چرا خداوند حرمت مؤمن را بالاتر از حرمت کعبه می‌داند

آبروی مؤمن و حرمت او در منابع اسلامی بیش از حرمت خانه کعبه شمرده شده و حفظ آن را واجب و ریختن آن را حرام دانسته‌اند. در روایات، علاوه بر آبروی مؤمن، به‌طور کلی بر حفظ آبروی مسلمان تأکید شده و در درجه اول، حفظ آن را بر عهده خود فرد دانسته‌اند، چراکه وقتی آبرو ریخت، جبران آن دشوار است.

در راستای حفظ آبروی افراد، دین اسلام را دارای برنامه تربیتی دانسته‌اند، که در این زمینه دستوراتی همچون تحریم تمسخر، عیب‌جویی، غیبت، افشای گناه و نامیدن دیگران با القاب زشت را صادر کرده است.

حجت‌الاسلام سعید خادمی،‌ عضو هسته علمی مؤسسه کلامی احیای همدان در گفت‌وگو با ایکنا از همدان با اشاره به آیاتی از قرآن کریم درباره حفظ آبروی مؤمن گفت: خداوند در آیه ۱۴۸ سوره نساء می‌فرماید: «لَا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ ۚ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا عَلِيمًا؛ خدا افشای بدی‌های دیگران را دوست ندارد، جز برای کسی که مورد ستم قرار گرفته است که بر ستمدیده برای دفع ستم، افشای بدی‌های ستمکار جایز است و خدا شنوا و داناست.» در این آیه یکی از کارهایی که خداوند دوست ندارد انسان‌ها انجام دهند بیان شده است و آن کار بردن آبروی مؤمنان است.

وی ادامه داد: خداوند از آنجایی که خود ستارالعیوب است و عیب‌های دیگران را می‌پوشاند، دوست ندارد بندگان خود نیز آبروی یکدیگر را ببرند و عیوب یکدیگر را برملا کنند. قطعاً همه انسان‌ها عیب و ایراداتی در خود دارند که اگر بنا باشد این عیب‌ها آشکار شود، روح بدبینی سراسر جامعه را فرا خواهد گرفت.

عضو هسته علمی مؤسسه کلامی احیای همدان با بیان اینکه خداوند برای آبروی مؤمنان ارزش و احترام والایی قرار داده است، در روایت نیز داریم که حرمت مؤمن از حرمت کعبه نیز بیشتر است، گفت: در روایتی از رسول خدا(ص) نقل شده است که می‌فرمایند: «خداوند به من عرض کرد که اگر مؤمنی بر دیگری تهمت بزند قطعاً خود را برای جنگ با من آماده کرده است.» از این روایت برمی‌آید بردن آبروی مؤمنان در حدی است که خداوند آن را هم‌ردیف با جنگ با خود معرفی می‌کند. این اهمیت موضوع را نشان می‌دهد که خداوند این‌گونه بندگانش را دوست ندارد.

خادمی بیان کرد: در روایت دیگری نیز آمده است که شخصی از امام کاظم(ع) سؤال کرد یابن رسول الله، شخصی یک کار ناپسندی انجام داد و من وقتی از خود شخص سؤال کردم انکار کرد، اما چند نفر موثق می‌گویند که آن شخص مرتکب آن کار زشت شده است آیا من سخنان آن‌ها را قبول کنم یا خیر؟ امام کاظم(ع) در پاسخ گفتند چشم و گوشت را نسبت به بدی دیگران دروغگو بدان. اگر 50 نفر آمدند و قسم خوردند که آن شخص مرتکب گناهی شده، اما خودش انکار کرد، شما هم قبول کن و انکار کن. آنچه را که مایه عیب و ننگ دیگران می‌شود را فاش نکن.

وی یادآور شد: ما مسلمانان موظف هستیم در هر زمان و در هر مکان حتی فضای مجازی مراقب آبروی مؤمنان باشیم و به راحتی آن را نبریم و شخصیت دیگران را خرد نکنیم.