اسلام با وجود داشتن توصیه‌های سلامت سیستم پزشکی ندارد

 

به گزارش خبرنگار ایکنا، نشست بهداشت، پیشگیری، درمان و جایگاه آن در اسلام شب گذشته به همت دبیرخانه کمیسیون پژوهش و آموزش عالی قرآن در نظام سلامت با حضور آیت‌الله سیدمحمدعلی ایازی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد، قرآن پژوه و مفسر قرآن‌کریم در بیست و ششمین نمایشگاه بین‌المللی قرآن برگزار شد. ایازی در ابتدای این نشست با بیان اینکه اسلام نسبت به سلامت انسان توجه کافی دارد عنوان کرد: علم‌الادیان و‌علم‌الابدان که در اسلام به آن اشاره شده است نشان از این اهمیت است از سوی دیگر می‌گوییم عقل سالم در بدن سالم است؛ این نیز واجد همان اهمیتی است که اسلام به سلامت می‌دهد.

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی با طرح این پرسش که اگر اسلام به علم بها می‌دهد آیا خود نیز به آن ورود می‌کند؟ ادامه داد: ما می‌بینیم آیات زیادی در مورد اهتمام قرآن به تاریخ وجود دارد، اما به معنی این نیست که به آن ورود کرده باشد، دین تنها می‌تواند بگوید یک علم مهم بوده و‌ ای مردم به دنبال آن بروید.

ایازی با تأکید بر اینکه دانش آموختن برای هر انسان مسلمانی لازم است، عنوان کرد: با وجود این اهمیت انسان برای یادگیری باید از تجربه و عقل استفاده کند. اسلام مسئله پزشکی را بخشی از اخلاق جامعه می‌داند یعنی کسی‌که نرمال نیست در مسائل اخلاقی هم نمی‌تواند نرمال باشد.

وی با بیان اینکه یک سری دستورات در اسلام وجود دارد که به سلامت مرتبط است؛ گفت: در عین‌حال این دستورات موضعی غیر از سلامت نیز دارند، به عنوان مثال خداوند متعال در یکی از آیات به این موضوع که بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید اشاره می‌کند. این موضوع علاوه بر اینکه به اقتصاد مربوط است به سلامت نیز مربوط می‌شود، چون پرخوری به سلامت مربوط است.

 

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی در ادامه با اشاره به وجود یک دسته از روایات و آیات که می‌توانند جنبه‌ پزشکی داشته باشند، اما پزشکی نیستند گفت: پزشکی حوزه بهداشت، پیشگیری و درمان را پیگیری می‌کند که اسلام یک سری دستورات در مورد آن‌ها ارائه کرده است؛ مسواک کردن، دست شستن و مسائلی از این دست در چارچوب دستورات بهداشتی است. این دستورات پزشکی دستورات حداقلی است که دین در مورد یک موضوع به ما داده است، یعنی اگر تشویق کرده مسواک بزنید دیگر در مورد جزییات چیزی نگفته و کاری به آن ندارد.

ایازی در ادامه با طرح این پرسش که آیا مکتبی به نام پزشکی اسلامی وجود دارد یا خیر؟ بیان کرد: در این بخش سه تعریف وجود دارد: گاه منظور از پزشکی اسلامی رهنمود‌های اسلام در حوزه سلامت است؛ رهنمود‌ها علم نبوده و بلکه توصیه هستند، این رهنمود‌ها اگر جنبه کلی داشته باشند کسی مشکلی با آن ندارد. در تعریف دوم در اسلام یک دسته از مبانی عام در جهت بهداشت و پیشگیری آمده است که به مسئله درمان کمک می‌کنند. این بخش و این تعریف تنها جنبه کمک دارند.

 

وی بیان کرد: تعریف سوم محل بحث و منازعه است چرا که بر اساس آن به وجود یک سیستم علمی پزشکی قائل می‌شود، کسی که مدعی شود از اسلام چنین علمی استخراج می‌شود محل بحث است و ما معتقدیم اسلام چیزی به این عنوان ندارد.

 

وی با اشاره با بابی در دین به نام انتظار، اظهار کرد: در این باب سه مورد از دین مورد انتظار است. مورد اول این است که دین یک چیز‌هایی را بیان می‌کند که علم و تجربه در جای دیگر آن را بیان نمی‌کند. دسته دوم نیز اموری هستند که عقل و علم آن را می‌گوید و دین تضمین و قدرت اجرا پذیر بودن آن را تأیید می‌کند. مانند دزدی، دروغ و ... که علم و تجربه می‌گوید بد است و دین بد بودن آن را تضمین و تأیید می‌کند. سوم نیز شریعت و مناسک راهی برای اجرا کردن دستورات اول و دوم هستند به عنوان مثال نماز برای پشتوانه اخلاق است.

 

وی بیان کرد: با این وصف پزشکی در کدام دسته جای می‌گیرد، اگر در مورد علم پزشکی دین چیزی مطرح نکند آیا جایی هست که به آن بپردازد؟ وقتی علم و تجربه دارد در مورد آن سخن می‌گوید پس چرا دین بگوید؟ عقل و تجربه همه مسائل پزشکی را تامین می‌کند و وقتی تامین شود نیازی به دین نیست.

 

ایازی با اشاره به آیه "تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ء" گفت: این آیه نیز چیز‌هایی را شامل می‌شود که در محدوده دین بوده و رسالت دین است نه چیزی مانند پزشکی یا ریاضی و فیزیک این‌ها در "تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ء" جای نمی‌گیرند.
انتهای پیام