13 راهکار خانواده مهدوی برای نقش‌آفرینی در میدان جنگ

خانواده، اصلی‌ترین نهاد جامعه و بستر رشد و تعالی انسان‌ها و شکل دهنده شخصیت آدمی است. تشکیل خانواده مهمترین و حیاتی‌ترین اقدام بین فردی است که می‌تواند با ارزش‌ترین سرمایه‌های روانشناختی مانند اعتماد، تعهد و احساس رضایت را به همراه داشته باشد و خانواده اساس شخصیت فرد را پی‌ریزی می‌کند.

افرادی که در خانواده سالم رشد می‌کنند در مقایسه با افرادی که در محیط خانوادگی ناسالم قرار دارند، سطح بالاتری از دوست داشته شدن، مورد حمایت بودن، ارزشمندی، خودکار آمدی و توانایی بهتر برای مقابله با مشکلات را تجربه می‌کنند و از سلامت جسمانی، روانی و اجتماعی بالاتری برخوردارند. حال برای پاسخ به اینکه یک خانواده مهدوی چگونه می‌تواند جایگاه خود را در شرایط جنگی تثبیت کند و رسالت و نقش خود را ایفا کند، خبرنگار ایکنا از همدان، با حجت‌الاسلام والمسلمین اصغر قاضی‌خانی، کارشناس حوزه مهدویت گفت‌وگویی داشته است که مشروح آن را در زیر می‌خوانیم:

ایکنا _ از دیدگاه شما خانواده مهدوی چگونه باید باشد؟

خانواده مهدوی بارزترین مصداق خانواده سالم است که در شرایط بحرانی مانند زمان جنگ به عنوان یکی از خاکریزهای اصلی میدان مبارزه نقش آفرینی می‌کند، لذا رهبر شهیدمان در اهمیت این جایگاه برای خانواده می‌فرمایند: پاشنه آشیلِ تمدن غرب، متلاشی شدن خانواده است. «امروز یكی از مشكلات بزرگ دنیای غرب، متلاشی شدن خانواده‌هاست، افزایش فرزندان بی‌هویت است. اینها گریبان غرب را خواهد گرفت.» بنابراین مهم‌ترین خاکریز یک خانواده مهدوی، حفظ گرمای خانواده، ترویج ازدواج آسان و تربیت نسلی است که اسیر برهنگی و بی‌عفتی وارداتی نشود.

ایکنا _ سلاح خانواده مهدوی در خاکریز خانواده چیست؟

علاوه بر مهر و محبت و همدلی اعضای خانواده و حمایت و توجه بیشتر نسبت به شرایط عادی، حضور میدانی و اجتماعی در جامعه نیز از کارکردهای یک خانواده سالم است.

هرچه پاسخ مردم به ندای حق سریع‌تر و کوبنده‌تر باشد، زمان رسیدن به ثمره نهایی (حاکمیت مطلق الهی) کوتاه‌تر می‌شود. وقتی ۳۱ میلیون نفر بی‌درنگ به میدان می‌آیند، خداوند سرعت سیر وقایع را به نفع جبهه حق بالا می‌برد. این سرعت در اجابت، همان شکر عملی است که قدرت امت را افزون می‌کند: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزيدَنَّكُم» و ما را به خیمه امام زمان (عج) نزدیک‌تر می‌کند.

ایکنا _ راهکار خانواده مهدوی در مشکلات اقتصادی و دامن نزدن به مسائل اقتصادی چیست؟

به جای شعار «حمایت از تولید ملی»، از مردم و خانواده‌های مهدوی می‌خواهیم یک قانون در خانه وضع کنند: «خرید هر کالای خارجی که مشابه داخلی دارد، در این خانه ممنوع است». مادران، بچه‌ها را مأمور چک کردن بارکد و برند کالاها در فروشگاه کنند تا این کار تبدیل به یک رفتار جاری شود.

خانواده مهدوی صراحتاً می‌گوید خریدن طلا و دلار و حبس کردن آن (به مقدار خارج از عرف) در گاوصندوق در زمان جنگ اقتصادی، خلع‌سلاح جبهه خودی است.

