دوست واقعی در کلام امیر

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، دوستِ صمیمی و صادق همانند عشیره و فامیل دل‎سور انسان‌ها هستند که در فراز و نشیب روزگار، همچون ذخیره و پشتیبانی، به یاری می‎شتابند کمااینکه امام علی(ع) فرموده است: «دوستان، بهترین ذخیره و پشتیبان هستند».
بدونِ یار صمیمی، نمی‎توان از عهده کار روزگار برآمد و بر مشکلات غلبه یافت.طبیعی است اگر مصاحبت و دوستی میان دو نفر چند سال ادامه پیدا کند دیگر دوستی نیست بلکه خویشاوندی است همچنان که در روایت آمده است: «مصاحبت و هم‌نشینی بیست ساله در حکم قرابت و خویشاوندی است».
دوست واقعی
امام علی(ع) در بخشی از نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) فرموده است: «دوست آن است که در غیاب، دوست باشد» امام علی(ع) در این فراز از نامه، درباره اهمیت دوست و ویژگی‎های آن، مطالبی را یادآور شده است که یکی‌از معیارهای دوستی از نظر امام علی(ع) صداقت در نهان است؛ یعنی در هنگامی‎که دوست حضور ندارد، همه شرایط رفاقت را رعایت نماید کمااینکه امام علی(ع) فرموده است: «دوست، به‌راستی دوست نمی‎شود مگر وقتی‌که دوستی خود را در سه جا رعایت کند: در غیاب او، در گرفتاری و در هنگام مرگش».چنین دوستی در حکم کیمیاست و از نعمت‌های الهی به‌شمار می‎رود و سخن دیگر امام علی(ع) این است که: «دوست راستگو از نعمت‌های الهی است».
دوست همانند خویشاوند
در نامه امام علی(ع) به فرزندش امام حسن مجتبی(ع) می‎خوانیم که «یار و همنشین، همانند خویشاوند است» دوست صمیمی هرکس، یار همدم اوست که از سرِ عقل و صداقت، رفیقِ خود را در همه مراحل زندگی یاری می‎رساند و همیشه ملازم با اوست.
چنین دوستی، همانند خویشاوندِ صادق و حمایت‌گر است.انسان به فامیل و عشیره و خویشاوند نیاز دارد تا بتواند برای زندگی بهتر مادی و معنوی به او تکیه کند.با بال آن‌ها از میان مشکلات پرواز کند کمااینکه امام علی(ع) فرموده است: «فامیل و عشیره خود را گرامی بدار، همانا که ایشان بال تو هستند که با آن پرواز می‎کنی و اصل و ریشه تو هستند که به آن‌ها بازمی‎گردی و دست و نیروی تو هستند که با آن به دشمنی حمله می‎کنی».
دشمن بدخواه
امام علی(ع) در نامه خود به امام حسن مجتبی(ع) فرموده است: «کسی‎که به تو اهمیت نمی‎دهد، و به شأن تو اعتنا نمی‎کند دشمن توست».
هرگاه انسان به دوست خود اهمیت ندهد و شأن و کرامت او را حفظ نکند، بر عقیده و ایمان او احترام قائل نباشد، برای او شخصیت قائل نشود، در ارتقای شغلی و کاری او نکوشد، باعث رونق زندگی‌اش نشود، عیب‎هایش را صادقانه و با روش نیکو، به او گوشزد نکند، اگر دوستان نابابی، اطرافش را گرفته‌اند تذکر ندهد، در حضور و غیاب، خیرخواهش نباشد بدون تردید، این دوست، دشمن است.
دشمن کسی است که به وجود و شخصیت فکری و اجتماعی دوست خود اهمیت ندهد، ایمان و اعتقادش برای او مهم نباشد، اصالت خانوادگی‎اش را در نظر نگیرد، به شغل و کارِ رفیق خود، اهمیت ندهد.
جوان باید مراقب باشد و با کسی‌که به او و سرنوشتش، بی‎تفاوت است، دوست نشود، اساساً نمی‎توان چنین افرادی را، «دوست» نامید، بلکه دشمن‌اند.اینان به انگیزه‌های ناسالم به انسان نزدیک می‎شوند و طرح دوستی می‎ریزند.