اهمیت کار در سیره علوی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، یکی‌از نکات مهم و قابل توجه در زندگی ائمه‌اطهار(ع) عشق و علاقه وافر آن‌ها به کار و تلاش بوده است.آنان همواره، دیگران را نیز به کار کردن و تلاش و فعالیت تشویق و ترغیب می‎نمودند.
ائمه(ع) کار را برای زندگی خود، یک ضرورت می‎دانستند و از کار کردن و زحمت کشیدن و رنج بردن برای به دست آوردن روزی حلال، لذت می‎بردند و آن‌را عبادت می‌دانستند.
مرحوم شیخ طوسی راجع به سیره عملی امام علی(ع) نقل می‎کند که: «امیرالمؤمنین امام علی(ع) معمولاً به تعلیم مردم، قضاوت و داوری کردن در مرافعات مردم مشغول بود و گاهی که جهاد پیش می‎آمد، به جهاد می‎رفت؛ زمانی‎‌که از این کارها فراغت می‎یافت، در باغچه‌ای که داشت با دست خود به کار مشغول می‎گشت و با وجود این در همه حال، به یاد خدا و مشغول ذکر بود».
یعنی: امام علی(ع) هم کار فکری و هم کار یدی می‎کرد، با این حال در ذکر خدا بود و این امور او را از یاد خدا بازنداشت.از همان دوران نوجوانی پُرکار و پُرتلاش بود و در چشم مردم به‌عنوان شخص کاری شناخته شده بود در جریان جنگ خندق، سخت‌ترین سنگ‌ها به دست آن حضرت شکسته می‌شد.
امام صادق(ع) نقل می‎کند: «امیرالمؤمنین علی(ع) تمام کارهای زندگی را خودش انجام می‎داد امیرالمؤمنین علی(ع) هیزم جمع می‎کرد، آب از چاه بالا می‎کشید، به جاروب کردن خانه می‎پرداخت و فاطمه(س) نیز، گندم را با دستاس، آرد می‎کرد و آن‌را خمیر می‌کرد و نان می‎پخت».
امام علی(ع) خود نقل می‌کند که: «روزی در مدینه سخت گرسنه شدم، برای پیدا کردن کار به محله‌های بالای مدینه رفتم. در آن‌جا زنی را دیدم که کلوخ‌هایی جمع کرده بود، فکر کردم می‎خواهد با آن‌ها گِل درست کند، نزدیک او رفتم و قرارداد کردم که برای هر دلو که از چاه آب بکشم، خرمایی بدهد؛ چون 16 دلو کشیدم، دستم تاول زد، پس لب آب رفتم و دستم را شستم.آن‌گاه نزد آن زن رفتم، مزدم را از خرما گرفتم و نزد پیامبر(ص) آمدم.او را از آن‌چه گذشت، آگاه کردم.پیامبر(ص) خوشحال شد و با من آن خرماها را خورد».
در روایت آمده است: روزی امیرالمؤمنین علی(ع) از خانه بیرون آمد، به طرف صحرا و نخلستان رفت در حالی‎که باری بر دوش داشت.سؤال کردند: این بار چیست؟ آن حضرت فرمود: درخت خرما ان‌شاءالله؛ تعجب کردند، بعداً معلوم شد آن بار، هسته خرما بود که حضرت آن‌ها را برد و در زمین کاشت و بعداً همه تبدیل به درخت خرما شد، حتی یک مورد هم فاسد نشد.این موارد بیانگر، همت امام علی(ع) بر کار و تلاش است.البته امام علی(ع) پُرکار و پُرتلاش بود، لیکن دل‌بسته به دنیا و یا دنیاطلب نبود، چنان‌که در نهج‌البلاغه می‎فرماید: «آگاه باشید که امام شما، از دنیا به دو لباس کهنه و از خوراکی به دو قرص نان بسنده کرده است».آری، آن بزرگواران برای پیشرفت و آسایش جامعه کار می‎کردند.در تاریخ آمده است که امام علی(ع) با کار کردن، چندین بنده را آزاد کرد و نیز چندین باغ را وقف کرد.
امام علی(ع) در احادیث متعدد از سستی و تنبلی نهی کرده و پیامدهای بیکاری را برشمرده است در حدیثی فرمود: «اگر شغل و کار کردن، خستگی و رنج دارد؛ بیکاری مدام، مایه فساد و تباهی است» و نیز فرمود: «کسی‌که تنبلی کند، حق خدا را ادا نمی‎کند» بدیهی است هر کس هدفش سعادت، پیشرفت و راهنمایی مردم به راه راست در زندگی باشد، خودش را به زحمت می‎اندازد، کار و تلاش می‎کند.