ادب عبودیت

درسی که امیرالمؤمنین على(ع) در شیوه دعا کردن به ما مى‌‏دهد این است که هیچ‌وقت چیزى را بر خدا حتم نکنید، یعنى نگویید خدایا فلان چیز را به هر حال من مى‏‌خواهم، من کار ندارم حکمت اقتضا مى‏‌کند یا نه، مصلحت است یا مصلحت نیست.

ادب عبوديت اقتضا مى‏‌كند كه انسان از خدا بخواهد. آن شخصی كه از خدا چيز نمى‏‌خواهد او در مقابل خدا انانيّت به خرج مى‌‏دهد. عبوديت اقتضا مى‏‌كند كه انسان هميشه از خداوند چيز بخواهد.

وقتى كه انسان از خدا چيز مى‏‌خواهد اول اين را بايد بخواهد: خدايا اين قلب من را هدايت كن كه از تو آن چيزى را بخواهد كه حكمت و مصلحت است و الاّ من خيلى اوقات گمراه مى‌شوم، چيزهايى براى خود مى‏‌خواهم كه نبايد بخواهم و چه دعاى بزرگى است!      

در نهج‏‌البلاغه‏ امام علیه السلام مى‏‌فرمايد: اللَّهُمَّ ...وَ خُذْ بِقَلْبى الى‏ مَراشِدى، فَلَيْسَ ذلِكَ بِنُكْرٍ مِنْ هِداياتِكَ، وَ لا بِبِدْعٍ مِنْ كِفاياتِكَ (نهج‌البلاغه، فیض‌الاسلام، خطبه 218‏) يعنى خدايا اين قلب من را بگير و به سوى رشدش و آنچه كه صلاح و هدايت و راهش است راهنمايى بفرما. از كرم تو و از لطف عميم تو اينها عجيب و چيز تازه‏‌اى نيست؛ يعنى تو چقدر لطف دارى كه بسيارى از اوقات اصلاً قلب من را خودت هدايت كرده‌‌اى كه من چه از تو بخواهم، اين‌ها هم جزء لطف‌هاى توست.

منبع: مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى، جلد ‏27، صفحه: 683-با تلخیص و ویرایش جزئی.