ماه رمضان؛ فرصتی مغتنم برای عبد مخلَص شدن

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از قزوین، عبد واژه غریبی است اما وقتی به عمق وجودی این واژه پی ببریم نه‌تنها دیگر برای‌مان غریبانه نیست، بلکه پر از حس خوش عطر پاک بهشتی است.

عبد نه آن کسی است که از روی عادت عبادت می‌کند و نه آن است که صرف شوق بهشت خدا را می‌خواند و نه کسی است که از ترس دوزخ در ذکر و قنوت است. عبد می‌شناسد، می‌فهمد و می‌بیند. ضعف خودش را در برابر قدرت معبودش، پریشانی‌اش را در مقابل عظمت آرام و بی‌کران پروردگارش و فقر و نیاز مادی و معنوی‌‎اش را در برابر خالق غنی و بی‌نیازش.

و آنگاه که ضعف، نیاز و کوچکی خود را در برابر بی‌کران بی‌انتهای لایزال دید، متواضعانه سر به سجده می‌گذارد و می‌گوید: « ربَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ » (1)، چون می‌بیند و می‌فهمد ذکر سبحان الله را و هر بار با این ذکر پر می‌گیرد تا بی‌کرانه نور و می‌شوید روحش را با این تفکر که در مقابل عظمت خالقش هیچ نیست.

دین‌دار، مومن است اما وقتی تشرف حضور به مقام عبد بودن را پیدا می‌کند دلش برای ملاقات پروردگارش لک می‌زند و از درون که فطرتش و از برون که معصومیش او را به ملاقات خدایش می‌خوانند، آرزو می‌کند در آغوش کشد آن خالق اکبر احدالواحد را و می‌داند در آن‌جا تا ابد الابد در اوج لذات معنوی و مادی خواهد بود.

می‌پرستدش اما نه برای بهشتش، می‎‎‌پرستدش اما نه برای دوری از دوزخش، می‌پرستدش تا لحظه‌ای نگاه نابش را از او جدا نکند تا هر آن دستش در دست خدا باشد و هر زمان که وقتش شد در آغوش کشد آن رب یکتا را.

او عبادت می‌کند نه از سر عذاب، عادت و کسالت که از شوق تشرف به عبد بودن و بندگی‌اش.

وقتی عبد شد مولا دارد. مولایی مهربان که هرچه خوبی و نیکی است برای عبدش می‌خواهد، چه زیباست اعتماد بلافصل عبد به معبودش، که هرچه گفت با عشق و شوق می‌شتابد تا معبود زیبایش از او خشنود گردد.

اما این ماه عظیم، ماه خدایی است که معبودمان است. همان زیبای قادر پاک مطلق. کاش ماهم به مقام عبودیت و عبد بودنش مشرف شویم. کاش برسیم به مقام مخلَصین که موجود پلید و نجس رجیم به قلب و فکر ما نزدیک هم نشود که حجاب چشمان ما با معبودمان نشود که نفس سرکشمان را وسوسه نکند.

واما رجیم دست بسته این ماه است. می‌توان از غنیمت فرصت بزرگ بی‌انتهای این ماه کمال بهره را برد. ماهی که در توفیقی اجباری اختیاری، نفس سرکش را با گناه نکردن رام می‌کنیم و رجیم هم دست بسته، تنها، درگوشه‌ای می‌بیندمان و نقشه می‌کشد برای اتمام این ماه که نرسیم به مقام مخلَصین. چراکه در آن مقام هرگز دستش به ما نخواهد رسید.(2)

بیاییم از این فرصت ملکوتی کمال استفاده و بهره راببریم و بخواهیم از مقام ربوبیت، توفیق عبد مخلَص بودنش را.

قلبم می‌گوید خدا هم منتظر در خواست ماست تا برساندمان به مخلَصین که دور باشد رجیم نا پاک همیشه، از وجود خدایی‌مان.(3)

پی نوشت‌ها:
1. سوره آل عمران آیه 191
2. سوره الحجر آیات 39 و 40
3. سوره غافر آیه 60

نویسنده: حدیثه پیله‌چی