به اشتراک گذاشتن سبک زندگی مصرف‌گرا و خریدهای لوکس خارجی را معادل «خیانت به شرایط جنگی» معرفی کنید. در مقابل، با انتشار فیش‌های کمک به جبهه مقاومت یا فاکتور خرید از کارگاه‌های کوچک داخلی با هشتگ جان‌فدا، این عمل را به یک ارزش و مدل اجتماعی تبدیل نمایید. قرآن کریم «جهاد مالی» را مقدم بر «جهاد جانی» می‌داند: «الْمُجاهِدُونَ فِی سَبيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِم» (النساء / آیه ۹۵). کسی که امروز نتواند از مالش بگذرد، در میدان جان دادن احساس ضعف می‌کند. امروز بستر رزم نظامی برای همه مهیا نیست، اما تنور «جنگ اقتصادی» داغ است و ترک انفاق، به تعبیر مرحوم علامه طباطبایی ذیل آیه شریفه «وَ أَنْفِقُوا فی سَبيلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَيْديكُمْ إِلَى التَّهْلُكَة» (بقره / آیه۱۹۵)؛ خطر هلاکت و فروپاشی نظام اسلامی را با خود به همراه دارد. کسی که از جیبش نگذرد، از جانش نمی‌گذرد.

عبور از ناشکری ششمین راهکار یک خانواده مهدوی در شرایط جنگی است. هدف نهایی ما محو تفکر صهیونیسم از اذهان است که امروز در حال تحقق است. آفت بزرگ در این شرایط «ناشکری» است. به فرموده قرآن «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» (ضحی / آیه ۱۱)، باید ادبیات خود را ارتقا دهیم و به‌جای بیان منفعلانه «ان‌شاءالله پیروز می‌شویم»، مقتدرانه بگوییم: «خدا را شکر بابت فتوحات خیره‌کننده تا امروز و به امید فتح نهایی.»

در شرایط جنگی، اولین وظیفه ما «مواسات به توجه» است. اخبار پیروزی‌ها و وفور نعمت در بازار را برای خانواده بازگو کنید تا اضطراب ناشی از بمباران رسانه‌ای دشمن خنثی شود.

فرزندان را شریک کمک به آسیب‌دیدگان جنگ رمضان کنید. اهدای بهترین اسباب‌بازی یا بخشی از پس‌انداز توسط کودک، بذر جامعه مهدوی را در دل او می‌کارد.

در جنگ ترکیبی، هدف دشمن مسمومیت روح است. نجات یک مؤمن از شبهات، بالاترین مواسات است و بر انفاق مالی ارجحیت دارد. مؤمنین دغدغه ایمان یکدیگر را دارند: «وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفي‌ خُسْرٍ إِلاَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْر» (عصر / آیات ۱ الی۳).

مواسات به نفس نیز دهمین راهکار است. اوج تکامل انسان جایی است که مؤمن از عزیزترین دارایی‌ها و حتی جان خود برای برادر دینی‌اش می‌گذرد. این معامله مستقیم با خداست: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‌ءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَليم» (آل‌عمران / آیه ۹۲). در این مقام، نیاز مؤمن دیگر، رحمتی برای اتصال ما به ولایت است.

هدف نهایی، عبور از فردگرایی و تشکیل جامعه‌ای است که در آن، مرزهای «من» و «تو» در برابر دشمن از بین برود. در این حالت است که جامعه تبدیل به صفی یکپارچه شده و نصرت الهی شامل حالش می‌شود: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلُونَ فی سَبيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوص» .

نهادینه‌سازی فرهنگ پرسشگری نیز یکی دیگر از راهکارهاست. آموزش بیان انتظارات به دور از پرخاش. تبدیل کردن میز شام یا دورهمی‌های خانوادگی به تمرینِ «چگونه محترمانه اما قاطع حقمان را بخواهیم».

آموزش عملی به فرزندان برای تفکیک بین «حق‌طلبی مستدل» و «غرولندهای بی‌هدف و احساسی»نیز راهکاری دیگر است. خانواده، اولین پادگان آموزش آداب مطالبه‌گری است.

و در نهایت نیز یک خانواده مهدوی بمباران نقطه‌ای با کارزارهای آنلاین را میتواند انجام دهد و راه‌اندازی و پیوستن به پلتفرم‌های جمع‌آوری امضا برای تبدیل یک خواسته فردی به یک سند حقوقی چند ده‌هزار نفره را اجرایی کند.