فردیس؛ این روزها

به گزارش ایکنا از البرز؛ بخش دشوار بعضی بحران‌ها پس از فروکش کردن هیاهوی روزهای اول ماجرا آغاز می‌شود؛ زمانی که مردم باید دوباره زندگی را از میان آسیب‌ها و خرابی‌ها بازسازی کنند.

 

در محله انبار نفت فردیس، این روزها مسئله اصلی برای بسیاری از خانواده‌ها علاوه بر خسارت‌های باقی‌مانده، انتظار برای بازگشت به شرایطی است که پیش از این بخشی از زندگی عادی آنها بود.

 

پشت هر دیوار آسیب‌دیده، خانواده‌ای هست که بخشی از امنیت و آرامش روزمره‌اش تحت تأثیر قرار گرفته است. برای ساکنان این منطقه، بازسازی یک ساختمان به معنای بازگرداندن احساس اطمینان به زندگی است.

 

پس از آسیب‌های واردشده به بخش‌هایی از شهرستان فردیس در جریان حملات اخیر دشمن صهیونیستی-آمریکایی، روند بازسازی مناطق خسارت‌دیده به یکی از مهم‌ترین مطالبات مردم تبدیل شد. در میان این شرایط، گروه‌های جهادی دانشجویی استان البرز با تشکیل کمیته خدمت‌رسانی قرارگاه حضرت فاطمه الزهرا (س)، وارد میدان شدند تا بخشی از نیازهای موجود در حوزه بازسازی منازل آسیب‌دیده را پاسخ دهند.

 

ورود دانشجویان به این عرصه نمونه‌ای از حضور نیروهای اجتماعی در شرایطی است که جامعه با یک مسئله فوری مواجه شده است. جوانانی که در کنار فعالیت‌های دانشگاهی خود، بخشی از توانشان را برای همراهی با خانواده‌های آسیب‌دیده اختصاص داده‌اند و تلاش می‌کنند مسیر بازسازی را کوتاه‌تر کنند.

 

احمدرضا کلانتری، مسئول معاونت بسیج سازندگی ناحیه دانشجویی استان البرز، در توضیح روند آغاز عملیات بازسازی در محله انبار نفت، تصویری کلی‌تر از آنچه در این روزها در فردیس جریان دارد ارائه می‌دهد؛ تصویری که از نگاهش باید در چارچوب یک فرآیند اجتماعی و میدانی دیده شود و می‌گوید: «از ابتدای خردادماه، گروه‌های جهادی دانشجویی در قالب قرارگاه خدمت‌رسانی حضرت فاطمه الزهرا (س) وارد منطقه شده‌اند تا در کنار مردم، بخشی از بار بازسازی را بر عهده بگیرند؛ اما آنچه اهمیت دارد استمرار و هماهنگی آن با نیازهای واقعی منطقه است».

 

کلانتری در تشریح ترکیب نیروهای حاضر در این عملیات، به مجموعه‌ای متنوع از گروه‌های دانشجویی و داوطلب اشاره می‌کند؛ از گروه حضرت حمزه سیدالشهدا (ع) وابسته به دانشگاه علمی کاربردی مشکات البرز گرفته تا گروه جهادی حیدریون از دانشگاه خوارزمی، گروه جهادی دانشجومعلم شهید عشوری از دانشگاه فرهنگیان حکیم فردوسی، بخشی از دانشجویان دانشگاه پیام‌نور استان البرز و همچنین جهادگران دانش‌آموزی و نیروهای داوطلب آزاد.

 

 به گفته او این تنوع نشان می‌دهد که مسئله بازسازی در فردیس نوعی هم‌افزایی میان گروه‌های مختلف مردمی را شکل داده است. همچنین حضور دستگاه‌های اجرایی از جمله شهرداری، فرمانداری و بنیاد مسکن نیز در کنار این گروه‌ها قابل مشاهده است.

