اولويتبندی سنی در توليد نمايش دينی كودك و نوجوان/
همراهی والدين در تماشای تئاتر، چرخه فرهنگی نمايش دينی كودكان را كامل میكند
گروه هنر: وقتی اعضای خانواده فرزندان را در تماشای يك نمايش دينی همراهی میكنند، زمانی كه پرسشی درباره برخی مفاهيم موجود در نمايش برای آنها پيش میآيد، والدين خود را ملزم به دادن پاسخ درست و اصولی میدانند و اين مسئله موجب تكميل چرخه فرهنگی و آموزشی نمايش میشود.
سيدحسين فدايیحسين، مدرس دانشگاه و پژوهشگر تئاتر كودك و نوجوان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان مطالب فوق گفت: توليدات نمايشی كه به لحاظ مضمونی بتوانند با كودك و نوجوانی كه به همراه خانواده به ديدن تئاتر میآيند ناچيز است و بيشتر مضامين مورد نظر در توليدات نمايشی اين قشر سنی به مسائل مستقيم كودك و نوجوان پرداخته و كمتر والدين آنها را با موضوع خود درگير میكنند.
وی ادامه داد: اين در حالیست كه در اغلب موارد و در جريان روی صحنه رفتن آثار نمايشی كودك و نوجوان كه معمولاً بعد از ظهرها اجرای آنها را در تالارهای نمايشی شاهد هستيم، كودكان و نوجوانان به همراه والدين و اعضای خانواده خود به ديدن نمايش میآيند و بايد بخشی از موضوع نمايش اصطلاحاً بزرگترها را نيز با خود همراه كند.
فدايیحسين ماهيت توليدات نمايشی كودك و نوجوان را تربيتی و اخلاقی خواند و تصريح كرد: مضامين مورد نظر در توليدات تئاتری كودك و نوجوان علاوه بر اينكه به شكل غيرمستقيم مجموعهای از پيامهای ارزشی و اخلاقی را به مخاطبان اصلی آنها منتقل میكند بايد شيوههای تربيتی و الگوهای مؤثر در اجرای آنها را نيز به والدين نشان دهد، در حالی كه در عمل كمتر شاهد اين رويكرد از سوی فعالان تئاتری در امر توليد و مسئولان در امر سياستگذاری هستيم.
وی دليل اين امر را عدم برنامهريزی منظم و مستمر ساليانه در توليدات نمايشی كودك و نوجوان دانست و گفت: مديران سالنهای حرفهای تئاتر كودك و نوجوان بايد نسبت به اين مسئله اهتمام بيشتری نشان دهند و دست نمايشنامهنويسان و كارگردانان تئاتری برای توليد و روی صحنه بردن نمايشهايی كه اصطلاحاً به نمايشهای خانواده موسوم است و طيف گستردهای از اعضای خانواده به اتفاق كودكان و نوجوانان بينندگان آن هستند را باز بگذارند.
اين نمايشنامهنويس و مترجم تئاتر تأكيد كرد: البته شكل ديگری از اجراهای نمايشی كودك و نوجوان كه به تئاتر مدارس شهره است وجود دارد كه معمولاً در ساعات درسی دانشآموزان در نظر گرفته میشوند كه علاوه بر كاركرد متفاوتی كه به نسبت تئاتر حرفهای اين گروه سنی دارند و بيشتر جنبههای آموزشی و كمك درسی در آنها مورد نظر است، بچهها در تماشای اين گونه نمايشی بیبهره از همراهی والدين خود هستند.
فدايیحسين در ادامه گفت: در عوض اين اوليای مدرسه هستند كه دانشآموزان را در تماشای اين نوع تئاتر همراهی میكنند كه به نسبت تئاتر حرفهای كه كودك و نوجوان به همراه خانواده خود به تماشای آن مینشيند، درصد بچهها به نسبت تعداد اوليای مدرسه همراه غالب است و لذا ناخودآگاه شور و شوقی ايجاد میكند كه مسئولان مدرسه برای كنترل نظم مجبور هستند برخوردی تأديبانه با آنها داشته باشند كه عملاً سرخوردگی كودك و نوجوان را موجب میشود و بسياری از پرسشهای كودك و نوجوان مخاطب تئاتر بیپاسخ باقی میماند.
