عرفان در دعای عرفه
فرازهای دعای عرفه سرشار از معرفتافزایی است که روش سخن گفتن و مناجات با خداوند را به ما میآموزد. فرازهایی که هم بزرگی پروردگار و نعمتهای او به ما را یادآوری میکند و هم کوچکی و ضعف ما نسبت به او را آموزش میدهد.
عرفه روزی است که به قول سیدبن طاوس در کتاب اقبال یکی از بزرگترین اعیاد امت اسلام است هرچند که نام عید بر آن گذاشته نشده است. عرفه عید معرفت به خدا قبل از رسیدن به مقام قرب پروردگار در عید قربان است و چه زیبا روزی است که معبود کریمانه عبدش را میبخشد و دعاهایش را مستجاب میکند و حتی فرزندان در شکم مادرانشان نیز از مواهب آن بهره میگیرند.
کاش میشد در عرفات بود و از آن وادی به وصال عرفان عرفه رسید و به حضور ربالعالمین بار یافت اما صد افسوس که ویروس کوچکی به نام کرونا امسال مسلمانان را از وصول به صحرای عرفه بازداشت و حسرت لمس نسیم آن را بر دل حاجیانی که بار سفر بسته بودند گذاشت.
اما این، گنجینه ارزشمند دعای عرفه است که توسط چراغ هدایت و کشتی نجات بشر برایمان به ارمغان گذاشته شد و چه زیباست آنکس که وسیله باریابی خود به حریم دوست را حسین علیهالسلام قرار داده است و بی جهت نیست که پیامبر صلیالله علیه و آله در این روز زیارت امام حسین علیهالسلام را به منزله حضور در صحرای عرفه دانسته است، آخر او جلوههای زیبای بندگی خدا را با خون خویش به تصویر کشید و اینجا بود که اباعبدالله بودنش جور دیگری تجلی یافت.
فرازهای دعای عرفه سرشار از معرفتافزایی است که روش سخن گفتن و مناجات با خداوند را به ما میآموزد. فرازهایی که هم بزرگی پروردگار و نعمتهای او به ما را یادآوری میکند و هم کوچکی و ضعف ما نسبت به او را آموزش میدهد، هم آداب ناز کردن به درگاه او را میآموزد و هم شیوه اظهار نیاز و ابراز حاجات را یاد میدهد، خلاصه اینکه دعای عرفه یک منظومه کامل معرفتشناسی است که در روز عرفه فرصت وارد شدن عبد به حریم ادب معبود را به مؤمنان میدهد.
امید آنکه در این روز انسان کامل و محور خلقت همو که حجت پروردگار بر زمین است و در غربت حضور در صحرای عرفات مناجات خوان کوی معبود است عرفان ما را نیز از او بخواهد شاید که آدم شویم.
حجتالاسلام والمسلمین محمد استوار میمندی، مدیر حوزههای علمیه فارس
انتهای پیام