 

این مسئول تاکید می‌کند: «حجم خسارت‌ها و گستردگی نیازها در منطقه به گونه‌ای است که صرف حضور اولیه کافی نیست و روند کار نیازمند سرعت، هماهنگی و انسجام بیشتری میان همه دستگاه‌های مسئول دارد».

 

کلانتری با اشاره به خواسته اصلی مردم منطقه، مسئله بازسازی منازل را مهم‌ترین مطالبه ساکنان انبار نفت می‌داند و اضافه می‌کند: «این مطالبه بلکه مستقیماً با بازگشت آرامش روانی و ثبات زندگی خانواده‌ها گره خورده است. وقتی یک خانه آسیب می‌بیند، مسئله فقط ترمیم دیوار یا سقف نیست، بلکه بازگرداندن احساس امنیتی است که زندگی روزمره یک خانواده بر آن استوار بوده است».

 

از نگاهش، همین موضوع باعث شده که مسئله زمان در این پروژه اهمیت ویژه‌ای پیدا کند. «هر روز تأخیر در روند بازسازی، به معنای تداوم شرایطی است که برای بسیاری از خانواده‌ها همراه با اضطراب، بلاتکلیفی و دشواری‌های معیشتی است به همین دلیل دستگاه‌های مسئول باید با نگاه جدی‌تری به موضوع ورود کنند و روند اجرایی را با شتاب بیشتری پیش ببرند».

 

مسئول معاونت بسیج سازندگی ناحیه دانشجویی استان البرز می‌گوید: «در این عرصه حضور گروه‌های جهادی مکمل این فرآیند است. گروه‌ها با وجود محدودیت‌های امکاناتی، توانسته‌اند بخشی از بار اولیه کار را بر دوش بگیرند و در عمل نشان دهند که ظرفیت اجتماعی جوانان می‌تواند در شرایط بحران نقش‌آفرین باشد. با این حال بازسازی یک منطقه آسیب‌دیده، فرآیندی فراتر از توان نیروهای داوطلب است و نیازمند برنامه‌ریزی و پشتیبانی ساختاری خواهد بود».

 

آنچه در محله انبار نفت فردیس دیده می‌شود تصویری از یک وضعیت در حال گذار است؛ وضعیتی که هنوز به نقطه پایان نرسیده و بیشتر از هر چیز با ادامه داشتن تعریف می‌شود. در این منطقه، نشانه‌های زندگی پیشین همچنان در لابه‌لای دیوارهای ترک‌خورده، قاب پنجره‌های نیمه‌مرمت‌شده و خانه‌هایی که بخشی از استحکام خود را از دست داده‌اند، قابل مشاهده است؛ نشانه‌هایی که اجازه نمی‌دهند روایت آسیب به گذشته سپرده شود.

 

در کنار این تصویر، روند بازسازی نیز آرام و پیوسته در جریان است؛ تلاشی که در برخی نقاط به شکل واضح‌تری دیده می‌شود و در برخی دیگر هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار دارد. همین هم‌زیستی آسیب و ترمیم باعث شده محله در وضعیتی میان گذشته و آینده معلق بماند؛ جایی که هنوز نمی‌توان از پایان یک مسیر سخن گفت، اما آغاز حرکت به سمت بهبود کاملا مشهود است.

 

برای ساکنان این منطقه آنچه در جریان است، بازگشت تدریجی به یک حس از دست‌رفته است؛ حسی که با امنیت، آرامش و قابل پیش‌بینی بودن زندگی روزمره معنا پیدا می‌کند. به همین دلیل، هر تغییر کوچک در چهره محله برای آنها به نشانه‌ای از نزدیک شدن به روزهای عادی زندگی تبدیل می‌شود.

 

در چنین شرایطی، انبار نفت فردیس در میانه یک مسیر قرار دارد؛ مسیری که نتیجه نهایی آن در کیفیت بازگشت زندگی به این محله مشخص خواهد شد؛ جایی که پایان واقعی بازسازی، زمانی معنا پیدا می‌کند که زندگی دوباره بدون مکث و نگرانی در جریان باشد...