حجتالاسلام والمسلمین محمدحسن حائری، عضو هیئت علمی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی در گفتوگو با ایکنا از خراسانرضوی در خصوص جایگاه
حضرت علیاصغر(ع) در فرهنگ تشیع اظهار کرد: حضور و شهادت علیاصغر(ع) سند مظلومیت عاشورا و تأیید فرهنگ آن است و مهر مظلومیت عاشورا با خون حضرت علیاصغر(ع) امضا شده است. در تمام فرهنگها و جوامع بشری، کشتن کودک، جنایتی نابخشودنی محسوب میشود، آن هم نوزاد شش ماههای که مظلومانه به شهادت میرسد، بنابراین شهادت علیاصغر(ع) در آن شرایط، بهعنوان سند مظلومیت اهلبیت(ع) مطرح است.
وی با اشاره به مأموریت الهی حضرت
امام حسین(ع) برای به همراه آوردن خانواده در واقعه عاشورا افزود: بسیاری با تصمیم سیدالشهدا(ع) مخالف بودند، اما حضور حضرت علیاصغر(ع) و حضرت زینب(س) برای ابلاغ پیام مظلومیت عاشورا ضروری بود. شهادت مظلومانه نوزاد شش ماهه بر هنر، ادبیات، شعر، تعزیه، نقاشی و نثرهای آیینی بهوضوح تأثیر گذاشته است و هرکس درباره عاشورا شعری سروده، شهادت ایشان نیز مورد توجه او بوده است.
حائری با اشاره به کتاب «نغمه حسینی»، سروده الهی قمشهای در جایگاه یکی از بهترین سرودهها در باب شهادت حضرت علیاصغر(ع) و روایتهای شهادت ایشان، بیان کرد: در این میان این کتاب، بهعنوان یکی از بهترینها توصیه میشود. دو روایت درباره چگونگی شهادت حضرت علیاصغر(ع) وجود دارد که هر دو از نظر اسناد تاریخی طرفدارانی دارند و تفاوت زیادی ندارند: روایت اول این است که امام حسین(ع) علیاصغر(ع) را برای طلب آب بر بالای دستان برد و دشمن بهجای دادن آب، او را هدف تیر حرمله ملعون قرار داد و روایت دوم به این صورت است که حضرت سیدالشهدا(ع) او را از حضرت زینب(س) برای وداع گرفت، در حالیکه امام میخواست فرزندش را ببوسد، هدف تیر حرمله شد و به شهادت رسید.
وی همچنین درباره روایتهای مختلف از شخصیت حضرت علیاصغر(ع) اظهار کرد: روایت اول اینکه ایشان را نوزادی عادی مانند دیگر نوزادان در شش ماهگی میداند که مظلومانه به شهادت رسید و روایت دوم، ایشان را همانند حضرت مسیح(ع)، حجت خدا و فرد فوقالعادهای میشمرد، نه فردی عادی.
عضو هیئت علمی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی با تأکید بر اینکه اگر زندگی حضرت علیاصغر(ع) را بهعنوان شخص مستقل الگو قرار دهیم، درس مقاومتی که برای نسل جوان و جامعه بشری داده میشود، نمود خاصی پیدا میکند، افزود: چنین درسی قطعاً در کنار پدر بزرگوارش (امام حسین(ع))، مادرش(حضرت رباب(س)) و عمهاش(حضرت زینب(س))، معنا پیدا خواهد کرد. صبر و بردباری امام حسین(ع) در کنار این حادثه غمانگیز بسیار است و وقتی به خدای متعال عرض کرد: «حسبونی أنه بعینه؛ خدایا چون تو میبینی و در محضر توست، تحمل آن برای من آسان است»، همین مسئله نسبت به حضرت زینب(س) و حضرت رباب(س) نیز وجود دارد و هر یک از این افراد در مسیر سفر به کوفه و شام و شرایط پیش آمده، نشان دادند چگونه در مقابل این مصیبت بزرگ باید برخورد کرد.
وی در پایان درباره دلیل مشهورشدن حضرت علیاصغر(ع) بهعنوان مسیح امت، گفت: با اینکه حضرت مسیح(ع)، اسمشان حضرت عیسی(ع) است، اما وقتی بهعنوان یک کودک الهی متولد میشوند آیه شریفه از زبانشان نقل میکند که «قال انی عبدالله، آتانی الکتاب؛ با اینکه من نوزادم، خداوند به من کتاب عنایت کرده است» و علیاصغر(ع) هم با اینکه اسمشان علی است، لقبشان عبدالله است و این وجه مشترکشان است، همچنین اینکه امروزه در مراسم شیرخوارگان از این بزرگوار بهعنوان «مسیح امت» معرفی میشود که به همین مسئله بازمیگردد.
انتهای پیام