نويسنده نمايشنامه مذهبی«بانوی بینشان» در پايان افزود: برخلاف اين نوع تئاتر در جريان تماشای تئاتری كه والدين فرزندان خود را همراهی میكنند به واسطه ايجاد بار عاطفی، فضای مطلوبی پديد میآيد كه معمولاً والدين با انبوهی از پرسشهای كودك خود مواجه میشوند كه خود را ملزم به پاسخگويی مناسب به آن میدانند و در نتيجه چرخه فرهنگی و آموزشی نمايش كودك و نوجوان به واسطه اين همراهی كامل میشود.
وی ادامه داد: اين در حالیست كه در اغلب موارد و در جريان روی صحنه رفتن آثار نمايشی كودك و نوجوان كه معمولاً بعد از ظهرها اجرای آنها را در تالارهای نمايشی شاهد هستيم، كودكان و نوجوانان به همراه والدين و اعضای خانواده خود به ديدن نمايش میآيند و بايد بخشی از موضوع نمايش اصطلاحاً بزرگترها را نيز با خود همراه كند.
فدايیحسين ماهيت توليدات نمايشی كودك و نوجوان را تربيتی و اخلاقی خواند و تصريح كرد: مضامين مورد نظر در توليدات تئاتری كودك و نوجوان علاوه بر اينكه به شكل غيرمستقيم مجموعهای از پيامهای ارزشی و اخلاقی را به مخاطبان اصلی آنها منتقل میكند بايد شيوههای تربيتی و الگوهای مؤثر در اجرای آنها را نيز به والدين نشان دهد، در حالی كه در عمل كمتر شاهد اين رويكرد از سوی فعالان تئاتری در امر توليد و مسئولان در امر سياستگذاری هستيم.
وی دليل اين امر را عدم برنامهريزی منظم و مستمر ساليانه در توليدات نمايشی كودك و نوجوان دانست و گفت: مديران سالنهای حرفهای تئاتر كودك و نوجوان بايد نسبت به اين مسئله اهتمام بيشتری نشان دهند و دست نمايشنامهنويسان و كارگردانان تئاتری برای توليد و روی صحنه بردن نمايشهايی كه اصطلاحاً به نمايشهای خانواده موسوم است و طيف گستردهای از اعضای خانواده به اتفاق كودكان و نوجوانان بينندگان آن هستند را باز بگذارند.
اين نمايشنامهنويس و مترجم تئاتر تأكيد كرد: البته شكل ديگری از اجراهای نمايشی كودك و نوجوان كه به تئاتر مدارس شهره است وجود دارد كه معمولاً در ساعات درسی دانشآموزان در نظر گرفته میشوند كه علاوه بر كاركرد متفاوتی كه به نسبت تئاتر حرفهای اين گروه سنی دارند و بيشتر جنبههای آموزشی و كمك درسی در آنها مورد نظر است، بچهها در تماشای اين گونه نمايشی بیبهره از همراهی والدين خود هستند.
فدايیحسين در ادامه گفت: در عوض اين اوليای مدرسه هستند كه دانشآموزان را در تماشای اين نوع تئاتر همراهی میكنند كه به نسبت تئاتر حرفهای كه كودك و نوجوان به همراه خانواده خود به تماشای آن مینشيند، درصد بچهها به نسبت تعداد اوليای مدرسه همراه غالب است و لذا ناخودآگاه شور و شوقی ايجاد میكند كه مسئولان مدرسه برای كنترل نظم مجبور هستند برخوردی تأديبانه با آنها داشته باشند كه عملاً سرخوردگی كودك و نوجوان را موجب میشود و بسياری از پرسشهای كودك و نوجوان مخاطب تئاتر بیپاسخ باقی میماند.
نويسنده نمايشنامه مذهبی«بانوی بینشان» در پايان افزود: برخلاف اين نوع تئاتر در جريان تماشای تئاتری كه والدين فرزندان خود را همراهی میكنند به واسطه ايجاد بار عاطفی، فضای مطلوبی پديد میآيد كه معمولاً والدين با انبوهی از پرسشهای كودك خود مواجه میشوند كه خود را ملزم به پاسخگويی مناسب به آن میدانند و در نتيجه چرخه فرهنگی و آموزشی نمايش كودك و نوجوان به واسطه اين همراهی كامل میشود.
