امام صادق، محکم کننده پایه های فکری مذهب تشیع بود

مصطفی پیرمرادیان، عضو هیئت‌علمی دانشگاه‌ اصفهان در گفتوگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، در رابطه با دوران امامت امام صادق(ع)، اظهارکرد:  دوران امامت امام صادق به اواخر دوره‌ بنی‌امیه و اوایل دوره‌ی بنی‌عباس باز می‌گردد. در اواخر دوره‌ بنی‌امیه به خاطر مسائل و مشکلات و درگیری‌هایی که وجود داشت فرصت مناسبی برای امام صادق(ع) بود که به مباحث علمی بپردازند.

وی ادامه داد: به همین جهت یکی از دوران شکوفایی تشیع ما، دوران امامت امام صادق(ع) است و به ایشان فرصتی دست داد که برای سایر ائمه علیهم اسلام پیش نیامده بود در واقع در بین ائمه معصومین، امام صادق بیشترین شاگردان را داشتند و آن حضرت توانست با استفاده از این فرصت نهضت علمی و فرهنگی بزرگی را شروع نماید تا جایی که از مذهب شیعه اثنی عشری با عنوان «مذهب جعفری» یاد می‌شود. 

پیرمرادیان در رابطه با اوضاع و شرایط امامت امام در دوره‌ بنی‌عباس اظهار کرد: اوایل دوره‌ بنی عباس فرصت بسیار مناسبی برای امام ایجاد شد و مخالفان سرسخت امام هنوز به وجود نیامده بودند و بنی‌عباس ادعای حکومت اهل بیت هم داشت و و موجب شد در آن دوران جامعه بهره‌ بیش‌تری از امام ببرد و ایشان فرصت زیادی برای گسترش مبانی علمی و اعتقادی شیعه داشتند.

عضو هیئت‌علمی دانشگاه اصفهان ادامه داد : در دوران زندگانی امام صادق(ع) مکاتب زیادی به وجود آمده و اختلافاتی بین مسلمانان و سایر ادیان مانند زردتشیان، مسیحی‌ها و حتی مردمی که در شمال بین النهرین زندگی می‌کردند و دارای مکاتب یونانی و سودانی بودند، ایجاد شده بود. 

وی گفت: در زمان امام صادق(ع) جریان‌های فکری، احکام، مباحث و اندیشه‌های جدیدی در بین مسلمانان به وجود آمد و این اندیشه‌ها رواج و گسترش یافت و منجر به ایجاد جریان‌های انحرافی زیادی و اختلافات زیادی شده بود.

این استاد دانشگاه گفت: امام صادق(ع) به روشنگری پرداختند و مبانی اسلامی را به حق تشریح کردند و از همین روی وجود امام در جامعه لازم و حیاتی بود، در واقع امام صادق(ع) محکم کننده‌ پایه‌های فکری مذهب تشیع بودند.