند. تركيب نور با خطوط خوشنويسی، حس هر دو هنرمند عكاس و خوشنويس را در آثار جريان داده است. گرايش آثار در نمايش سير از ظلمات به نور، بيان جديدی از مذهب در هنر را به نمايش گذاشته است. در حاليكه آثار مذهبی معمولا در فضای كلاسيك خلق شده است، ما در اين آثار سعی كرديم اثری را كه تم مذهبی دارد در قالبی مدرن كه جوانپسندتر باشد نشان دهيم تا در حالی كه رد پای سنت در اثر وجود دارد نسل جديد ارتباط بهتری با آن برقرار كنند.
وی با اشاره به اين موضوع كه اثار ارائه شده در اين مجموعه جديد است و تاكنون در جايی به نمايش در نيامد اظافه كرد: تركيب شدن اين دو هنر با يكديگر و خلق اثری تركيبی چيزی بود كه برای هر روی ما جذاب و دوستداشتنی بود؛ زيرا خود ما هم هنگامی كه در حال كار بر روی اثر بوديم غير از اتودی كه مد نظر داشتيم و در تصورمان بود چيزی در فضای وجود، وجود نداشت كه ببينيم و تا هنگامی كه كار تمام و ديده میشود اثر محسوس نبود. اين برای خود ما بسيار جالب بود؛ زيرا اثرهای خلق شده كاملا براساس طرحهای ذهنی و غير قابل پيشبينی بودند.
اين هنرمند عكاس عنوان كرد: آثاری كه به نمايش درمیآيد عكسالعلمل نور است و سرعت نور آنچنان زياد است كه نمیتوانيم آن را كنترل كنيم و همه سعی ما برای كنترل يك چيز كنترلنشدنی بوده است. هيچ كدام از ما، يعنی من به عنوان عكاس و جناب آريامنش به عنوان خوشنويس، دارای تجربه خلق اثر مشترك نبوديم. فرم هنری كه هر روی ما كار میكنيم بهگونهای فردی است. اين بدين معنی است كه شما مجموعه عكس میبينيد ولی مجموعهای كه دسته جمعی عكاسی شده باشد نمیبينيد درحاليكه در آثار اين نمايشگاه از هر دو هنر خوشنويسی و عكاسی به يك اندازه وجود دارد و تجربه اين كار برای هر دوی ما جالب بود. در اين كار هر دوی مان همدل بوديم و دوستی و شناخت و نزديكی قلبی بين ما موجب شده بود كه هر دو با روندی كه در پيش گرفتيم همراه باشيم.
احمد آريامنش هنرمند خوشنويسی و نقاشیخط، ابداع دو خط «كرشمه» و «سفير» را در كارنامه هنری خود به ثبت رسانده است؛ وی همچنين در حال طراحی لوگوی خبرگزاری بينالمللی قرآن را بر عهده دارد. آريامنش در مورد برگزاری نمايشگاه «نورنوشت» اظهار كرد: خداوند در قرآن كريم به «حرف» قسم میخورد و میفرمايد «ن و القلم و ما يسطرون». از اين جهت در خود حروف و هنگامی كه كتابت میشود معنويتی نهفته است. در خوشنويسی سعی میشود كلام در بهترين حالت و با بهترين بار معنايی ايجاد و تكرار شود و از آنجا كه هنرمند خوشنويس برای رسيدن به اين مرحله زحمت زيادی كشيده است به طبع به دنبال تحرير واژههای كليدی و تاثيرگذار میرود.
وی ادامه داد: خوشنويس در اين مقوله معمولاً به دو جهت و دو قسمت پناه میبرد و از آن استفاده میكند؛ يكی جهت ادبی و ديگری جهت مذهبی؛ يعنی از آثار شاعران و اديبان در زمينه ادبی بهره میگيرد و در حوزه مذهبی به سراغ كلامالله و سخنان معصومين میرود. خوشبختانه در آثار خوشنويسی ما به وفور، هر دو اينها مورد توجه قرار گرفته است. در خوشنويسی اگر كلام تحرير شده دارای مفهوم درجه يكی نباشد، لاجرم شوق بهترينها را نوشتن نيز در خوشنويس به وجود نمیآيد.
اين هنرمند نقاشیخط در مورد نمايش آثارش در نمايشگاه «نورنوشت» اظهار كرد: آثار اين نمايشگاه را با چشمان بسته نوشتم؛ وقتی حدود سی سال قلم بدست داشته باشی، ناخواسته حروف جای خود را در ذهن تو باز میكنند و زمانی كه قرار میشود كه با چشمان بسته قلم را و نور را با حركت در بياوری و ميدانی كه اين نور در لحظه روشن است و حركت میكند، اما آنچه ثبت میشود را نمیبينی، به دليل بايد با چشم خيالت تصور كنی كه چه انجام میدهی و آنچه را كه قرار است ديگران بعدها ببينند در ابتدا بايد خودت در ذهنت ببينی. آثاری كه در اين نمايشگاه عرضه میشود قبل از اينكه حتی در دوربين عكاسی ثبت شود من كه در حال طراحی آنها در ذهن بودم آن را ديدهام و بعد آن را اجرا كردهام.
آريامنش تاكيد كرد: ويژگی آثار اين نمايشگاه اين است كه به هيچ وجه از كامپيوتر برای ويرايش آنها استفاده نشده است. در اجرای اين آثار من به عنوان خوشنويس، خودم را در درون كادر عكاسی میديدم و شروع به نگارش میكردم؛ فراز و فرود كادر و محدوده شرق و غرب آن را در نظر میگرفتم و بعد مانند يك گرافيست در نقاط طلائی كادر، تجمع و يا پراكندگیهای لازم را ايجاد میكردم.
