پژوهش‎های قرآنی ناظر به معارف تشیع باشد

به گزارش خبرگزاری بین‎المللی قرآن(ایکنا) از قم، سهیلا پیروزفر، استاد دانشگاه فردوسی مشهد، در نشست تخصصی بایسته‌های پژوهشی در حوزه قرآن و حدیث در مؤسسه دارالحدیث، گفت: دانشجویان دکتری باید یک تز و یک نظریه مستقل ارائه دهند و در قرآنی نیز این امر رایج است.
وی افزود: در پژوهش‎های قرآنی نیز دقت‎های بسیاری باید انجام شود و صرفا کسی با یک تخصص خاص نمی‌تواند همه مسائل را حل کند؛ برای پژوهش‌ها باید به خود قرآن مراجعه کنیم زیرا بسیاری از پژوهشگران اهل سنت پژوهش‌های خود را بر پایه برخی اسراییلیات تنظیم می‎کنند و این پژوهش‎ها نباید ما را گمراه کند.
پیروز‌فر اظهار کرد: باید راجع به تک تک پژوهش‎های قرآنی باید به قرآن و روایات اهل بیت(ع) اشاره کرد؛ بسیاری از پژوهش‎های تفسیری سبقه شیعی ندارد و بسیاری از آنها ناظر به مباحث اهل سنت است.
استاد دانشگاه فردوسی مشهد گفت: سیوطی متوفای 911 است که آیا وقتی هنوز کتاب او را در حوزه دانش قرآنی و زبان میخوانیم آیا هنوز باید کتاب او را بخوانیم و یا یک اثر جدید را با سبقه شیعی تنظیم کنیم که بیشتر ناظر به فضای علمی اهل بیتی(ع) است.
وی افزود: علوم قرآنی و حدیثی باید رنگ اهل بیتی داشته باشد و حتی باید گفت که باید رنگ قرآنی هم به خود بگیرد زیرا در برخی از پژوهش های قرآنی و حدیثی کمترین ارجاع به قرآن انجام می شود.
پیروز فرد خاطرنشان کرد: پژوهشگران در حوزه پژوهش سور مکی و مدنی باید به این نکته بپردازند که امروز چه استفاده ای از آیات خاص مکی و مدنی می‎شود.
استاد دانشگاه فردوسی مشهد اظهارکرد: جامعیت قرآن باید در پژوهش های قرآنی ظهور و بروز داشته باشد و دانشجویان قرآنی می توانند جلوه های معنایی قرآن را با استفاده درست از پژوهش‎های قرآنی ناظر به نیازهای روز وابعاد مختلف علمی بررسی شود.
وی افزود: یکی از آسیب‎هایی که مشاده می کنیم آن است که دانشجویان همیشه از اساتید به دنبال موضوع هستند؛ بلکه دانشجویان خودشان باید موضوع پیدا کنند و این پیدا کردن تنها در سایه مطالعه آثار دیگر ایجاد می شود.
پیروز فرد خاطرنشان کرد: پروپوزال سی درصد یک پایان نامه را تشکیل می‎دهد و اگر سوالات فرضیه به خوبی طرح شود پژوهش در مسیر بهتری قرار می گیرد؛ راه طرح سوالات خوب نیز در کار و پژوهش و آشنایی کامل به آن موضوع است.
استاد دانشگاه فردوسی مشهد اظهارکرد: برخی از مطالعات تطبیقی خرد است و برخی دیگر کلان؛ به همین لحاظ در مطالعات تطبیقی باید این دو حوزه به خود از هم بازشناسی شود.