17 ربیعالاول؛ روزی كه رحمت الهی بر عالمیان گسترانیده شد/ طلوع خورشید اسلام و برآمدن نور تشیع
گروه اجتماعی: 17 ربیعالاول روزی فرخنده برای تمام عالمیان است كه هم رئیس مكتب و هم رئیس مذهب پا به عرصه وجود نهادند و بدین طریق رحمت خداوند بر عالمیان گسترانیده شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایكنا) از فارس، او را «رحمة للعالمین» نامید تا تمام عالمیان از جن و انس و هر جنبدهای در این عالم هستی بداند كه رحمت خدا چگونه برای آنها نازل خواهد شد. رحمتی كه جوشش آن تا قیام قیامت ادامه خواهد داشت اما هر كسی به سهم وسع و ظرف خویش میتواند از این رحمت لایزال الهی بهره جوید.
نامش را «محمد» نهادند اما با القاب بسیار؛ پیامبر رحمت، پیامبر مهربانیها، پیامبر عشق، پیامبر عزت و كرامت و پیامبر هر صفت نكویی كه میتوان برای مخلوقات خداوند در نظر گرفت. به راستی او تجلی صفات الهی و خورشیدی است كه بر خلایق تابیدن گرفته است.
با آمدنش، تمام عالم را متحول كرد. كلامش، مرامش، دینش، بیانش، مكتبش همگی سخن از عشق به معبود دارد و او ترسیمگر راه عاشقی است كه تنها كسانی میتوانند در این راه قدم گذارند و به سر منزل مقصود برسند كه عاشق و رهرو حقیقی باشند.
او را عزیزترین موجود این هستی در نزد پروردگار عالم میدانند به طوری كه تمام انبیای الهی پیش از او، مژده آمدنش را میدادند و بدینسان تمام هستی پیش از او چشم انتظار طلوع خورشید بودند و اینجا بود كه خداوند طلوع احمد را به طلوع خورشید مثال زد. (آیه یك سوره شمس)
آری! میلاد او، طلوع خورشید هدایت برای تمام عالمیان است. پیامبری كه انسانها را از ضلالت و تاریکی گمراهیها رهانید و به او با ارائه مبانی توحیدی، فهم، درک، عزت و کرامت بخشید، بنابراین میتوان گفت 17 ربیعالاول، سالروز ولادت پیامبر رحمت، در حقیقت سالروز طلوع خورشید هدایت انسانهاست، خورشیدی كه هیچگاه غروب نمیكند.
انوار خورشید هدایت رحمة للعالمین تنها محصور به دوران و زمان حیات خود نبود، بلكه سلاله پاك و ذریه مطهرش ادامه دهنده انوار این رحمت الهی بر تمام عالمیان هستند. تك به تك فرزندان پاكش از بانوی دو عالم، حضرت زهرا(س) گرفته تا امام حاضر و مهدی موعود(عج)، همگی انعكاسدهنده رحمت الهی بر بندگان هستند، همان رحمتی كه از ابتدا با خلقت نبی مكرم اسلام(ص) بر عالمیان نازل شد.
اما قداست و بزرگی 17 ربیعالاول تنها به اینجا ختم نمیشود و باری دیگر مشیت الهی بر این شد كه قداست دوبارهای به این روز برای عالمیان ببخشد و بدین طریق نور خورشید هدایت را بیش از پیش گسترش دهد و اینجا بود كه صادق آل محمد(ع) را به زمینیان عطا كرد و دوباره خانه وحی، منور به نور الهی شد.
آنقدر این دو واقعه برای عالمیان فرخنده بود كه خداوند منت بر سر زمینیان گذاشت و آیه یك سوره شمس را نازل فرمود «وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا؛ سوگند به خورشید و تابندگىاش» كه در آن پیامبر(ص) به عنوان شمس و نور این خورشید بهعنوان ضحاها در تفاسیر ائمه به امام صادق(ع) تفسیر شده است و وقتی خورشید و نور خورشید در چنین ماهی طلوع کنند، که همان تولد رسول خدا(ص) و امام صادق(ع) است، این ماه بهاری میشود لذا ماه ربیعالاول به دلیل طلوع حقانیت اسلام و آخرین پیامبر خدا و خورشید تشیع، بهار نامگذاری شده است.
آری! 17 ربیعالاول روزی فرخنده برای تمام عالمیان است كه هم رئیس مكتب و هم رئیس مذهب پا به عرصه وجود نهادند و بدین طریق رحمت خداوند بر عالمیان گسترانیده شد. پیامبر(ص) طلوع اسلام و امام صادق(ع) طلوع شیعه است و اسلام بدون شیعه مانند کالبد و جسم بدون روح است و جسم بی روح یعنی جسمی که ماندگاری آن بسیار کم است و متعفن و تنفرآمیز خواهد شد.
كلام آخر اینكه آنچه مهم است پیامی است که این دو تولد در ۱۷ ربیعالاول دارد و تقارن ظرف زمانی میلاد مؤسس و بنیانگذار اسلام و احیاگر اسلام با هم، تقارن معناداری است و باید ما روی این تصمیم خدا دقت کنیم و بدانیم که امام صادق(ع) معناکننده اسلام پیامبر است.
