افسردگی؛ ارمغان روزهای کرونایی و قرنطینه خانگی

پروانه محمدپور، روانشناس از شهرستان زاهدان در گفت‌وگو با ایکنا از سیستان‌وبلوچستان، گفت: شیوع ویروس کرونا علاوه بر آن‌که سلامت جسم مردم را به مخاطره انداخت، پیامدهای روانشناختی ناگواری از جمله اختلال وسواس اجباری، اضطراب و همچنین افسردگی را نیز به همراه داشته است.

وی ادامه داد: دلهره و اضطراب ناشی از شیوع کرونا، ترس از اینکه خودمان یا عزیزان‌مان به این بیماری مبتلا شویم و همچنین قرنطینه خانگی، عدم انجام فعالیت‌های روزمره‌ای که برای ما شادی به همراه داشت و به‌طور کلی تغییر اجباری سبک زندگی، سبب شده است تا افسردگی در جامعه شایع شود.

این روانشناس بیان کرد: گاهی افراد خودشان از این‌که افسردگی دارند، مطلع نیستند، نمی‌دانند دلیل این حال بدشان چیست؛ اما می‌توان گفت اگر علایمی مانند غمگینی، بی‌علاقه شدن نسبت به فعالیت‌های روزمره، بی خوابی و یا پرخوابی، احساس بی‌ارزش بودن، تغییر اشتها و مشکل در تمرکز داشته باشند، به احتمال قوی مبتلا به افسردگی شده‌اند.

وی گفت: افسردگی در هر دو گروه زنان و مردان شایع است، اما علائم آن در زنان بصورت روشن‌تر و شدیدتری بروز می‌کند؛ مردان با توجه به ویژگی‌هایی که دارند، از افسردگی خود بیشتر شرمنده و خجالت زده می‌شوند و به همین دلیل سعی می‌کنند که بیماری را از همه پنهان کنند و در برابر این بیماری و شرایط بد تاب بیاورند یا به قول خودشان با مصرف مواد مخدر خود درمانی کنند.

محمدپور اظهار کرد: در صورتی که علائم افسردگی خفیف باشد، باید تغییر در شیوه زندگی ایجاد شود، به عنوان مثال با دوستان و خانواده صحبت و به طور منظم ورزش کنیم، رژیم غذایی متعادل و کم چرب داشته باشیم، کارهای عادی زندگی خود را ادامه دهیم، فیلم‌های خنده دار و شاد ببینیم و احساسات خود را در یک دفتر خاطرات روزانه بنویسیم.

وی افزود: در مورد حس‌ها و نگرانی‌های خود با دوستان و خانواده صحبت کنیم؛ می‌توانیم از تماس تلفنی و تصویری استفاده کرد، ولی به‌هرحال باید با اطرافیان در تماس بود. سعی شود فعالیت‌های هرچند کوچکی در منزل انجام دهید، بخصوص فعالیت‌هایی که قبلا برایتان لذت بخش بوده، مانند کتاب خواندن، فیلم دیدن، بازی. مهم است که خود را سرگرم کنید و بیکار نباشید.

این روانشناس اضافه کرد: برای موارد شدیدتر، باید بصورت جدی‌تر اقدام کرد. برای افسردگی دو درمان متداول وجود دارد، یکی روان درمانی و دیگری دارودرمانی. طول درمان نیز به نوع آن و شدت افسردگی وابسته است؛ در آزمایش‌های بالینی ۵۰ تا ۶۰ درصد بیماران ظرف چهار تا شش هفته به درمان پاسخ می‌دهند، البته درمان کامل بین چهار تا شش ماه انجام می‌شود.

وی بیان کرد: اگر روان درمانی در این مدت سودبخش نبود، دارو درمانی باید آغاز شود، البته در مورد افسردگی شدید نمی‌توان فقط روان درمانی انجام داد بلکه باید دارو درمانی همراه با روان درمانی باشد. در موارد خیلی حاد، مثلا وقتی بیمار قصد خودکشی دارد، باید برای بستری وی اقدام کرد.

محمدپور گفت: بهتر است تا برطرف شدن آثار افسردگی، تصمیمات مهم و حیاتی خود را به تعویق بیندازند و به خاطر داشته باشند که بهبودی خلق افسرده زمان‌بر و تدریجی است و نباید انتظار معجزه داشت.