وی گفت: مطمئنا حركت نور پس از من هم توسط ديگر هنرمندان به اجرا در میآيد، اما دغدغه ما اين بود كه اين آثار از نظر مبانی هم دارای قوام باشد و مانند يك اثر نقاشی دارای ديزاين باشد؛ نه اينكه بگوييم چون حركت نور است و ما هنگام اجرا چيزی نمیبينيم آن را بیاساس اجرا كرده باشيم، دغدغه ما خيلی بيشتر بوده است و سعی كرديم آثار درجه يك و سطح بالا اجرا كنيم، كه فكر میكنم در اين زمينه موفق بودهايم. در اين آثار از خطوط كرشمه، سفير و شكست نستعليق استفاده شده است.
وی در پايان اظهار كرد: هنر تجسمی ما در حوزه حفظ و اشاعه فعال است و بخوبی كار میكند ولی در حوزه خلاقيت دارای ركود است و نيازمند يك فضای جديد و يك طرح نو است؛ متاسفانه هنر شرق در حوزه خلاقيت دست به عصا راه میرود.
سهيل قرباندائیپور هنرمند عكاس در ادامه در گفتوگو با خبرنگار ايكنا اظهار كرد: من به همراه استاد آريامنش جلساتی را تشكيل داديم كه هنر عكاسی را با هنر خوشنويسی تركيب كنيم تا خط را از فضای تكرار خارج كنيم. اگرچه فضای تكراری حاكم بر خوشنويسی طی چند سال اخير كمی شكسته شده است، اما از ديدگاه من نسلی كه مدرنيته را میشناسد از خوشنويسی دور شده است و اين به دليل آن است كه خط به فضای مدرنيته وارد نشده است.
وی ادامه داد: در جلساتی كه با يكديگر داشتيم تصميم گرفتيم كه خط را به درون فضای مدرنيته بكشانيم. علاقهمندی استاد آريامنش همراه با تسلط ايشان در نوشتن در ابعاد بزرگ، با توجه به اينكه ايشان در زمينه نقاشیخط بسيار فعال هستند، زمينه را برای آغاز اين حركت فراهم كرد. از آنجا كه اثر هنری از هيچ به وجود میآيد دوستی و صميميت قلبی و هماهنگی موجود بين ما طی كار موجب شد اين موارد در روح آثار نيز جاری شوند. پس از شروع به كار، به صورت باور نكردنی از يك سری مراحل كه من پيشبينی میكردم از ما انرژی مضاعف بگيرد براحتی گذر كرديم. حال و هوای موجود در حين كار موجب میشد كه كار را بسيار هماهنگ پيش ببريم و تكرار مراحل لازم نبود.
قرباندائیپور عنوان كرد: در اين آثار اصل ماجرا بر روی نور نهادينه شده است؛ نور با شكستن فضای تاريك، تضادی ميان سياهی و روشنی ايجاد میكند. تركيب نور با خطوط خوشنويسی، حس هر دو هنرمند عكاس و خوشنويس را در آثار جريان داده است. گرايش آثار در نمايش سير از ظلمات به نور، بيان جديدی از مذهب در هنر را به نمايش گذاشته است. در حاليكه آثار مذهبی معمولا در فضای كلاسيك خلق شده است، ما در اين آثار سعی كرديم اثری را كه تم مذهبی دارد در قالبی مدرن كه جوانپسندتر باشد نشان دهيم تا در حالی كه رد پای سنت در اثر وجود دارد نسل جديد ارتباط بهتری با آن برقرار كنند.
وی با اشاره به اين موضوع كه اثار ارائه شده در اين مجموعه جديد است و تاكنون در جايی به نمايش در نيامد اظافه كرد: تركيب شدن اين دو هنر با يكديگر و خلق اثری تركيبی چيزی بود كه برای هر روی ما جذاب و دوستداشتنی بود؛ زيرا خود ما هم هنگامی كه در حال كار بر روی اثر بوديم غير از اتودی كه مد نظر داشتيم و در تصورمان بود چيزی در فضای وجود، وجود نداشت كه ببينيم و تا هنگامی كه كار تمام و ديده میشود اثر محسوس نبود. اين برای خود ما بسيار جالب بود؛ زيرا اثرهای خلق شده كاملا براساس طرحهای ذهنی و غير قابل پيشبينی بودند.
اين هنرمند عكاس عنوان كرد: آثاری كه به نمايش درمیآيد عكسالعلمل نور است و سرعت نور آنچنان زياد است كه نمیتوانيم آن را كنترل كنيم و همه سعی ما برای كنترل يك چيز كنترلنشدنی بوده است. هيچ كدام از ما، يعنی من به عنوان عكاس و جناب آريامنش به عنوان خوشنويس، دارای تجربه خلق اثر مشترك نبوديم. فرم هنری كه هر روی ما كار میكنيم بهگونهای فردی است. اين بدين معنی است كه شما مجموعه عكس میبينيد ولی مجموعهای كه دسته جمعی عكاسی شده باشد نمیبينيد درحاليكه در آثار اين نمايشگاه از هر دو هنر خوشنويسی و عكاسی به يك اندازه وجود دارد و تجربه اين كار برای هر دوی ما جالب بود. در اين كار هر دوی مان همدل بوديم و دوستی و شناخت و نزديكی قلبی بين ما موجب شده بود كه هر دو با روندی كه در پيش گرفتيم همراه باشيم.
