کتاب شعر«هفته اگر هشت روز بود» از یک موضع واقعی به مسأله نگاه میکند
گروه فرهنگی: کتاب شعر«هفته اگر هشت روز بود» سروده مجید سعدآبادی در جلسهای مورد نقد و بررسی سایر شاعران استان قرار گرفت.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از همدان، علی داوودی از شاعران استان همدان در جلسه نقد کتاب شعر«هفته اگر هشت روز بود» عنوان کرد: شهر مشهد پیوند عجیبی با کودکیهای ما دارد و آرمان شهری است که در آن میتوان گم شد و احساسات خود را بروز داد، حتی در حرم به انسان حس کودکی دست می دهد.
وی بیان کرد: این روزها جریان شعر رضوی مانند شعر انتظار و عاشورایی گسترش زیادی داشته است و حتی به مشاعره رضوی هم رسیدهایم اما تنها کمیت کار چشم گیر است و به همان نسبت در کیفیت کم کاری داریم و خرده از خود ما شاعران است.
این شاعر همدانی ادامه داد: شعر رضوی نوعا از عمق معارف دینی فاصله دارد و بیشتر محو و متمرکز بر عناصر ظاهری مانند ضریح، پنجره فولاد و غیره است که باید تمرکز از روی این مسائل کمتر و شناخت نسبت به امام رضا(ع) بیشتر شود.
داوودی اظهار کرد: شعر رضوی اتفاق جدیدی است ولی بیشتر به توصیف فضا توجه دارد به همین دلیل می طلبد در بحث شعر رضوی مطالعات عمیق تر شود.
وی با اشاره به قالب سپید کتاب «هفته اگر هشت روز بود»، خاطر نشان کرد: سرودن شعر رضوی در قالب های نو اتفاقی ادبی است و شاعر برای نجات از تکراری بودن به آن گریز زده است.
این شاعر همدانی ادامه داد: این کتاب با وجود اینکه خلاءهایی نیز دارد ولی قابل تقدیر و توجه است و جزو اولین کتاب های شعر رضوی در قالب سپید است، «مجید سعدآبادی» شاعر این کتاب نیز شخصیت دیگری برای خودش تعیین نکرده که این نگاه حائز اهمیت است.
محمد سارمیشهاب، یکی دیگر از شاعران همدانی نیز بیان کرد: بعد از انقلاب شعر آئینی رشد زیادی از لحاظ کمیت کرد ولی نوع قالب اشعار صرفا ایجاد تقدس، شور، حال و جو احساسی بوده است.
وی ادامه داد: مهمترین جنبه کتاب از نظر من، این است که کتاب اشاره مستقیم ندارد، انگار این بار پشت صحنه مسائل را توصیف می کند و بیشتر از اینکه درباره امام رضا باشد درباره زائر امام رضا است.
این شاعر همدانی اظهار کرد: دایره واژگان خیلی متنوعی در شعر به چشم میخورد و بجای اینکه شاعر به المان های مشهد اشاره مستقیم کند فضا را برای ما متصور کرده است.
سارمیشهاب افزود: شعر آئینی بیشتر منطبق بر احساسات است ولی باید منطبق بر واقعیت باشد این کتاب حرکتی است به سوی شعر آئینی واقع گرا، که باید جدا از تعصب ها، جو غالب و مدح باشد و در آن دو وجه هنری و تکنیکی قابل تفکیک باشد.
وی ادامه داد: با اینکه این شعر برای معصوم است ولی دست کم برای مخاطبین حرفه ای شعر باید وجهه هنری خود را داشته باشد سپس به بعد هنری آن بپردازیم.
سورانا جوکار، یکی دیگر از شاعران همدانی عنوان کرد: این کتاب به شدت مهجور است و جایزهای به آن نخواهند داد و تا به حال نه جلسهای برای آن گرفتهاند و نه تقدیری داشته است.
وی با بیان اینکه شاهد شکلگیری کتاب بودم، ابراز کرد: مسئله مهم این است «مجید سعدآبادی» سعی کرد از فضای غالب شعر مذهبی ما دوری کند و امام رضا(ع) را به گونهای توصیف کرد که میتوان به آن مراجعه کرد.
