تلنگری برای دلهای بیدار/ پرستوها در تابستان هم باز میگردند
گروه اجتماعی: همیشه با آغاز بهار و سر و صدای پرندگان، نوید روئیدن و بالندگی را انتظار میکشیدیم اما چه شده که در این گرمای سوزان دوباره ترنم اشک و لبخند توأم با عرقریزان تابستانی جنب و جوشی بهاری را با خود آورده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از فارس، همیشه با آغاز بهار و نسیم دلنشین آن و سر و صدای پرندگان که از خواب زمستانی بیدار شدهاند، نوید روئیدن و بالندگی را انتظار میکشیدیم اما چه شده که در این گرمای سوزان دوباره ترنم اشک و لبخند توأم با عرقریزان تابستانی جنب و جوشی بهاری را با خود آورده است.
چشمهای اشکبار مادران و پدرانی در انتظار بازگشت پرستوهای عاشق و جوانمردشان خنکایی شیرین را بر دلهای آتش گرفته آنان میگذارد. خدا میداند به محض شنیدن خبر آمدن قنبر اسدپور، محمد قائدی و کرامتالله افسرده پس از سالها چشمانتظاری، خانوادههایشان چه حالی داشتند.
در گرمای طاقت فرسای تابستان لامرد و کازرون همه در انتظار رایحه مردانگیشان که همیشه شاهد و ناظر رفتارشان بودهاند، در جنب و جوشند تا از این سرداران و شهدای دلاور استقبال کنند.
کازرون، شهر صدرا، مصیری، چاه ورز، اهل و لامرد رنگ و بوی بهاری گرفته و دلدادگان شهدا هر یک به نوعی در تلاشند تا به بهترین وضع آنان را در خاک گلگون وطن جای دهند و بیچاره شب پرستان که فکر میکنند مردم ایران اسلامی از راه امام و شهدا برگشتهاند و هر بار که حضور گسترده مردم را در 22 بهمنها و روز قدسها و پای صندوقهای رأی و به ویژه در مراسم تجلیل شهدا میبینند و سیلی محکمتر از قبل میخورند باز هم دست از دسیسه و دروغ برنمیدارند.
هر چند عدهای غافل که در تصدی مسئولیتهای مهم قرار میگیرند چنگ در بیتالمال انداخته و از حقوقهای نجومی گرفته تا چپاول اموال عمومی و ساخت ویلاهای شمالی و جنوبی و هزاران فجایعی که انسان شرم میکند با قلمی که برای شهدا روانه میشود، از آنها یاد کند، انجام میدهند.
مردم همانگونه که رهبر بزرگمان فرمودند «تا من زندهام نمی گذارم خدشهای به راه امام و آرمانهای شهدا وارد شود»، به خروش میآیند و بغضی که از ژرفنای وجودشان زبانه میکشد آتش غیرتها را شعلهور میکند.
کدام وجدان بیداری است که کشتار مسلمانان در افغانستان و عراق و بحرین و یمن را ببیند و ساکت بنشیند و منافقان داخلی که هر روز با بهانهای دل رهبرمان را به درد میآورند، نگاهی به کارنامه ریاست و وزارت و صدرات خود بیاندازند و مقایسه کنند هجمه همه جانبه امروز علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی چقدر شکننده است.
غائله برجام و پسابرجام تا تورم و بیکاری و اشتغال و ازدواج جوانان را بیخیال میگذرند. هرچند مسئولین 36 سال است میخواهند جمهوری اسلامی را براندازند اما وعده الهی چیز دیگری است که در قرآن فرمود «آیا صبح نزدیک نیست» کدام وجدان بیداری است که اگر مسلمان باشد نشنیده باشد که به حاکم وقت مولاعلی(ع) خبر دادند خلخال از پای زن یهودی کشیدهاند، فرمود اگر از شنیدن این خبر مرد مسلمانی بمیرد تعجب ندارم.
ننگ و نفرین بر آنان که در ملأ عام سر بریدن کودک فلسطینی را میبینند و نه تنها قیام نمیکنند بلکه شبهه میکنند چرا جوانان ما به سوریه و لبنان و عراق میروند. اُف بر آن اشباح الرجالی که به فکر سود بانکی و اجاره مستقلات و ماشینهای آنچنانیاند و برای هر یارانه و رایانه و شبکه اجتماعی نظر میدهند اما در برابر این همه خیانت دم فرو بستهاند.
ای شهیدان شرمندهایم از اینکه رهروان خوبی نبودیم ولی میخواهیم باشیم. با شما باشیم مثل شما غیرتمان در مقابل اهانت به حرم آلالله به جوش بیاید. مثل شما عباسوار و مردانه سپر بلای فرامین و رهنمودهای رهبرمان باشیم.
