نقش امام عسكری(ع) در رفع شبهات دشمنان/ مهدویت، حرکت استراتژی دنیای اسلام است

به گزارش ایكنا از فارس، امامت شطّی جاری در بستر زمان است، که از زلال وحی سرچشمه گرفته است و امام پاک مردی است که در خانه هدایت رشد یافته است.
هر امتی نیازمند یک رهبر است که آن جامعه را سرپرستی كند، جامعه شیعه هم بعد از رسول خدا(ص) پیرو امامت است که ادامه نبوت می‌داند و امام را حجت خدا و در میان خلق و حلقۀ اتصال خلق و خالق می‌داند.
در مكتب شیعی امام به عنوان تداوم‌گر را حق و بندگی و ترسیم‌گر راه سعادت انسان‌هاست كه این راه از ابتدای امامت امام علی(ع) آغاز شده و تاكنون كه دوران امامت امام زمان(عج) است، ادامه دارد.
امام حسن عسكری(ع) نیز مانند 10 امام قبل از خود، ترسیم‌گر این راه بود. امامی كه بخش اعظمی از عمر پربركت خویش را در زندان‌های سامرا و حكومت عباسی سپری كرد.
گرچه امام حسن عسکری(ع) به حکم اوضاع نامساعد و محدودیت بسیار شدیدی که حکومت عباسیان برقرار کرده بود، موفق به گسترش دامنه دانش خود در سطح جامعه نشد، اما در عین حال، در همان فشار و خفقان شاگردانی تربیت کرد که هر کدام به سهم خود در نشر و گسترش معارف اسلام و رفع شبهات دشمنان نقش موثری داشتند.
شیخ طوسی شاگردان حضرت را متجاوز از صدنفر ثبت کرده است که در میان آن‌ها چهره‌های روشن و شخصیت‌های برجسته‌ای مانند احمد اشعری قمی، عثمان‌بن سعید عَمْری، علی‌بن جعفر و محمدبن حسن صفّار به چشم می‌خورند.
آن حضرت علی‌رغم تمامى محدودیت‌ها و کنتر‌ل‌هایى که از طرف دستگاه خلافت به عمل می‌‏آمد، یک سلسله فعالیت‌هاى سرّى سیاسى را رهبرى مى‌‏کرد که با گزینش شیوه‏‌هاى بسیار ظریف پنهان‌کارى، از چشم بیدار و مراقب جاسوسان دربار، به‌دور مى‌ ماند.
امام حسن عسكری(ع) قریب به 6 سال امامت مسلمین را عهده‌‌دار بودند و در طول این مدت نسبت به هدایت مردم و حفظ جان امام زمان(عج) زحمات زیادی را متحمل شدند و سرانجام در روز جمعه هشتم‌ماه ربیع الاول سال ۲۶۰ در سن ۲۸ سالگی به شهادت رسیدند.
مهم‌ترین اقدام امام حسن عسکری(ع) معرفی کردن شخص امام مهدی(عج) است. در این مرحله از یک طرف باید امام زمان(عج) را از شرّ جاسوسان جهت ترور و قتل و شهادت حفظ کرده و از طرفی باید ایشان را به اصحاب معرفی کنند.
البته بحث ولایت و غیبت و ظهور حضرت قائم(عج) از زمان خود پیامبر(ص) شروع شده و یازده امام دیگر متذکر این امر بوده‌‌اند ولی هرچه به پایان عرصه امامت البته به جهت ظهور نه حضور، نزدیک می‌شویم به‌ویژه از زمان امام رضا(ع) این موضوع جدی‌‌تر می‌‌شود و در زمان امام حسن عسکری(ع) به اوج خود می‌‌رسد.
آغاز امامت حضرت صاحب‌الامر(عج) و غیبت صغرای آن حضرت پس از شهادت امام حسن عسكری(ع) است. این روز عید شیعه و اولین روز امامت و خلافت آخرین خلیفه و حجت بر حق و منجی عالم بشریت حضرت بقیةالله الاعظم(عج) در سال 260 هجری قمری است.
این روز، روز شادی اهل بیت(ع)، انبیا، ملائكه، ساكنین اعلی علیین، محبین امیرالمومنین علی(ع) و اولاد طاهرین ایشان است، چرا كه در این روز دعای حضرت صدیقه كبری فاطمه زهرا(س)به اجابت رسید. این روز، روزی عظیم الشان است و روز سرور شیعه و عید بزرگ آن‌هاست.
مسئله امامت امام عصر(عج) حرکت استراتژی دنیای اسلام است یعنی همه مسلمانان معتقدند به اینکه فردی از فرزندان پیامبر(ص) در روزی خاص قیام و دنیا را با عدل و داد آراسته می‌کند و این اعتقاد متعلق به شیعه نیست بلکه سنی‌ها هم به این مهم اعتقاد دارند و تنها اختلاف آن‌ها در جزئیات است.
ما معتقدیم به اینکه نهم ربیع‌الاول روز آغاز امامت امام زمان(عج) است و باید یک مروری بر زندگی خود و اعمال و رفتار خودمان داشته باشیم که آیا آنچه انجام می‌دهیم با آنچه دنبال می‌کنیم مورد رضای امامان و پیشوایان است یا نه و اگر بود خوشحال باشیم و اگر نیست خود را اصلاح کنیم.
این مناسبت یک بهانه‌ای است که به‌وسیله آن با امام خود تجدید عهد کرده و نسبت به اعمال و رفتار خود تجدیدنظر کنیم. همچنین مسئله تطبیق زندگی خودمان با زندگی امام زمان(عج) و مسئله انتظار که از اهم مسائلی است که ما باید بدان توجه داشته باشیم، یکی از اساس‌های گفتمان مهدویت است.
چیزی که اکنون بسیار مهم است آن نیست که کسی تلاش کند تشرف به محضر امام زمان(عج) برایش حاصل شود بلکه آنچه که خیلی مهم است به فرمایش آیت‌الله بهجت، رضایتمندی پیشوا از تابع است که این جلب رضایت تا تشرف یعنی فضیلت جلب رضایت، بیشتر از تشرف است.