ام‌کلثوم(س)؛ بانوی صبر و پیام‌رسان کربلا

ماه محرم، ماهی است که زمین و آسمان برای مظلومیت حسین(ع) سیاهپوش می‌شوند. اما در میان انبوه روایت‌ها و داستان‌های حماسی عاشورا، گاهی شخصیت‌هایی هستند که با وجود رشادت‌های بی‌نظیرشان، کمتر به چشم آمده‌اند. قهرمانانی که شاید نامشان را نشنیده‌ایم، اما درس‌های بزرگ آزادگی، وفاداری، شجاعت و عشق را به ما آموخته‌اند.

امسال، در این ایام سوگواری، می‌خواهیم سفری داشته باشیم به قلب تاریخ؛ سفری ۱۰ روزه، برای شناخت ۱۰ قهرمان کمتر دیده شده‌ کربلا، که در این راستا حجت‌الاسلام والمسلمین روح‌الدین دریکوند، رئیس شورای هیئت‌های مذهبی لرستان، در دهه اول محرم و در یادداشت‌هایی که در اختیار خبرنگار ایکنا قرار داده، هر روز ما را با یکی از این ستارگان درخشان حادثه کربلا آشنا خواهد کرد. در چهارمین بخش از مجموعه «۱۰ روز، ۱۰ قهرمان» با «ام‌کلثوم(س)» و درس‌های آزادگی او آشنا می‌شویم. متن یادداشت را در ادامه می‌خوانیم:

در میان بانوان حرم حسینی، نام «ام‌کلثوم(س)» با صلابت، اندوه و رسالتی سترگ، همچون ستونی استوار، پیام کربلا را به گوش تاریخ رساند. او که خواهر امام حسین(ع) و دختر حضرت علی(ع) بود، پس از واقعه‌ عاشورا، بار سنگین غم، اسارت و رساندن پیام خونین برادر را بر دوش کشید و در این راه، تجسم «صبر زینبی» و «استقامت فاطمی» شد.

ام‌کلثوم(س)، نماد زن مسلمان صبور و شجاع است؛ کسی‌که در دل مصیبت‌های عظیم، نه تنها قامت خم نکرد، بلکه با حفظ حریم اهل‌بیت(ع) و رساندن پیام عاشورا، نقش کلیدی در جاودانگی این نهضت ایفا نمود. ام‌کلثوم(س)، در کنار خواهرش حضرت سکینه(س) و حضرت زینب(س)، در کربلا حضور داشت و شاهد صحنه‌های دلخراش شهادت عزیزانش بود. پس از واقعه‌ عاشورا، هنگامی که سپاه یزید، حرم پیامبر(ص) را به اسارت گرفت، ام‌کلثوم(س) نیز در کنار دیگر بانوان، این رنج عظیم را تحمل کرد.

در طول مسیر اسارت از کربلا تا شام و سپس بازگشت به مدینه، ام‌کلثوم(س) همواره در کنار حضرت زینب(س) بود و در حفظ عزت و کرامت اهل‌بیت(ع) کوشید. او با شجاعت و صلابتی که از پدر و مادرش به ارث برده بود، در برابر سختی‌ها و جسارت‌های دشمنان ایستادگی کرد. در مجلس ابن زیاد در کوفه و مجلس یزید در شام، هنگامی‌که سخنان جسارت‌آمیز و طعنه‌آمیزی به اهل‌بیت(ع) روا داشته می‌شد، ام‌کلثوم(س) نیز همانند حضرت زینب(س)، با وقار و متانت، اما با روحیه‌ی شکست‌ناپذیر، به دفاع از خاندان پیامبر(ص) پرداخت.

یکی از مشهورترین وقایع مربوط به ام‌کلثوم(س)، خطبه‌ او در مسجد نبوی مدینه پس از بازگشت اهل‌بیت(ع) از شام است. او در این خطبه، با لحنی اندوهگین اما کوبنده، واقعه‌ کربلا و مصیبت‌هایی را که بر خاندان پیامبر(ص) رفته بود، شرح داد و بر ظلم روا داشته شده بر امام حسین(ع) و یارانش، تأکید کرد. این خطبه، تأثیر عمیقی بر مردم مدینه گذاشت و وجدان جامعه را بیدار کرد.

ام‌کلثوم(س)، با صبر و استقامت خود، نشان داد که حتی در اوج اسارت و اندوه، می‌توان پیام حق را حفظ کرد و به نسل‌های آینده منتقل کرد. او یکی از ستون‌های انتقال پیام عاشورا بود. با حفظ حیا و وقار خود و با نقل وقایع کربلا، صدای مظلومیت امام حسین(ع) شد و یاد نهضت ایشان را زنده نگه داشت.

ام‌کلثوم(س)، نماد «صبر در بلا»، «شجاعت در دفاع از حق» و «رسالت پیام‌رسانی» است. او به ما آموخت که چگونه می‌توان در دل تاریک‌ترین حوادث، نور امید و حقیقت را روشن نگه داشت و چگونه می‌توان با حفظِ کرامت و وقار، پیام آزادگی را به گوش زمان رساند.