شما را به خدایی که فقط برای او جنگیدید و خالص خدمت کردید قسم میدهیم با آمدنتان دلها و کالبدهای فرو رفته ما در مسائل دنیایی را نیز تلنگری بزنید تا بدانیم که «... إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ؛ ... ما از آن خدا هستيم و به سوى او باز مى گرديم» (آیه 156 سوره بقره) و حساب و کتاب یعنی چه و بدانیم که گرچه در این دنیا عدهای دیگران را میفریبند اما بازگشت شما علامتی است برای دلهای بیدار که بدانند بازگشتی به جهان دیگر هست و چه بد منزلگاهی در انتظار غافلان و بیخبران است.
مجتبی میناییفرد
چشمهای اشکبار مادران و پدرانی در انتظار بازگشت پرستوهای عاشق و جوانمردشان خنکایی شیرین را بر دلهای آتش گرفته آنان میگذارد. خدا میداند به محض شنیدن خبر آمدن قنبر اسدپور، محمد قائدی و کرامتالله افسرده پس از سالها چشمانتظاری، خانوادههایشان چه حالی داشتند.
در گرمای طاقت فرسای تابستان لامرد و کازرون همه در انتظار رایحه مردانگیشان که همیشه شاهد و ناظر رفتارشان بودهاند، در جنب و جوشند تا از این سرداران و شهدای دلاور استقبال کنند.
کازرون، شهر صدرا، مصیری، چاه ورز، اهل و لامرد رنگ و بوی بهاری گرفته و دلدادگان شهدا هر یک به نوعی در تلاشند تا به بهترین وضع آنان را در خاک گلگون وطن جای دهند و بیچاره شب پرستان که فکر میکنند مردم ایران اسلامی از راه امام و شهدا برگشتهاند و هر بار که حضور گسترده مردم را در 22 بهمنها و روز قدسها و پای صندوقهای رأی و به ویژه در مراسم تجلیل شهدا میبینند و سیلی محکمتر از قبل میخورند باز هم دست از دسیسه و دروغ برنمیدارند.
هر چند عدهای غافل که در تصدی مسئولیتهای مهم قرار میگیرند چنگ در بیتالمال انداخته و از حقوقهای نجومی گرفته تا چپاول اموال عمومی و ساخت ویلاهای شمالی و جنوبی و هزاران فجایعی که انسان شرم میکند با قلمی که برای شهدا روانه میشود، از آنها یاد کند، انجام میدهند.
مردم همانگونه که رهبر بزرگمان فرمودند «تا من زندهام نمی گذارم خدشهای به راه امام و آرمانهای شهدا وارد شود»، به خروش میآیند و بغضی که از ژرفنای وجودشان زبانه میکشد آتش غیرتها را شعلهور میکند.
کدام وجدان بیداری است که کشتار مسلمانان در افغانستان و عراق و بحرین و یمن را ببیند و ساکت بنشیند و منافقان داخلی که هر روز با بهانهای دل رهبرمان را به درد میآورند، نگاهی به کارنامه ریاست و وزارت و صدرات خود بیاندازند و مقایسه کنند هجمه همه جانبه امروز علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی چقدر شکننده است.
غائله برجام و پسابرجام تا تورم و بیکاری و اشتغال و ازدواج جوانان را بیخیال میگذرند. هرچند مسئولین 36 سال است میخواهند جمهوری اسلامی را براندازند اما وعده الهی چیز دیگری است که در قرآن فرمود «آیا صبح نزدیک نیست» کدام وجدان بیداری است که اگر مسلمان باشد نشنیده باشد که به حاکم وقت مولاعلی(ع) خبر دادند خلخال از پای زن یهودی کشیدهاند، فرمود اگر از شنیدن این خبر مرد مسلمانی بمیرد تعجب ندارم.
ننگ و نفرین بر آنان که در ملأ عام سر بریدن کودک فلسطینی را میبینند و نه تنها قیام نمیکنند بلکه شبهه میکنند چرا جوانان ما به سوریه و لبنان و عراق میروند. اُف بر آن اشباح الرجالی که به فکر سود بانکی و اجاره مستقلات و ماشینهای آنچنانیاند و برای هر یارانه و رایانه و شبکه اجتماعی نظر میدهند اما در برابر این همه خیانت دم فرو بستهاند.
ای شهیدان شرمندهایم از اینکه رهروان خوبی نبودیم ولی میخواهیم باشیم. با شما باشیم مثل شما غیرتمان در مقابل اهانت به حرم آلالله به جوش بیاید. مثل شما عباسوار و مردانه سپر بلای فرامین و رهنمودهای رهبرمان باشیم.
شما را به خدایی که فقط برای او جنگیدید و خالص خدمت کردید قسم میدهیم با آمدنتان دلها و کالبدهای فرو رفته ما در مسائل دنیایی را نیز تلنگری بزنید تا بدانیم که «... إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ؛ ... ما از آن خدا هستيم و به سوى او باز مى گرديم» (آیه 156 سوره بقره) و حساب و کتاب یعنی چه و بدانیم که گرچه در این دنیا عدهای دیگران را میفریبند اما بازگشت شما علامتی است برای دلهای بیدار که بدانند بازگشتی به جهان دیگر هست و چه بد منزلگاهی در انتظار غافلان و بیخبران است.
مجتبی میناییفرد
