ارتباط شگفت بین سوره مبارکه التین با وقایع عاشورا

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، آموزه‌های الهی و رهنمودهای وحیانی، فراتاریخی است؛ گو این که برای فهم آن باید بدان تاریخی نگریست.
سوره مبارکه التین با آیاتی اندک و سوگندهای تنبه آفرین، آهنگ آن دارد که نشان دهد، انسان به لحاظ ساختارِ ظاهری و امکانات معنوی، خلاقیت‌ها، استعدادها، زمینه‌ها، به گونه ای است که می تواند چنان اوج گیرد که به جز خدا نبیند، یا چون از سیر فطرت جدا شود، چنان سقوط کند که در تصور نگنجد؛ قرآن کریم این حقیقت والا را پس از سوگندهای مکرر با دو آیه «لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ في‏ أَحْسَنِ تَقْويمٍ * ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلين» نشان داده است.
این مدح و ذم انسان، از آن نیست که انسان یک موجود دو سرشتی است: نیمی از سرشتش ستودنی است و نیمی دیگر نکوهیدنی؛ نظر قرآن به این است که انسان همه کمالات را بالقوه دارد و باید آن‌ها را به فعلیت برساند.
شرط اصلی وصول انسان به کمالاتی که بالقوه دارد، ایمان است. سرزمین طف از 2 محرم تا 11 محرم سال 61 قمری، صحنه نمایش شگفتی است؛ حسین بن علی علیه السلام؛ در ستیغ کرامت، والائی، انسانیت، شرف، ... و یزید در پست‌ترین جایگاهی که انسان پس از سقوط در آن قرار می‌گیرد.
برای مطالعه ادامه این مقاله اینجا کلیک کنید.