زیست شهیدانه؛ سلوک سلیمانی

حجت‌الاسلام والمسلمین حمید احمدی، عضو گروه انقلاب اسلامی دانشگاه معارف اسلامی در یادداشتی که در اختیار ایکنا قرار داده است، نوشت: مهاجر و مجاهد بزرگی که شهیدانه زیست و خالصانه با شهادت به جنت لقای حق رسید، در بیانی صادقانه و دل‌نشین در تبیین راه وصول به مقام شهادت فرمود: تا کسی شهید نباشد، شهید نمی‌شود. در واقع شرط شهید شدن، شهید بودن است. اگر امروز بوی شهید از رفتار و اخلاق کسی استشمام شد، شهادت نصیبش می‌شود.

او به درستی زیست‌ شهیدانه را مقدمه رسیدن به مقام رفیع شهادت بیان داشت. این نگاه و اعتقاد شهید والامقام سردار سلیمانی بر‌گرفته از آموزه‌های توحیدی است. چون مقام شهادت معامله با خداوند باشد و او فریب ظواهر نخورد و چون بصیر به باطن امور و اسرار عالم است، متاعش را به نیکی انتخاب کند بنابرین متاع‌های پاک و بی‌عیب و شایسته برگزیند.  

از سویی دیگر حق‌تعالی وعده داده است که‌ هر نیکی را پاداشی افزون‌تر و نیکوتر عنایت کند. این از سنت‌الهی است. از این‌رو اگر کسی پاک زیست و حیات طیبی داشت، به او حیاتی نیکوتر و طیب‌تر عطا شود. حیاتِ طیبه در سایه عمل بر مبنای شریعت و دیانت تأمین شود بنابراین فرمود، هر که اجابت دعوت من و پیامبر کند بدو حیات پاک بخشم و جزای نیکوتر دهیم. 

«مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ؛ هر كس از مرد يا زن كار شايسته كند و مؤمن باشد قطعا او را با زندگى پاكيزه‏ اى حيات [حقيقى] بخشيم و مسلما به آنان بهتر از آنچه انجام مى‏‌دادند پاداش خواهيم داد.» 

اجابت دعوت خدا و رسولش یعنی زیست پاک و حیات مومنانه و الهی‌که همان‌ زیست شهیدانه باشد. اگر آدمی شهیدانه زندگی کرد و سلوکش شهیدانه بود، شایسته زیست جاوید نزد پرودگار خواهد بود که فرمود: «بَل أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ؛ بلکه زنده‏‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى ‌شوند.» این همان وعده خداوندی است که زیست بشارت داده است. 

پایه و بنیان این زیستِ شهیدانه، به حق زیستن و به حق به فرجام رساندن حیات در این گیتی است. چنان‌‌که امیر مؤمنان‌(ع) در وصف شهدای بزرگ و یاران صدیق شاهدش، فرمود: «أَیْنَ إِخْوَانِی الَّذِينَ رَکِبُوا الطَّرِیقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟
کجایند آن برادرانم که راه را به حقیقت طی‌ کردند و بر اساس حق از دنیا گذشتند؟»

آدمی در حیاتش در معرض و در لبه‌های کج راهه‌های دل‌فریب فراوانی قرار می‌گیرد و اسباب تمایل به باطل برایش مهیا می‌شود و شیطان در راهش دام‌های باطل زیادی می‌گستراند. تشخیص راه حق و صراط مستقیم الهی و استقامت در مسیر و طریق حق، حیاتی طیب  و مانا به انسان می‌بخشد. البته طی کردن این مسیر جز به عنایت و مدد حق‌ تعالی ممکن نخواهد بود.

بنابراین فرمانده بزرگ مقاومت شهید‌ سلیمانی در وصیت نامه‌اش که درخشش اندیشه و باور صادق و پاکش است،‌ می‌نویسد: «پیشانی شکر شرم بر آستانت می‌سایم که مرا در مسیر فاطمه اطهر و فرزندانش در مذهب تشیّع، عطر حقیقی اسلام، قرار دادی.»

کسب توانایی در این طریقت نورانی با لطف حق و اولیایش میسر شود که آدمی چشم به دنیا و جذبه‌های فریبنده آن ندوزد و در مقابل آن‌چه سد سلوک او در پیمودن راه حق و درست است، متوقف نشود بنابرین انقطاع از دنیا و چشم و دل به‌راه و ربایش‌های باطل ندوختن، شرط ورود به این‌ زیست باشد. زیرا «إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا؛ آرى باطل همواره نابودشدنى است.» پس آن‌چه زایل شدنی است، نمی‌تواند مایه‌ حیات باشد و آن‌چه ماندنی‌و عامل‌ بقاست، ‌حق است. لذا فرجام حیات‌ اهل‌حق نیز به حق ختم شود و عاقبت زیست‌شان به خیر بگذرد.

اهل زیست شهیدانه به راه باطل پا ننهاده و هم با اهل باطل همراه و هم‌نشین نشدند. چون راه باطل و همراهی‌با اهل‌آن، رهاوردش مرگ باشد و سبب مردن دل و روح آدمی خواهد بود. 
مرده دلانند به روی زمین
بهر چه با مرده شوم همنشین
همدمی مرده دهد مردگی
صحبت افسرده دل افسردگی

همراه شدن با اهل حق و اجابت کنندگان دعوت حق، حیات بخش آدمی است بنابراین حشر با اولیای الهی و بار یافتن بر مزارهای قدسی‌ ایشان مایه‌ حیات و جان خواهد بود. 

زنده شدم از نظر پاک‌شان
آب حیاتست مرا خاک‌شان