ورود امام حسین(ع) به «سرزمین غم»

حجت‌الاسلام والمسلمین سیدنواب موسوی، مدرس حوزه و دانشگاه در گفت‌وگو با ایکنای لرستان با اشاره به وقایع دهه اول محرم که به عاشورا منتهی شد، اظهار کرد: دوم محرم‌الحرام سال ۶۱ هجری، وجود امام حسین(ع) به همراه یاران بعد از سفرهای طولانی از مدینه و مکه به کربلا رسید.

وی با یادآوری اینکه طبق نقل تاریخ، امام حسین(ع) پنج‌شنبه روز دوم محرم سال ۶۱ وارد کربلا شد، ادامه داد: وقتی وارد سرزمین شدند از کاروان سؤال کردند نام این سرزمین چیست، جواب دادند، اینجا کربلاست.

موسوی در ادامه با اشاره به اینکه امام حسین(ع) تا نام کربلا را شنید گویا این نام برایش آشنا بود بنابراین آهی کشید و اندوه فراوان بر دل حضرت جاری شد، افزود: سید و سالار شهیدان پس از شنیدن نام کربلا سخن مشهور خود «اللهمّ انّی اعوذ بِک مِنَ الکربِ و البَلا» را بر زبان جاری کرد.

مدرس حوزه و دانشگاه با تأکید بر اینکه امام حسین(ع) در هنگام ورود به کربلا خطبه‌ای را خطاب به یاران خود بیان می‌کند، اضافه کرد: آن حضرت در فراز «ههنا مَناخُ رِکابِنا و مَحَطُّ رِحالِنا و مقتَلُ رجالِنا وَ مَسفَک دِمائِنَّا» خطاب به یاران فرمود اینجا محل محنت و غم است. فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمه‌های ما و این زمین جای ریختن خون ما است در همین مکان قبرهای ما واقع می‌شود به خاک سپرده خواهیم شد.

وی با اشاره به پیش‌بینی نبی مکرم اسلام از نحوه شهادت امام حسین(ع)، افزود: آن حضرت نام کربلا را از نبی مکرم اسلام شنیده بود و می‌دانست در چنین سرزمینی و به دست انسان‌های به طاهر مسلمان به شهادت رسیده و کربلا مدفن او خواهد شد.

موسوی با اشاره به اینکه امام حسین(ع) بعد از ورود به کربلا مقداری از خاک آن سرزمین را برداشت و بو کرد و گفت؛ این همان بویی را می‌دهد که جبرئیل برای جدم آورده بود، تصریح کرد: بعد از ورود کاروان امام حسین(ع) خیمه‌ها برپا شد و آن حضرت تا قبل عاشورا چندین بار خطاب به یاران خود خطبه‌هایی را ایراد فرموده است.

مدرس حوزه و دانشگاه با تأکید بر اینکه خطبه امام حسین(ع) به هنگام ورود به کربلا خطاب به اصحاب و یاران باوفایش بوده و در بخشی از آن به آنان فرمود: سرنوشت ما همین است که می‌بینید. در حکومت یزید چهره و زشتی‌های دنیا برملا شده، خوبی‌ها و نیکی‌ها رخت بربسته و از فضایل اخلاقی جز اندکی باقی نمانده است.

وی با یادآوری اینکه خطبه امام حسین(ع) به هنگام ورود به کربلا بیان کننده اوصاف شرایط ظلم و ستم حکومت بنی‌امیه و یزید است، تصریح کرد: در آن روزگار به حق عمل نمی‌شد و مردم با باطل مخالفت نمی‌کردند بنابراین در چنین شرایطی لازم است یک انسان مؤمن، بافضیلت شایسته و لایق به‌ پا خیزد و در مقابل ظلم و ستم ایستاده و در این راه حتی خونش ریخته و شربت شهادت را بنوشد.

موسوی با تأکید بر اینکه در حکومت یزید ظلم و ستم به حدی رسیده بود که امام حسین(ع) در مقابل ظالمان قیام کرده و جان خود و عزیزان را فدا کرد، ادامه داد: امام حسین(ع) در خطبه‌های روزهای نخستین ورود به کربلا فرموده است که مردم بندگان دنیا هستند البته منظور همه مردم نیستند بلکه اکثریت مردم در آن روزگار دنیاطلب بودند.

وی با اشاره به اینکه گاهی دنیاطلبی انسان را به جایی می‌رساند که انسان عبد دنیا می‌شود در حالی‌که انسان باید عبد خدا بوده و تسلیم محض او باشد، گفت: البته هر انسانی کم و بیش به دنیا علاقه‌مند است اما وقتی امر بین خدا و دنیا باشد انسان خداخواهی را فدای دنیا نمی‌کند بلکه دنیا را فدای دین می‌کند و این نکته و درس عاشورا است.

موسوی با اشاره به تفاوت‌های یاران امام حسین(ع) و لشگریان یزید، تصریح کرد: لشگریان یزید در مقابل دنیا تسلیم شده بودند اما یاران امام حسین(ع) برای رسیدن به رضای خدا و حمایت از ولی زمان از تمام زندگی مایه گذاشتند و در رکاب امام خود به شهادت رسیدند.

این مدرس حوزه علمیه با یادآوری اینکه لشگر یزید به ظاهر نماز می‌خوانند ولی پیروی آنان از دین تا زمانی بود که برای دنیای آنان نفع داشته باشد، گفت: لشگر یزید اگر می‌دیدند دین به لذات دنیوی آنان لطمه می‌زند آن را رها می‌کردند.

وی با اشاره به محتوای تربیتی و عقیدتی خطبه‌های امام حسین(ع) در کربلا، اظهار کرد: در آن برهه زمانی برای برچیده شدن ظلم، اوضاع باید دگرگون می‌شد و این تحول با شهادت امام حسین(ع) محقق شد.

موسوی با یادآوری اینکه امام حسین(ع) به هنگام ورود به کربلا سران کوفه نامه‌ای نوشت و آنان‌ را مخاطب قرار داد، تصریح کرد: آن حضرت خطاب به سران کوفه فرمودند اگر کسی ظالمی را ببیند که حلال خدا را حرام کرده، با سنت پیامبر(ص) مخالفت و حدود الهی را رعایت نمی‌کند باید اعتراض نکند در غیر این صورت در جرم آن ظالم شریک خواهد بود.

وی با اشاره به اینکه امام حسین(ع) به روشنی شرایط دوران یزید و حکومت یزید را برای سران کوفه تشریح می‌کند تا حجت را بر آنان تمام کند، افزود: ناگفته نماند اهل کوفه نامه‌ها فرستادند و قول یاری آن حضرت را داده بودند اما بر سر عهد و پیمان خود نمانند و حتی مسلم ابن عقیل را تنها گذاشتند و بعد از اینکه امام دوباره به آنان نامه نوشت بیعت خود را شکسته، اصحاب باوفایش را مظلومانه شهید و اهل بیت(ع) را به اسارت بردند.