تصويرسازی از انقلاب؛ توفيق يا تكرار / 46
توليدات اندك در سينمای دينی ناشی از ارتباط ضعيف با مراكز حوزوی است
گروه هنر: سينمای ايران و به ويژه توليدات دينی نتوانسته رابطه مناسبی با مراكز دينی برقرار كند، زيرا اگر اين ارتباط شكلی مناسب به خود میگرفت مسلماً روند كمی اينگونه توليدات بيش از آن چيزی بود كه ما در اين سی سال شاهد آن بوديم.
عبدالرضا اكبری، بازيگر سينما در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: سينمای ايران پس از انقلاب راهی را در پيش گرفت كه به وضوح میتوان در آن توجهات معنوی را مشاهده كرد، البته نوع نگريستن به مفاهيم ارزشی در آثار مختلف است، به نحویكه در برخی از توليدات اين توجهات شكلی اخلاقی دارد و در بخشهای ديگر میتوان پرداختهای دينی و قرآنی را نيز مشاهده كرد.
وی افزود: بايد توجه كرد هنگامی كه از پرداختهای دينی در سينمای ايران صحبت میشود تنها قصص قرآن مدنظر نيست، بلكه از فيلمهايی كه سعی دارند مفاهيم قرآنی را مورد توجه قرار دهند میتوان معانی استنباط كرد كه از توجهات به اين كتاب آسمانی نشئت گرفته باشد.
اين بازيگر ادامه داد: نكته حائز اهميت اينجاست كه كيفيت آثاری كه سعی دارند به قرآن توجه كنند متفاوت است، زيرا كيفيت هر فيلمی متكی به آگاهی فيلمسازش است، اما آنچه كه مهم است گامهايی است كه در اين راه برداشته میشود.
اكبری در پاسخ به اين سؤال كه معرفت سينماگر تا چه حد میتواند كيفيت اثر را اعتلا ببخشد؟ گفت: معرفت درونی فيلمساز قادر است كه در ساخت چنين آثاری وی را ياری كند. اين نكته تنها معطوف به توليدات داخلی نيست، بلكه در سينمای جهان نيز معمولاً آثاری میتوانند از كيفيت ممتاز برخوردار باشند كه فيلمسازانش از دانش كافی در اين زمينه بهره برده باشند.
بازيگر فيلم «پناهنده» در تكميل توضيح خود بيان كرد: سينمای ايران جدا از مسائل كيفی، نتوانسته رابطه مناسبی با مراكز دينی برقرار كند، زيرا اگر اين ارتباط، شكلی مناسب به خود میگرفت مسلماً روند كمی اينگونه توليدات بيش از آن چيزی بود كه ما در اين سی سال شاهد آن بودهايم، البته راه رهايی از اين نقصان كاستن سوءتفاهمات است تا راه برای همكاری باز شود.
وی در پاسخ به سؤال ديگری مبنی بر اينكه فيلمساز میتواند از چنين آثاری (قرآنی) برای كسب منفعت مالی نيز بهره برد؟ تصريح كرد: اشكالی ندارد كه يك فيلم دينی يا قرآنی اثری پرفروش باشد، اما نكته اساسی اين است كه اينگونه توليدات نبايد با هدف و مقاصد مالی توليد شود، ولی بايد سعی كرد كه فيلمی خوشساخت در اين زمينه ساخت كه بتواند در گيشه نيز موفق باشد.
اين بازيگر متذكر شد: ذكر اين نكته را نيز ضروری میدانم كه انقلاب به خودی خود توانست فضايی باشد تا فيلمسازان جوان در آن پرورش يابند. نمونه بارز اين ادعا را میتوان در آثار فيلمسازانی چون؛ مجيدی، حاتمیكيا، ملاقلیپور، ميركريمی و ... مشاهده كرد كه در اين سی سال توانستهاند با آثار خود ارزشهای دينی را مورد توجه قرار دهند. درباره عملكرد دولت در اعتلای آثار قرآنی در سينمای ايران نيز بايد گفت كه مسئولان فرهنگی سعی كردهاند تا آنجا كه ممكن است مضامين قرآنی را در برنامههای خود جای دهند، اما به دليل تعويض زياد مديريتها، معمولاً برنامهها به شكلی كامل اجرا نشده است.