جوکار اضافه کرد: یکی از نکات جالب کتاب، نگاه پرسشگرانه شاعر است که به شک و یقین میرسد و این حال همه ما است میتوانیم بگوییم هیچکس در یک سطح از شناخت و یقین نیست، میتوان گفت «مجید سعدآبادی» شاعر واقعیست و از یک موضع واقعی به مسأله نگاه میکند.
وی بیان کرد: این روزها جریان شعر رضوی مانند شعر انتظار و عاشورایی گسترش زیادی داشته است و حتی به مشاعره رضوی هم رسیدهایم اما تنها کمیت کار چشم گیر است و به همان نسبت در کیفیت کم کاری داریم و خرده از خود ما شاعران است.
این شاعر همدانی ادامه داد: شعر رضوی نوعا از عمق معارف دینی فاصله دارد و بیشتر محو و متمرکز بر عناصر ظاهری مانند ضریح، پنجره فولاد و غیره است که باید تمرکز از روی این مسائل کمتر و شناخت نسبت به امام رضا(ع) بیشتر شود.
داوودی اظهار کرد: شعر رضوی اتفاق جدیدی است ولی بیشتر به توصیف فضا توجه دارد به همین دلیل می طلبد در بحث شعر رضوی مطالعات عمیق تر شود.
وی با اشاره به قالب سپید کتاب «هفته اگر هشت روز بود»، خاطر نشان کرد: سرودن شعر رضوی در قالب های نو اتفاقی ادبی است و شاعر برای نجات از تکراری بودن به آن گریز زده است.
این شاعر همدانی ادامه داد: این کتاب با وجود اینکه خلاءهایی نیز دارد ولی قابل تقدیر و توجه است و جزو اولین کتاب های شعر رضوی در قالب سپید است، «مجید سعدآبادی» شاعر این کتاب نیز شخصیت دیگری برای خودش تعیین نکرده که این نگاه حائز اهمیت است.
محمد سارمیشهاب، یکی دیگر از شاعران همدانی نیز بیان کرد: بعد از انقلاب شعر آئینی رشد زیادی از لحاظ کمیت کرد ولی نوع قالب اشعار صرفا ایجاد تقدس، شور، حال و جو احساسی بوده است.
وی ادامه داد: مهمترین جنبه کتاب از نظر من، این است که کتاب اشاره مستقیم ندارد، انگار این بار پشت صحنه مسائل را توصیف می کند و بیشتر از اینکه درباره امام رضا باشد درباره زائر امام رضا است.
این شاعر همدانی اظهار کرد: دایره واژگان خیلی متنوعی در شعر به چشم میخورد و بجای اینکه شاعر به المان های مشهد اشاره مستقیم کند فضا را برای ما متصور کرده است.
سارمیشهاب افزود: شعر آئینی بیشتر منطبق بر احساسات است ولی باید منطبق بر واقعیت باشد این کتاب حرکتی است به سوی شعر آئینی واقع گرا، که باید جدا از تعصب ها، جو غالب و مدح باشد و در آن دو وجه هنری و تکنیکی قابل تفکیک باشد.
وی ادامه داد: با اینکه این شعر برای معصوم است ولی دست کم برای مخاطبین حرفه ای شعر باید وجهه هنری خود را داشته باشد سپس به بعد هنری آن بپردازیم.
سورانا جوکار، یکی دیگر از شاعران همدانی عنوان کرد: این کتاب به شدت مهجور است و جایزهای به آن نخواهند داد و تا به حال نه جلسهای برای آن گرفتهاند و نه تقدیری داشته است.
وی با بیان اینکه شاهد شکلگیری کتاب بودم، ابراز کرد: مسئله مهم این است «مجید سعدآبادی» سعی کرد از فضای غالب شعر مذهبی ما دوری کند و امام رضا(ع) را به گونهای توصیف کرد که میتوان به آن مراجعه کرد.
جوکار اضافه کرد: یکی از نکات جالب کتاب، نگاه پرسشگرانه شاعر است که به شک و یقین میرسد و این حال همه ما است میتوانیم بگوییم هیچکس در یک سطح از شناخت و یقین نیست، میتوان گفت «مجید سعدآبادی» شاعر واقعیست و از یک موضع واقعی به مسأله نگاه میکند.
