معیار سنجش اعمال نیت و ذات حقیقی اعمال است

همزمان با ماه مبارک رمضان خبرگزاری ایکنا، یک نکته بارز قرآنی که متناسب با شرایط فعلی جامعه را روزانه بر اساس هر جزء، مورد بررسی قرار دهد از همین رو برای بررسی یک آیه کاربردی در جزء بیست وسوم قرآن کریم، با حجت‌الاسلام والمسلمین مصطفی سلیمانیان، مدرس حوزه علمیه در همدان، گفت‌وگویی کرده است که مشروح آن را در زیر می‌خوانیم:

آخرین آیه سوره یاسین که در جزء بیست وسوم قرآن کریم قرار دارد، آیه ۸۳ است، در این آیه خداوند می‌فرماید: «فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ بنابراین [از هر عیب و نقصی] منزّه است خدایی که مالکیّت و فرمانروایی همه چیز به دست اوست، و به سوی او بازگردانده می شوید.»

در این آیه به عظمت و بزرگی خداوند اشاره شده است، که حقیقت و ماهیت و ذات اصلی همه اشیاء در دست قدرت خداوند است و از آنجایی که خداوند خالق همه اشیاء بوده ماهیت اصلی همه اشیاء نیز با اوست‌.

همه اشیاء هم ظاهری دارند و هم باطنی و این ذات و باطن اشیاست که در دست اوست و به باطن همه چیز آشناست.

حقیقت و ذات هر شئی به دست خداوند است که به آن ملکوت گفته می‌شود و اوست که بر همه هستی مالک است. در همین آیه میخوانیم که هر شی‌ای به دست خداوند است و همه چیز به سوی او بازگردانده می‌شود.

در این آیه برای حرکت به سوی خداوند فعل مضارع به کار برده شده است به این معنا که همواره ملکوت و ذات هر چیزی و هر رفتاری در حال حرکت به سوی خداوند است نه اینکه در آخر عمر به سوی خدابرگردانده می‌شود.

در حقیقت انسان هر کاری که انجام دهد و هر رفتاری که از او سر بزند تاثیرش در کارت حافظه انسان و ملکه‌ی وجودش خواهد گذاشت و در نهایت ذات آن عمل به سوی خداوند بازخواهد گشت.

دومین تفسیری که از این آیه برمی‌آید آن است که برای جلوگیری از کبر وغرور جهانی، به ویژه برای افراد و کشورهایی که خیال می‌کنند باید بر جهان سلطه‌ور شوند‌، بالاترین قدرت، قدرت خداوند است که می‌تواند بر این جهان و بر تمامی قدرت‌ها غلبه کند.

و سومین نکته کاربردی از این آیه آن است که انسان اگر خودش و وسایلی که در اختیارش قرار دارد(کل شی) اگر در مسیر هر آنچه غیر خداوند باشد اسراف‌، تلف کردن وقت و سرمایه است و هر حرکتی که به سوی غیر خداوند باشد حرکتی اشتباه خواهد بود چراکه همه چیز درنهایت به سوی خداوند باز خواهند گشت.

به عنوان نمونه اگر عملی از ما سر بزند و یا یک کار خیری از ما سر بزند که کسی یا حزبی و یا فامیل از ما خوششان بیاید قطعا اثر ذاتی و آن عمل به سوی خداوند برمی‌گردد و این نیت و اصل و ذات کار است که برای ما سنجیده خواهد شد و اگر در باطن ،ما برای خوشایند کسی کار خیری انجام دهیم از ما پذیرفته نیست و معیار و ملاک سنجش حقیقی اعمال است.