عبودیت نسبت به آفریدگار است که انسان را به اوج آرامش نزدیک میکند و لذت لحظه افطار رایحهای از نسیم بندگی اوست. 
طبق آموزههای دینی، هدف پروردگار از خلقت انسان این است که او را عبادت کنند و به مقام عبودیت برسند؛ «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیعْبُدُونِ؛ و جن و انس را نیافریدم جز براى آنكه مرا بپرستند»(آیه 56 سوره ذاریات). البته این هدف خداوند نه به این دلیل است که او به عبادت ما نیاز دارد، بلکه به این دلیل است که انسان برای رسیدن به کمال ظرفیتهای بشری به عبادت ذات مقدس او نیاز دارد و یکی از عبادتهای واجب پروردگار روزه ماه رمضان است که در کمالبخشی به انسان نقش مهمی دارد.
روزه ماه رمضان انسان را در مسیر بندگی خدا قرار میدهد و او را برای این هدف تربیت میکند و همین، عبودیت نسبت به آفریدگار است که انسان را به اوج آرامش نزدیک میکند که آرامش و لذت لحظه افطار رایحهای از نسیم بندگی اوست.
بنابراین بیجهت نیست که رسول(ص) روزهداری را مایه روسیاهی شیطان برشمردند و فرمودند: «الصوم یسودّ وجهه» و یا امام صادق(ع) روزه را دروازه خیر و سپر از آتش دوزخ دانستند و فرمودند: «الا اخبرک بابواب الخیر؟ ان الصوم جُنّة» و آنقدر ثواب بر روزه روزهدار داده شده که خواب روزهدار عبادت و نفس زدن او نیز تسبیح است، چرا که فواید روزه گرفتن آنقدر زیاد است که شیطان را از دستیابی به انسان و گمراه کردن او به اندازه فاصله مشرق و مغرب دور میکند و خیرات زیادی برای شخص روزهدار و جامعهای که روزهداران آن زیاد هستند، نازل میکند.
از این روست که ماه رمضان ماه میهمانی خدا نامیده شده و بالاترین جلوههای بندگی خدا را میتوان در آن مشاهده كرد و نیز میتوان ماه رمضان و همه بهرههای آن را یک نعمت استثنایی از ناحیه خدا دانست. پس خوشا به حال کسانی که بر سر سفره ضیافت پروردگار خود مینشینند و بهترین توشهها را در مسیر پر پیچ و خم این دنیا از این خوان پرنعمت برای خود بر میچینند.
یادداشت از حجتالاسلام والمسلمین محمد استوار میمندی، مدیر حوزههای علمیه فارس
انتهای پیام