بمباران مدارس؛ سقوط اخلاق و محو انسانیت
هناء سعاده، نویسنده و فعال رسانهای از الجزایر
وقتی مدارس در پرونده تجاوز آمریکایی ـ صهیونیستی هدف قرار میگیرند، جنایتی جامع الابعاد است؛ در حالی که قوانین بینالمللی بشردوستانه حملات عمدی به غیر نظامیان و اماکن غیر نظامی و در رأس آن مدارس و بیمارستانها را جرم میشمارد.
این تحلیلگر الجزایری بیان کرد: هیچ چیزی نمیتواند صحنه شهادت بیش از 170 دانشآموز یک مدرسه ابتدایی در جنوب ایران(مدرسه شجره طیبه میناب) را وصف کند، مگر اینکه بگوییم جنایتی جامع الابعاد بود که خون بیگناهان در آن ریخته شد؛ در حالی که شاهد سکوت بینالمللی ذلیلانه در برابر آن هستیم.
هنگامی که مدارس بمباران میشود، کودکی و علمآموزی هدف قرار میگیرد، در اینجا سخنگفتن از «اشتباهات نظامی» یا «ضررهای جانبی» تلاشی شکستخورده برای زیباسازی جنایتی است که قانون بینالمللی به صراحت، عاملان آن را مجرم میداند و محاکمه میکند.
هدف قرار گرفتن مؤسسات آموزشی، نقض آشکار همه قوانین بینالمللی بشردوستانه است که در آن بر حمایت از غیر نظامیان تأکید شده است و حملات عمدی به غیر نظامیان و اماکن غیر نظامی و در رأس آن مدارس و بیمارستانها را جرم میشمارد.
متون موجود در این توافقنامهها تنها شعارهایی اخلاقی نیست؛ بلکه الزاماتی قانونی و تعهداتی الزامآور برای هر کشور مدعی احترام به قانون بینالمللی است.
تاریخ ثابت کرده است که پروژه صهیونیستی حمایتشده از سوی آمریکا هنگامی که ابزار نظامیاش از دستیابی به هدف در میدان ناتوان میماند، تردیدی برای تبدیل غیرنظامیان به هدف نخواهد داشت.
قوانین بینالمللی که پس از جنگ جهانی دوم تصویب شد، به حمایت از بشریت در جنگهای وحشیانه بیتوجه مانده است؛ در حالی که قاعده تشخیص میان غیر نظامیان و نظامیان و ممنوعیت هدف قرار دادن اماکن غیر نظامی، قواعدی مهم و تأکیدشده در منشورهای سازمان ملل متحد است و گزارشهای سازمانهای بینالمللی مانند صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل(یونیسف) بارها تأکید کرده است که مدارس مناطقی حمایتشده هستند که نباید مورد هتک حرمت قرار بگیرند.
با این وجود این سؤال بارها به ذهن میرسد زمانی که قربانی کودکی شرقی باشد و جنایتکار همپیمانی غربی، اجرای این قوانین به کجا میرود؟ کشتن دانشآموزان و معلمان تنها یک عدد در اخبار نیست؛ بلکه ترور آینده امت و تجاوز به حق انسان در علمآموزی، زندگیکردن و کرامت است. این بیانگر اعلام جنگ با معرفتافزایی و اندیشه انسان آزادی است که در پی کسب علم است و تفکر میکند.
هنگامی که مدارس بمباران میشود، تمدن بمباران میشود و این جنایتی است که نباید بدون محاکمه بماند، سکوت بینالمللی یعنی همراهی با آن و دوگانگی قوانین در این مسئله بیانگر سقوط اخلاقی است و محاکمهنکردن متجاوز، تشویقی برای جنایتهای جدید است.
جامعه بینالملل که نهادهای قضایی و حقوقی نماینده آن هستند، باید خواهان تحقیقی مستقل و شفاف درباره این جنایت شوند و به عنوان یک مسئله حقوقی و حقیقی آن را در برابر دادگاه کیفری بینالمللی قرار دهند؛ چرا که عدالتی که برای همه اجرایی نشود، عدالت نیست؛ بلکه ابزاری برای سلطه است.
ایران با وجود زخمها و مجروحیت ثابت کرده است که ملتهایی که بر کرامت بنا میشوند، با بمباران شکست نخواهند خورد و خونی که در مدارس ریخته میشود، در خاطرهها هرگز نمیمیرد و ارادهای شکستناپذیر خواهد بود.
تاریخ به ما یاد داده است که طغیان و سلطهطلبی شهرها را نابود خواهد کرد؛ اما نمیتواند حقیقت را محو کند. جنایتهایی که در تاریکی انجام میشود، با وجود گذشت زمان، بر صاحبانش آشکار میشود و خون دانشآموزان و معلمان امروز تنها مصیبت و اندوهی برای ایران نیست؛ بلکه همه انسانیت را مجروح کرده است.
این حادثه ندایی اخلاقی و حقوقی فوری برای بازگشتن اعتبار به مفهوم عدالت و پایاندادن فرار از محاکمه است و تأکید میکند که جهانی که اجازه بمباران مدارس را میدهد، آخرین داشتههای انسانیتش را از دست خواهد داد.
خبرنگار: روح انگیز انوشی
انتهای پیام
