نصایحی که گوش شنوا ندارند

پیام اصلی‌ترین بخش هر متن است و بدون وجود پیام، متن بی‌منظوری در پیش داریم که هدف از ایجاد آن مشخص نیست.

هر تولید دیداری-شنیداری به منظوری ساخته می‌شود و منظور مذکور، همان پیامی است که تولیدکننده برای مخاطب در نظر گرفته است. این پیام ممکن است برای مخاطبانی در رده سنی محدود، یا به دلیل ماهیت موضوعی، مخاطب‌شمول و برای همه مردم باشد. از آنجا که رسانه ملی با توجه به نامی که دارد برای عموم مردم است از این رو تولیدات آن حتی در رده‌های سنی مختلف باید مناسب عموم باشد مگر این که تولیدی تخصصی برای مخاطبی خاص باشد که سریال‌های تلویزیونی داستانی در این رده قرار نمی‌گیرند.

«صفر21» مجموعه‌ای کمدی است که پخش آن به تازگی از شبکه سوم سیما آغاز شده و از آنجا که مخاطب اصلی این شبکه جوانان هستند، طبیعی است که هدف اصلی و پیام آن باید برای جوانان باشد. جوانانی که کمتر با نصیحت و پیام‌های مستقیم این مجموعه ارتباط برقرار می‌کنند چرا که در ابتدایی‌ترین شکل ممکن از زبان بچه‌ای که به قول خودش نمی‌داند دارد چه می‌گوید و هر شب این موضوع را پس از قرائت پیام تکرار می‌کند شنیده می‌شود که حتی برای شبکه کودک و تولیدات آن مناسب نیست و نخ‌نماترین و ابتدایی‌ترین شکل ارائه پیام محسوب می‌شود.

باید توجه داشت که پروردگار در کتب الهی و به ویژه قرآن با استفاده از بیان نصایح در قالب داستان ارائه پیام کرده و توسط آنها به تبشیر و انذار می‌پردازد تا تاثیر بیشتری بر انسانها داشته باشد. حال یک مجموعه تلویزیونی که علاوه بر متن و ابزارهای داستانگویی تصویر و صدا را در اختیار دارد پس از ارائه داستانی ضعیف که به مدد شهرت بازیگران تا اینجا دیده شده، نصایح بی‌تاثیر خود را به بدترین شکل ممکن برای جوان امروزی مطرح می‌کند که در معرض بی‌وقفه انواع رسانه‌ها با تولیداتی رنگ‌رنگ و لااقل از منظر بسته‌بندی؛ جذاب، قرار دارد.

دوران نصیحت و مستقیم‌گویی سالهاست که به سر رسیده است و بهتر است سازندگان این مجموعه به فکر استتار پیام‌های خود در متن باشند که البته کاری دشوار است و این که منظور خود را در پایان سریال بیان کنند سهل‌ترین و دم‌دست‌ترین شکل ممکن برای این کار است.

هومن اصلانی