وی در پايان خاطرنشان كرد: سينمای ايران راهی را پيش گرفته كه با تمام كمبودهای موجود اما سينمايی ارزشمند است كه اخلاقيات در آن جايگاهی ويژه دارد، بنابراين تا آنجا كه ممكن است بايد از چنين سينمايی حمايت كرد.
وی افزود: بايد توجه كرد هنگامی كه از پرداختهای دينی در سينمای ايران صحبت میشود تنها قصص قرآن مدنظر نيست، بلكه از فيلمهايی كه سعی دارند مفاهيم قرآنی را مورد توجه قرار دهند میتوان معانی استنباط كرد كه از توجهات به اين كتاب آسمانی نشئت گرفته باشد.
اين بازيگر ادامه داد: نكته حائز اهميت اينجاست كه كيفيت آثاری كه سعی دارند به قرآن توجه كنند متفاوت است، زيرا كيفيت هر فيلمی متكی به آگاهی فيلمسازش است، اما آنچه كه مهم است گامهايی است كه در اين راه برداشته میشود.
اكبری در پاسخ به اين سؤال كه معرفت سينماگر تا چه حد میتواند كيفيت اثر را اعتلا ببخشد؟ گفت: معرفت درونی فيلمساز قادر است كه در ساخت چنين آثاری وی را ياری كند. اين نكته تنها معطوف به توليدات داخلی نيست، بلكه در سينمای جهان نيز معمولاً آثاری میتوانند از كيفيت ممتاز برخوردار باشند كه فيلمسازانش از دانش كافی در اين زمينه بهره برده باشند.
بازيگر فيلم «پناهنده» در تكميل توضيح خود بيان كرد: سينمای ايران جدا از مسائل كيفی، نتوانسته رابطه مناسبی با مراكز دينی برقرار كند، زيرا اگر اين ارتباط، شكلی مناسب به خود میگرفت مسلماً روند كمی اينگونه توليدات بيش از آن چيزی بود كه ما در اين سی سال شاهد آن بودهايم، البته راه رهايی از اين نقصان كاستن سوءتفاهمات است تا راه برای همكاری باز شود.
وی در پاسخ به سؤال ديگری مبنی بر اينكه فيلمساز میتواند از چنين آثاری (قرآنی) برای كسب منفعت مالی نيز بهره برد؟ تصريح كرد: اشكالی ندارد كه يك فيلم دينی يا قرآنی اثری پرفروش باشد، اما نكته اساسی اين است كه اينگونه توليدات نبايد با هدف و مقاصد مالی توليد شود، ولی بايد سعی كرد كه فيلمی خوشساخت در اين زمينه ساخت كه بتواند در گيشه نيز موفق باشد.
اين بازيگر متذكر شد: ذكر اين نكته را نيز ضروری میدانم كه انقلاب به خودی خود توانست فضايی باشد تا فيلمسازان جوان در آن پرورش يابند. نمونه بارز اين ادعا را میتوان در آثار فيلمسازانی چون؛ مجيدی، حاتمیكيا، ملاقلیپور، ميركريمی و ... مشاهده كرد كه در اين سی سال توانستهاند با آثار خود ارزشهای دينی را مورد توجه قرار دهند. درباره عملكرد دولت در اعتلای آثار قرآنی در سينمای ايران نيز بايد گفت كه مسئولان فرهنگی سعی كردهاند تا آنجا كه ممكن است مضامين قرآنی را در برنامههای خود جای دهند، اما به دليل تعويض زياد مديريتها، معمولاً برنامهها به شكلی كامل اجرا نشده است.
وی در پايان خاطرنشان كرد: سينمای ايران راهی را پيش گرفته كه با تمام كمبودهای موجود اما سينمايی ارزشمند است كه اخلاقيات در آن جايگاهی ويژه دارد، بنابراين تا آنجا كه ممكن است بايد از چنين سينمايی حمايت كرد.
