بشارت و انذار انسانها هدفِ نزول قرآن است
پژوهشگر پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن گفت: انذار و ترساندن بدكاران و در مرحله بعد بشارت مؤمنان راستين را كه همواره به عمل نیک مشغولاند هدف نزول قرآن است.
حجتالاسلام والمسلمین لطفالله خراسانی در گفتوگو با ایکنا از قم در تفسیر آیات ۱ و ۲ سوره کهف واقع در جزء 15 قرآن کریم بیان کرد: خداوند در این آیه میفرماید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً: یعنی ستایش مخصوص خدایى است که کتاب (آسمانى قرآن را) بر بنده خود نازل کرد و براى آن هیچ گونه انحرافی قرار نداد.» و در آیه دوم میفرماید: «قَيِّماً لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً: یعنی (کتابى که) استوار و نگهبان است تا از عذاب شدیدى که از سوى اوست بترساند و به مؤمنانى که کارهاى شایسته انجام میدهند، بشارت دهد که براى آنان پاداشى نیکوست.»
وی افزود: در این آیه ستايش مخصوص خدایی دانسته شده است كه قرآن را بر بنده خود پیامبر(ص) نازل كرد؛ نعمت كتاب که همان قرآن است بهقدری مهم است كه خداوند، خود را به خاطر نزول آن ستوده است و 5 سوره قرآن حمد، كهف انعام، سبأ، فاطر با جمله «الْحَمْدُ لِلَّهِ» شروع شده است.
پژوهشگر پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن ادامه داد: در این آیه بهجای نام پیامبر(ص) تعبیر به «عَبْدِهِ» شده است بدین معناست که كلمه «عبده» حاكى از مقام رسول خدا(ص) است و مىرساند كه آن حضرت چيزى از خود ندارد و در رسالت خود فقط يك بنده مطيع است و بندگى خدا، زمينهساز دريافت كمالات معنوى است و نیز گفتهشده «أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتابَ» كلمهى «عَبْدِهِ» در قرآن هر جا به طور مطلق آمده، مراد پيامبر اكرم(ص) است، مانند «نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ»، «فَأَوْحى إِلى عَبْدِهِ»، «يُنَزِّلُ عَلى عَبْدِهِ»، «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ».
وی همچنین اظهار کرد: خداوند در مورد این کتابی که بر عبد خویش نازل کرده میفرماید: هيچگونه كژى در آن قرار نداده است و در جمله «وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً» کلمه «عوج» به معناى كجى و انحراف است؛ مراد از آن در این آیه این است که در قرآن انحراف، اختلاف و اختلالى در لفظ و معناى آن راه ندارد و مراد از قیّم بودن قرآن این است که كتابى ثابت و پابرجا، معتدل و مستقيم و برپادارنده جامعه انسانى و پاسدار ساير كتب آسمانى است.
پژوهشگر قرآنی با اشاره به آیه ۲ همین سوره در بیان هدف نزول قرآن، عنوان کرد: نخست انذار و ترساندن بدكاران از عذاب شديد از ناحيه خداوند است و در مرحله بعد مؤمنان راستين را كه همواره به عمل نیک مشغولاند بشارت میدهد كه پاداش بزرگ و نيكويى در انتظار آنها است. «لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً» نیز شبیه آیه 2 سوره کهف میباشد.
وی ابراز کرد: آیات ۹ و ۱۰ سوره اسری «إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً كَبِيراً وَ أَنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً»؛ بعد از اینکه قرآن را کتابی هدایتگر به استوارترين طريقه معرفی مىكند دو هدف مهم قرآن را بیان میکند؛ ابتدا اهل ايمان را به خاطر عمل نیک به اجر و ثواب عظيم بشارت مىدهد و نیز به آنان كه به عالم آخرت ايمان ندارند انذار میدهد که برای آنان عذاب دردناك مهيا ساختهايم.
پژوهشگر پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن گفت: در این آیه از این جهت عذاب کسانی که به آخرت ایمان ندارند انذار داده است كه به گفته مفسران عذاب ايشان انتقامى است كه خدا از دشمنان دين میگيرد و باعث روشنى ديدگان مؤمنين میشود.
انتهای پیام
