سپاس‌گزاری در سیره امام علی(ع)/ تحکیم پیوندهای دوستی با سپاس‌گزاری‌

فاطمه مرادی‌کهنکی، از کارشناسان فرهنگی استان لرستان در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، گفت: یکی از آداب گفتاری ایجابی در برخوردهای اجتماعی، سپاس‌گزاری از دیگران به‌خاطر نیکی‌ها، بخشش‌ها و خوبی‌های آن‌هاست که باعث ایجاد محبت و استواری بیش از پیش رابطه‌ها و پیوندها می‌شود.
وی ادامه داد: امام علی(ع) در رابطه با اهمیت سپاس‌گزاری فرموده است: «هنگامی‌که درودی به تو گفته شد با درودی بهتر آن‌را پاداش بده و هنگامی‌که دستی به تو عطایی کند، تو بیش از آن عطا مقابله بکن و با این حال  برتری از آن کسی است که آغاز کرده است».
مرادی کهنکی با اشاره به مقوله «سپاس‌گزاری» در سیره امام علی(ع)، تصریح کرد: در الگوی رفتاری و گفتاری امام علی(ع)، همان‌طور که شکر نعمت‌های خداوند موجب فزونی نعمت‌‌ها از سوی او می‌شود، سپاس‌گزاری از بندگان خدا نیز در مقابل گفتار و کردار نیکشان  در حق ما، آن‌ها را به مداومت و ازدیاد نیکی‌هایشان و اعمال و گفتار مشابه ترغیب می‌کند و بالعکس وقتی کار نیکوکار دیده نشود باعث بی‌رغبتی وی خواهد شد کمااینکه امام علی(ع) می‌فرماید: «کمی شکر و سپاس‌گزاری، موجب بی‌رغبتی و بی‌اعتنایی در انجام کار نیک می‌شود».
این کارشناس فرهنگی بیان کرد: ‌مقابل نیکی‌هایی که از جانب دیگران به ما می‌رسد، سه حالت می‌توانیم داشته باشیم نخست مکافات و جبران که عالی‌ترین  برخورد است، دوم؛ شکر و سپاس با زبان و قلم و سوم؛ ناسپاسی و قدرنشناسی که بدترین نوع برخورد است زیرا در روایات است که امام علی(ع) فرمود: «برعهده کسی است که به او انعام و احسانی شده این‌که، به خوبی و به‌نحو شایسته بر نعمت‎‌ دهنده نیکی کند و نعمت و احسان او را جبران نماید اگر از جبران عملی  ناتوان بود، با ستایشی شایسته و ثنای نیک برخورد کند، اگر از ستایش زبانی هم ناتوان بود، حداقل نعمت را بشناسد و به نعمت‌دهنده محبت داشته باشد، اگر این را هم ندارد و نتواند پس شایسته آن نعمت نیست».
‌مرادی‌کهنکی اضافه کرد: در باب میزان و حد و مرز نیکی نیز امام علی(ع) توصیه‌هایی کرده است، ایشان کسانی را که از دیگران سپاس‌گزاری نمی‌کنند به چهارپایان تشبیه کرده و می‌فرماید: «کسی‌که از نعمت‌بخشی و احسان دیگران سپاس‌گزاری نکند باید او را از چهارپایان به‌شمار آورد».
وی اظهار کرد: مولای متقیان امام علی(ع) سفارش می‌کند که در برابر نیکی دیگران  نهایت تقدیر و سپاس‌گزاری را از او داشته باشید  و می‌فرماید: «کسی‌که بذل کند  به تو نهایت اهتمام و عنایت خود را، تو نیز نهایت سپاس‌گزاری خود را  به او بذل کن»، لذا سپاس‌گزاری و تقدیر از بندگان خدا در قبال نیکی‌هایشان، به‌مثابه  شکر و سپاس از خداوند است  که محبت‌آفرین و موجب وفاداری به یکدیگر و تحکیم رابطه‌ها و تقویت خوبی‌ها و نزدیک‌شدن به سبک زندگی مورد نظر خداوند است.